streetfighters

Hoofdstuk 52

Lorenzo's P.O.V

Als Debby eindelijk vertrokken is naar school wissel ik snel mijn kleding en rijd richting het politiebureau. meteen komt er een jonge vrouw met lang bruin haar op me afgelopen. ze stelt zich voor als agent Lockwood. " vind u het oké als we meteen de bewakingsbeelden bekijken?" ik knik en volg haar naar een ruimte vol computers. ze logt in en klikt wat op het beeldscherm. ik zie dat haar mond beweegt, maar ik hoor geen woorden. het is alsof ik verdoofd ben. dan zie ik dat ze opstaat en de video achter haar begint te spelen. ik zie een persoon in een zwarte trui de cel van mijn moeder inlopen. mijn moeder zat aan haar tafeltje en stopt de brief en het sieraad in de envelop. ze schrijft nog iets op de bovenkant van de envelop en legt hem met een traan op het midden van de tafel neer. ze staat op en gaat voor de man staan. ze knikt haar hoofd en de man schiet. Ik zie mijn moeder, mijn eigen moeder haar laatste adem uitblaast. de man draait om en zijn gezicht is voor een fractie van een seconde te zien in het beeld, maar die ene seconde was voor mij al genoeg om te zien wie mijn moeder neergeschoten heeft. "herkent u de man op de video?" lang twijfelen voor ik mijn antwoord geef hoef ik niet. "nee" antwoord ik kortaf. "Als ik ooit iets voor je kan doen, bel me dan" Zegt ze terwijl ze me een briefje met haar nummer erop geeft. ze glimlacht lief naar me en raakt subtiel mijn arm aan voordat ze de kamer verlaat.

Debby's P.O.V

Zuchtend wissel mijn boeken terwijl ik tegen mijn kluisje aan leun. ik voel een warmen adem in mijn nek, voorzichtig probeer ik mijn hand naar de plek waar mijn pistool zit te leiden. maar al snel wordt ik tegengehouden door de persoon achter me. dwingend duwt hij mijn tegen een kluisje aan. "subtiel zijn is niet echt je beste punt, of wel?" Meteen ontspant mijn lichaam zich en blaas in hard mijn ingehouden adem uit. "Jezus man, ik schrik me dood" fluister ik geïrriteerd. ik draai me om, meteen zie ik Raily's arrogante kop voor me staan. hij grinnikt en sluit mijn kluisje. "je hebt wel een mooie scène gemaakt in de fietsenstalling zeg." Zegt hij zo serieus mogelijk. ik rol mijn ogen en loop richting de aula. "dat is niet grappig" zeg ik nog snel. "waar ging dat over?!" Vraagt Jorden die me bij mijn pols vastpakt. Licht geschrokken trek ik mijn pols terug. "het spijt me maar als ik je dat vertel, zal ik je daarna moeten vermoorden" zeg ik lachend, Jorden daarentegen kan er niet om lachen en staat me doodserieus aan te kijken. "hij stond me gewoon een beetje belachelijk te maken" zeg ik uiteindelijk maar. "hmm" verlaat zijn mond en hij geeft mij een kus. "ik zie je vanavond" en hij loopt weg.

Ik weet het.....

Ik heb al heeeeel lang niet meer geschreven, maar daar wil ik verandering in brengen! daarom ga ik proberen om vanaf volgende week 2 hoofdstukken per week plaatsen.

Bedankt iedereen voor het lezen voor mijn verhaal en veel plezier op school allemaal komende tijd!

X-X-X jenske