"နောက်ဆုံးတော့လဲ ဒီနှလုံးခုန်သံသေးသေးလေးကို
ရပ်သွားအောင်မလုပ်ရက်ဘူးဘဲ~"
"ဆုံးဖြတ်ချက်မှန်တယ် အဖေမှာအပြစ်ရှိရင်တောင်
ကလေးကတော့အပြစ်ကင်းစင်ပါတယ်~"
ဂျောင်ကုတစ်ယောက် ကလေးကိုမဖျက်ချတော့ဘဲ
ဆေးရုံကနေထွက်လာပြီး ခိုင်မာတဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကိုချကာယွန်းဟိုနဲ့ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာတွေ့ကြလေရဲ့~
"ကျွန်တော့်ကိုဘာပြောမလို့လဲအစ်ကိုဂျောင်ကု~"
"ထယ်ယောင်းကိုလက်မလွတ်လိုက်ပါနဲ့
သူကမင်းကိုအရမ်းချစ်တာ~"
"ကျွန်တော့်ကို ကိုကို့ရဲ့မိန်းမငယ် တိတ်တိတ်ပုန်းမယားလုပ်ခိုင်းနေတာလား~"
"မဟုတ်ပါဘူး အစ်ကိုတို့ကကွာရှင်းကြမှာ
အစ်ကိုတို့လက်ထပ်ခဲ့ကြတာကလဲမိဘတွေအတင်းပေးစားလို့
ယွန်းဟိုလဲသိမှာပါ အစ်ကိုလဲထယ်ယောင်းနဲ့လက်ထပ်ထားဘေမဲ့ရည်းစားတွေထားတာကို~"
"အင်း~"
"အဲ့တာကိုဘဲကြည့်လေ ချစ်လို့ယူထားကြတဲ့လူတွေဆို
ဒီလိုလုပ်နိုင်ပါ့မလား ထယ်ယောင်းကရောခွင့်လွတ်နိုင်မှာလား~"
"အဲ့တာကို ကျွန်တော်လဲစဥ်းစားမိပါတယ် ဒါဘေမဲ့ကိုကိုက
ရှေ့ဆက်ဖို့မဖြစ်နိုင်တော့တဲ့ပုံစံတွေပြောတယ်အစ်ကိုဂျောင်ကုရဲ့~"
"ရတယ် အစ်ကိုသူ့ကိုဖြောင့်ဖျလိုက်မယ်~"
"အ..အစ်ကို နှာခေါင်းမှာသွေးတွေ~"
"ဟင်??"
"honey!"
"ထယ်ယောင်း လာတာနဲ့အတော်~~~"
"honey!!''
နှာခေါင်းသွေးတွေထွက်နေရက်နဲ့ထိုင်ရာကနေ
ထလိုက်တဲ့ဂျောင်ကုက မေ့လဲသွားတာမို့
ထယ်ယောင်းမြန်မြန်ပွေ့ထူကာ ဆေးရုံပြေးရပြန်ပြီ~
"စိတ်ဖိစီးလို့ဖြစ်တာပါစိုးရိမ်စရာတော့မရှိပါဘူး~"
"ဟုတ်ကဲ့ ပြီးတော့ကျွန်တော့်ရဲ့Pheromoneကို
လိုအပ်နေတယ်~"
"သိရဲ့သားနဲ့ဘာလို့Pheromoneမထုတ်ပေးတာလဲ~"
"ကျွန်တော်လဲစိတ်ဖိစီးနေလို့မထုတ်ပေးမိတာပါ~"
YOU ARE READING
~~real life~~{Complete}
Fanfictionဤficသညျ စာရေးသူ၏ စိတျကူးသကျသကျသာဖွဈသညျ🙃 ဤficသည် စာရေးသူ၏ စိတ်ကူးသက်သက်သာဖြစ်သည်🙃
