unicode
၃ လခန့် ကြာသော်..
ဒီနေ့ပဲ မင်းရေစက်ထင် နှစ်ရှည်စီမံကိန်းဆိုသည့်
case နဲ့ New York ကိုသွားရမည်။
ရွာကပြန်ရောက်ကထဲက ရန်ကုန်မှာ ရှိတဲ့
company က တချို့case တွေကိုဖြေရှင်းရင်း
အခုမှပဲ နိုင်ငံခြားကcompanyခွဲ ဆီအပြေးသွားရမည်။
လွမ်းလိုက်တာ..မောင့်ချစ်သူလေးကို..
ဖုန်းလဲဆက်စရာမရှိ၊စာလဲပို့လို့မဖြစ် နဲ့
သတိရတိုင်းပြေးတွေ့ချင်သည်။ဟင်း..ဒီစီမံကိန်းပြီးရင်တော့..မဖြစ်ဖြစ်အောင်
ချစ်သူလေးဆီ သွားတွေ့ပြီး အတူနေဖို့စီစဉ်ရမည်။ နှစ်ရှည်စီမံကိန်းဆိုပေမဲ့ တစ်နှစ်ကျော်လောက်ပဲ ကိုယ့်ဘက်က လုပ်ပေးရမှာမို့
အဆိုးထဲကအကောင်းဟုပင်တွေးထားသည်။ခရီးစဉ်အတွက် အဝတ်အစားတွေ အိတ်ထဲထည့်နေရင်း.. ချစ်သူနဲ့နီးဖို့ စဉ်းစားနေခြင်းဖြစ်သည်။
"ဝေါ.....ကျီ..”
အိမ်ရှေ့က ကားရပ်သံကြားလိုက်သည်။
ဧကံဏ ဟိုမိန်းကလေးပဲ ဖြစ်မည်။မင်းရေစက်ထင်လည်း စာရွတ်စာတမ်းများနှင့်
အဝတ်အိတ်ကို ဆွဲကာ..အောက်ထပ်သို့ဆင်းလာခဲ့သည်။"ဟယ်...ဒေလီယာ...ညမလေး...မင်းရေစက်နဲ့တကယ်လိုက်သွားမလို့လား...”
ဧည့်ခန်းတွင်ထိုင်နေသည့် မမကြီးက ထိုမိန်းကလေးအား မြင်ပြီးအံ့သြစွာဆိုသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုမိန်းကလေးသည်မှာလည်း...မင်းသမီးရှုံးလောက်အောင်ပြင်ဆင်ထားပြီး Luggage ကိုလက်တစ်ဖက်မှဆွဲထားသည်။"ဒါပေါ့..မမရဲ့...ဟောဒီမှာ လေယာဉ် လက်မှတ်”
မိန်းကလေးမှာ လက်ထဲက လေယာဉ် လက်မှတ်ကိုထောင်ပြသည်။
မင်းရေစက်ထင်လည်း ဧည့်ခန့်းအရောက် အပေါ်ထပ်မှသယ်လာသော မိမိပစ္စည်းများကိုခဏချကာ...
"တကယ်လိုက်ဖို့ စိတ်ကူးထားတာလား ဒေလီယာ...”
"ဒါပေါ့..ကိုကိုကလည်း...အလည်ခရီးပဲဟာ..
ဒေလီယာက...၄၊၅ရက်နေပြီး ပြန်မှာပါ..ကိုကိုသာတစ်နှစ်ပတ်လုံးနေခဲ့ရမှာ”"ဒါဆိုလည်းပြီးတာပါပဲ... မမကြီး ကျနော်တို့သွားတော့မယ်...”
"အေးအေး....နှစ်ယောက်လုံး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ဖေးဖေးမမနေကြနော်...ဂရုလည်းစိုက်ကြအုန်း ...”
![](https://img.wattpad.com/cover/286843391-288-k618881.jpg)
JE LEEST
ပန်းမြိုင်လယ်က မောင့်ချစ်သူ
Romantiekရင်ဘက်ထဲက ဒဏ်ရာတွေမို့ ဟန်ဆောင်ကာ ဖုံးဖိထားလို့ ရပါတယ်ပြော လည်း...၊တိုက်ဆိုင်မှုတွေကြုံလာတဲ့အခါ ဟန်မဆောင်နိုင်ပဲ ကျလာတဲ့ ငါ့မျက်ရည်တွေ ကို ဖုံးဖိမထားနိုင်ခဲ့ဘူး...မောင်..💔