"ကျုပ်ကို ဟ့ချစ်လားလို့"
"ဟင့် မချစ်ဘူး!"
"ရတယ် ခများကျုပ်ကို မချစ်တာ၁ဆ ကျုပ်က၂ဆပြန်လိုးပြမယ် ကြည့်နေလိုက်ကင်မ်ထယ်ယောင်း!"
ထို့နောက် ထယ်ယောင်းပေါင်ကို ဂျွန်အီသန်ခါးမှာ ချိတ်ခါ တရစပ်ဆောင့်တော့ မနက်၁၀နာရီကတည်းက စလာတဲ့ဆက်ဆံမှု ညနေ၄နာရီထိုးမှ ပြီးသွားသည်
ထယ်ယောင်းနိုးလာသည် အောက်ပိုင်းတစ်ပိုင်းလုံးနာကျင်ကိုက်ခဲနေသည်လူလည်းမလှုပ်နိုင်ပေ
ဘေးနားကို ကြည့်တော့လည်း ဂျွန်အီသန်ဟာ မရှိပေ လူကနေမကောင်းချင်တဲ့ကြားထဲက သူကမရှိ ကုတင်ကို အမှီပြုကာ ထပေမဲ့လည်း ထလို့မရသည် ထမရတဲ့ အဆုံးထယ်ယောင်းငိုချမိလိုက်သည်။
သူဒီအိမ်ကို အလုပ်လာမလုပ်ရင် အမေ့စကားကိုသာနားထောင်ခဲ့ရင် သူဒီလိုတွေဖြစ်လာစရာအကြောင်းပင်ရှိမှာမဟုတ်ပေမည်
"အကိုလေးထယ်၀င်ခဲ့မယ်နော်"
"ဟုတ်ကဲ့အဒေါ်ကြီး"
"အကိုလေးကို သခင်လေးက အောက်ဆင်းဖို့လာခေါ်ခိုင်းလို့ပါ"
"သူကိုယ်တိုင်လာခေါ်မှ ကျတော်ဆင်းမယ်လို့ ပြောပေးပါ အဒေါ်ကြီး"
"ဟုတ်ကဲ့အကိုလေး"
အဒေါ်ကြီးထွက်သွားသည် ခနအကြာတော့ ဂျွန်အီသန်၀င်လာသည်
"လူကို စားပြီးနားမလည်တဲ့ခွေးကောင်!!"
"ကျစ်!တွေ့လား ကင်မ်ထယ်ယောင်းတို့က သိပ်ခေါင်းမာတာ"
"မလာနဲ့ သွား..!
"လာမှာ မလာခိုင်းလည်းလာမှာ"
"မလာနဲ့ မင်းကိုရွံတယ်"
"အဲ့ဆိုညက ဘာလို့ မောင်ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်နဲ့ ပြောတာတုန်းခများက"
"အဲ့ဒါ..အဲ့ဒါက ရား..မုန်းဖို့ကောင်းလိုက်တာ"
"လာအောက်ဆင်းမယ်"
"ငါလမ်းမလျှောက်နိုင်ဘူး ခွေးကောင်ရဲ့ လူလိုမသိဘူးလား"
"ခွေးမို့မသိဘူး"
"ခွေးကောင်!"
"ညက အဲ့ခွေးကောင်လိုးတာကြခံပြီးတော့"
"ရား.."
"လာကျုပ်ချီမယ် အ့ အ့"
"သေ!"
"ကင်မ်ထယ်ယောင်း!"
"ဘာတုန်း!"
