Seni Seçtim |yarı texting✓

on beş

İyi okumalar!

**

Çağıl'ın arkadaşı sayesinde yine o tanıdık yerde, alıştığım köşedeydim. Birsen Abla'nın karşısında, halının desenlerini inceleyerek koltuğa oturmuş sessizce bekliyordum. Sanki desenlerin içine dalıp gitsem olan biteni unutabilecektim.

Kafamı kaldırarak cesaretimi topladım.

"Birsen Abla, gerçekten... bu sefer de bir yanlış anlaşılma oldu."

"Su, sana kızmıyorum ki ben." dedi Birsen Abla, yumuşak bir ses tonuyla. "En azından doğru bir seçim yapmışsın. Kızımla değil de oğlumla olduğun için daha mutlu oldum."

İyi de... ben böyle olsun istememiştim ki. Gerçek bir ilişkimiz olsaydı, bunu o şekilde öğrenseydi daha anlamlı olurdu. Şimdi yalnızca bir yanlış anlaşılmanın ortasında kalmıştım.

Efe şok olmuş bir şekilde, bir bana bir de İkra'ya bakıyordu. Ağzındaki kurabiyeyi, ağzı şaşkınlıktan açık kaldığı için net bir şekilde görüyordum. Yüzümü buruşturarak içimden sabır diledim.

"Nasıl yani, İkra ve Su mu? Ne demek İkra ve Su? Çağıl, ne diyor annen?" dedi Efe. Sana ne oluyordu Efe? Eğer İkra'dan hoşlanıyorsan söyle de bilelim.

"Abimin saçma sapan işleri işte. Benimle Su arasında bir şey yok." dedi İkra, yüzünü buruşturarak. Gözlerimi kısıp ona baktım. Göz göze gelince hızla bakışlarını kaçırdı. Hımm... Bir bit yeniği vardı ama benim adım Su ise, bunu kesinlikle çözerdim.

"He, iyi bari." diyerek kurabiyesini yemeye devam etti.

Ayağımla halının ucuyla oynamaya başladım. Strese girmiştim. Halının desenlerini ezberlemiştim artık. Her kıvrımı, her motifi...

"Anne, sana her şeyi açıklayacağım." dedi Çağıl kararlılıkla. "Her şey İkra yüzünden oldu."

İkra adını duyunca hızla kafasını ona çevirdi. Tek kaşını kaldırdı, sorgulayan bir bakışla.

"Pardon? Uyurken ne yapmış olabilirim de benim yüzümden oluyor?"

"Su senden intikam almak için pencereye... pardon, senin pencereneydi..." deyip göz devirdi. "...taş attı. Aklınca seni uyandıracak, intikamını alacaktı. Tabii bu hikâyede yanan yine ben oldum."

"Senin İkra'nın odasında ne işin vardı ki?" dedim. Yanımda oturduğu için göz göze gelmemiz kaçınılmazdı. Ama hemen başımı çevirdim. Utanmıştım.

"İkra Hanım'ın odasına dün gece örümcek girmiş. Örümceğin olduğu yere baktığında onu göremeyince daha çok korkmuş. Beni odamdan yaka paça dışarı çıkardı. El mecbur, ben de onun odasında yattım."

Efe, dalga geçercesine İkra'ya döndü.

"Örümcekten mi korktun sen?"

İkra kendini gösterdi eliyle, kaşlarını kaldırarak.

"Kim? Ben mi? Kuru iftira." Sonra hızla kafasını Efe'nin olmadığı yöne çevirdi.

Efe, ona 'Ben de bunu yedim.' bakışı attı ama İkra'nın umurunda bile değildi.

Efe bu sefer Çağıl'a dönüp sinsice sırıtıyordu. "Çok yakındınız, bunu nasıl açıklayacaksın bakalım?" Ortalığı karıştırmak için elinden geleni yapıyordu.

Ben tam ağzımı açacaktım ki Çağıl benden önce konuştu:

"Şakalaşıyorduk. Oldu mu Efe?"

"Yine de evin önünde şakalaşmanız pek hoş değil." diyerek lafı çaktı İkra.

Her olayda ben vardım, neden böyle olmuştu ki? Her hafta bu koltukta sorguya çekilecekmişim gibi hissediyordum.

Halının deseninden gözümü çekecekken bir leke dikkatimi çekti. Meyve suyu lekesi olduğu barizdi. Lan... Meyve suyunu ben dökmüştüm! Hâlâ fark etmemiş olmaları mucizeydi.

Birsen Abla'ya doğru döndüm. Göz göze geldik. Konuyu değiştirmek için fırsat ayağıma gelmişti. Hemen ağzımı açtım:

"Aaa, Birsen Abla, baksana halıda bir leke var. Meyve suyu olabilir... yani, meyve suyu gibi duruyor. Misafir falan gelir, bence yıkatın. Temiz görüns-"

Cümlem bir çığlıkla bölündü. İyi ki bölündü, çünkü kendimi az kalsın ifşa edecektim!

"Olamaz! Bu benim en sevdiğim halımdı. Annemden kalmıştı!" diye çığlığı atan Birsen Abla'ydı.

"İyi de... anneannem daha ölmedi ki anne." dedi İkra, şaşkınlıkla.

Ben konuyu başka yöne çekmeyi başardığım için sırıtarak Çağıl'a baktım. O da aynı şekilde bana gülümsüyordu. Ne yaptığımı anlamıştı.

Ee, ne yapalım... Bir Su kolay yetişmiyor.

**

bölüm sonu.

bir bölüm daha bitti. siz Efe'yi sevdiniz mi?

İkra ve Efe?

Birsen Abla ve halısı... yazık oldu.

bir dahaki bölümde görüşmek üzere...

seviliyorsunuz <3