Seni Seçtim |yarı texting✓

yirmi

İyi okumalar!

**

Çağıl ile birlikte buz pistine gelmiş, bekleme salonunda oturuyorduk.

"Kaymayı biliyor musun?" diye sordum Çağıl'a.

Kafasını iki yana salladı. "Hayır ama herkes kayabiliyor, ben de kayabilirim herhalde. Sen biliyor musun?"

"Normal pateni kayabiliyorum ama bu benim için ilk olacak."

İçerideki insanların çıktığını görünce biz de ayağa kalktık. Yeni seans başlayacaktı.

"Bak, hâlâ geri dönebiliriz. Sporcusun, düşersin, bir yerini kırarsın, aman Allah korusun." diyerek onunla dalga geçtim.

"Ha ha, yürü düş önüme." dedi, beni ittirerek kapıya doğru yürümeye başladı. Görevliler girebileceğimizi söylemek istercesine el kol hareketi yapınca, kapıyı açıp piste girdik.

İçeri girince soğuk hava çarpınca titredim. Çağıl'a baktım, o da aynı durumdaydı. Omuz silkerek sağ ayağımı yavaşça piste soktum. Yandaki demire tutunarak diğer ayağımı da içeri aldım. Kapının yanından tutunup biraz ilerledim, Çağıl'ın da içeri girmesini bekledim. O da benim gibi demire tutunarak kaymaya başladı.

"Yer kayıyor lan," dedi Çağıl.

Yalandan şok olmuş gibi ona baktım. "Oha! Yer nasıl kayabilir? Bu terslikte bir iş var."

Bana yavru zürafa bakışı attı, sonra arkasını döndü. "Kalbim kırıldı."

"Ne kırılgan bir kalbin varmış senin öyle," diyerek yanına kaydım. Normal patene göre daha zordu burası; kaymaya alışık olmak yetmiyordu.

Çağıl tutunarak ilerlemeye başladı, ben de kuyruğu gibi peşinden sürüklendim. Bugün kazasız atlatırsak ne âlâydı. Kendime güvenim yoktu, çünkü kaymayı bildiğimi düşünmüştüm ama burası bambaşkaydı.

Bir süre sessizce kaydık. Sıkıldığım için aklıma bir hinlik geldi. Kenarda küçük çocukların paten sürmeyi öğrenirken tutunduğu kaleye benzer bir şey vardı. Elime alıp Çağıl'ın yanına kaydım.

"Bak," dedim, yanına gidince bir bana bir de elimdekine baktı. "Sana ne getirdim."

"Bana mı? Bu ne?" Elimdekini anlamamış gibi göz devirdi.

"Çocuklar bunu kullanarak kaymayı öğreniyor, o yüzden sana getirdim," dedim gülerek.

Sinirlenmiş gibi yanımdan omuz atarak geçti. Gülümsemem yavaşça sönüyordu, kaleyi oraya bırakıp peşinden gittim.

"Eğleniyordum, kızdın mı?" diye sordum, yanında sürünerek.

Cevap vermeyince kolundan tuttum.

"Küstün mü ya?"

"Hayır. Ama gel bana tutun, öyle öğrenelim demiyorsun da bana ne getiriyorsun," dedi, kollarını kavuşturup döndü. Bu hareketiyle dengesi bozuldu, son anda bana tutunarak dengesini sağladı.

"İkimiz de kayamıyoruz, bana tutunsan ikimiz de düşeriz," dedim.

"Olsun, en azından birlikte düşeriz," dedi, elimden tutup yanına çekti.

Ne yapacağımı bilemez şekilde ellerimize baktım. Kalbim hızlı hızlı atıyordu.

"Tamam o zaman, birlikte öğrenelim," dedim ve elinden tutup pistin ortasına doğru kaydım. Tam ortaya gelince yanına geçtim, elini hâlâ bırakmamıştım.

"Dizlerini biraz kır ve küçük adımlarla kaymayı dene," diye teknik verdim. Yavaş adımlarla kaymaya başladı. Ben kaymayı bilmiyorum ama tekniği biliyor olmam işe yaramıştı.

Çağıl kayarken elimden tuttuğu için ben de onunla birlikte kaymaya başladım. Yüzündeki gülümseme büyüyordu. Bu hali ona yeni doğmuş bir bebek gibi masumiyet ve heyecan veriyordu.

"Şimdi elimi bırak, tek başımıza sürmeyi deneyelim," dedim. Elini bıraktım, o da beni tutmayı bırakınca ondan uzaklaşmak için ileriye kaydım.

Demirlere tutunup tekrar ona doğru kaymak istedim. Bir iki adım attıktan sonra, tam kayabildiğimi düşünürken dengemi kaybedip popo üstü yere çakıldım.

"Allah!" diye bağırdım. Düşerken beni fark etmeyenlerin ve en önemlisi Çağıl'ın bakışları üzerime çevrildi.

Gülüşlerini saklamaya çalışanlar uzaklaştı, ben yardım bekliyordum!

Çağıl dayanamadı, kahkahalarla gülmeye başladı. Yüzüm utançtan kızardı.

Kafamı eğdiğimde, bir sesle tekrar kaldırdım.

"Ananı!" diye bağırdı Çağıl ve o da popo üstü yere düştü.

Şaşkın bakışlarla etrafa bakarken kahkahalarımız birbirine karıştı. İkimiz de yerde oturmuş, birbirimize gülüyorduk.

İki deli bir araya gelmemeliydi.

**

bölüm sonu.

yazdığım hiçbir şeyden tatmin olmuyorum. ula heyat

seviliyorsunuz! <3