Codebreakers: The Detective and the Hacker (Cipher Chronicles 1)

10

He nodded grimly. “Exactly. That’s why we need to stop them before they succeed. Because if they perfect this technology, it’s not just Tuguegarao that’s in danger. It’s the entire world.”

Natigilan ako. This wasn’t just about saving the victims anymore. This was about stopping something that could reshape humanity itself.

“Neid?” naibulong ko ng mamataan ang pamilyar na mukha na palingon-lingon sa paligid bago sumakay sa isang itim na van. Kumunot ang noo ko. Pamilyar din ang van na iyon.

I dumped my fishball cup on the nearest trashcan bago kunot noong sinundan ng tingin ang van na papalayo. Hinanap ko siya kanina matapos ang klase para sana kausapin, akala ko ay umuwi na ito kaya ipagpabukas ko nalang sana. Nagkibat balikat nalang ako at saka nag abang ng trycicle na dadaan.

Ang sakit ng ulo ko! Madami dami din ang kasong inayos ko kanina! Gaya ng cyber libel, someone my client know-who, stole her phone para makuha ang scandal nila ng boyfriend niya roon at ipost sa social media para siraan, gamit ang social account noong boyfriend na nakalog in sa selpon noong client ko. I grimaced. That's so childish! Nakakasuka ang mindset. Knowing na kaibigan niya pa ang gumawa non dahil sa inggit at selos, she's been inlove with her bestfriend's boyfriend eversince na pala. Napailing ako, madali lang naman 'yong kaso, binura ko ang scandal sa social media, i hacked her stolen phone's system to capture the culprit, i waited na inopen nito ang phone at saka nag capture ng photos noong bestfriend while holding the phone and then gave the location, na tamang tama at lokasyon noong tinitirahan noong bestfriend, pero iyong dignidad, panghuhusga at hate na nakuha nung client ko at noong boyfriend niya ay hindi nawala.

That isn't my problem anymore, pero nakakaawa lang. Pero ang tanga rin! Bakit kasi magchugchugan na nga lang sila, ivivideo pa? Ung-ong ka sis? Sarap niyang sabihan niyan e!

“Ate!” bumalik sa pagkakakunot ang noo ko matapos marinig ang pamilyar na boses na iyon.

“Sven?” anong ginagawa nito dito?

Nakapark ang sasakyan nila sa tabing kalsada, kumakaway ito sa akin at matamis ang mga ngiti. Yung kapatid niyang bruha lang ang nag-aaral rito sa kaparehong paaralan, si sven ay sa ibang skwelahan nag-aaral, grade 11 narin ito ngayon.

Nilingon ko ang kanilang sasakyan sakaling makita ko ang kasama niya ngunit dahil sa may kalayuan ako at dim ang loob nito ay hindi ko maaninag. Siya na lang ang lumapit sa akin.

“Anong ginagawa mo dito?” baka sinusundo ang kapatid?

“Sinusundo ka, ilang araw na kaya kitang di nakikita, sa tuwing bibisita ako sa bahay wala ka o di kaya'y late ka nang umuuwi.” ngumuso ito. Ito ang pag-kakaiba nila ni khail, hindi sa pinagkokompara ko sila. Si khail iyong tipong kaaway ko, tom at jerry nga ang tawag sa amin ni mama, sa tuwing nag-aaway pa kami ako ang napapagalitan kahit hindi ako ang may kasalanan. Si sven naman iyong malambing at mapagkumbaba. Isang taon lang ang agwat namin sa isa't-isa.

“Namiss mo na naman ako,” siniko ko siya at kinunutan ng noo. Napakamot nalang sa batok ang kapatid ko.

“Ofcourse, by the way, khail isn't at your home when i get there, mama said he was in his friend's house...” tumaas ang kilay ko. Kaya pala diko na nakita kapatid ko dito.

“Eh ikaw? How's school? Hindi ka naman nagbubulakbol no?”

Sumimangot siya, i smirked. Me and sven has the same features, we got it at lavigne's blood, while khail? He has the same features with mama, soft and smiley, pero may pagka demonyo ang ugali.

“Ofcourse not, ate! Im behave and humble.” he pouted, tumawa ako.

Sakit pa naman sa ulo ang mga lalaki. Lalo at parehong namwawasak ng puso.