"လာအောက်သွားမယ် ပြီးရင်ဆေးခန်းပြမယ်"
"စားပြီးလူလိုနားမလည်တဲ့နွားကြီး"
"ဟုတ်တယ် နွားဟေ့နွား"
ရန်ဖြစ်နေသော သူ့သမက်နဲ့ သူ့သားကိုကြည့်ကာ တံခါးရှေ့မှာနေတဲ့ ဂျွန်ဂျောင်ဟန်ပြုံးမိသည် အီသန်လေးဟာ ဒီကောင်လေးနဲ့ပြုံးလာတာ စကားသိပ်မပြောတဲ့ အီသန်လေးက ဒီကောင်နဲ့မှ စကားတွေအများကြီးပြောလာသည် ဂျွန်ဂျောင်ဟန်သဘောကြမိသည်။
"ဒယ်ဒီ"
"ပြော"
"ဒယ်ဒီ့သမက်ကို ဆေးခန်းသွားပြအုံးမယ်"
"မင်းလုပ်တာပဲလေ"
"ဒယ်ဒီကတစ်မျိုး"
ဂျွန်အီသန်စိတ်မရှည်ကားမောင်းနေတဲ့လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ခွေးနဲ့ပဲ အနှိုင်းခံနေရသည်
"ကင်မ်ထယ်ယောင်း ခများမပြီးသေးဘူးလား"
"မပြီးဘူး!"
"မပြီးလဲနေ ကျုပ်နားညီးတယ် တော်ပါတော့"
"နားပိတ်နေ ငါကတော့ပြောမှာပဲ"
ဆေးခန်းရောက်တော့လည်း
"ဖယ် ဖယ်!ငါ့ဘာသာငါသွားမယ်"
"ပြီးတာပဲ ပစ်လဲမှ မောင်ရေငါ့ကိုလာထူပါအုံးလို့မပြောနဲ့"
"ခွေးကောင်!"
"ဒီခွေးက ရိုးရိုးခွေးမဟုတ်ဘူး ခများကိုလိုးမဲ့ခွေး"
------
"ကလေးကတော့ပုံမုန်အနေတိုင်းပါပဲ ဒါမဲ့ နည်းနည်းလျှော့လုပ်ကြပါ"
"ဟုတ်ကဲ့ပါဆရာ"
"အားတိုးဆေးတွေပေးလိုက်ပါ့မယ် တစ်ပတ်တစ်ခါတော့ ပုံမှန်လေးဆေးခန်းကိုလာပြပါ"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဆရာ"
ဆရာ၀န်နဲ့စကားပြောနေတဲ့ ကင်မ်ထယ်ယောင်းဟာ မျက်နှာပိုးမသေ ဘေးနားက ဆူပုတ်ပုတ်နဲ့ထိုင်နေသော ဂျွန်အီသန်ကိုကြည့်ပြီးရီချင်မိသည်
ကားပါကင်ရောက်တော့
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဆရာ"
"ရား..ဂျွန်အီသန်!"
"ဟုတ်ကဲ့ပါဆရာ"
"မင်းသ၀န်တိုနေတာလား"
"မတိုပါဘူး"
အဲ့မှာဗြောင်လိမ်ဗြောင်လိမ်စား
"တိုပါတယ်"
"ချွတ်ပြရမလား တိုလားမတိုလား"
"ဂျွန်အီသန်!"
"ဗျာမောင့်အသက်"
---------------
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ထယ်ယောင်းပျော်လာခဲ့တဲ့အပျော်တွေ ပျက်သွားရသည်
"အီသန်သား လာအုံး"
အီသန်ဟာ ထယ်ယောင်းလက်ကို တင်းတင်းဆွဲလာကာ ဂင်မ်ယူနာရှေ့ကို ထိုင်လိုက်သည်
"သမီးယူနာက သားကိုတောင်းပန်ဖို့လာတာ"
"တောင်းပန်မနေနဲ့ ထွက်သွားတော့"
"ဟိုကိုကို ယူနာ."
"မခေါ်နဲ့"
ထယ်ယောင်းခံစားမိသည် အီသန်ကို ဒီကလေးမဒီလိုတွေခေါ်နေတာသူမကြိုက်ပေ စိတ်တိုသည် တော်တော်ကိုစိတ်တိုလွန်းမိသည် ရန်ထဖြစ်ချင်မိသော်လည်း ဦးလေးမျက်နှာရှိလို့သာပင်
"မောင်"
"ပြောမောင့်အသက်"
"ငါ့ကိုအပေါ်လိုက်ပို့ပေး"
"ဟုတ်ပြီ မောင်လိုက်ပို့ပေး ဂင်မ်ယူနာမင်းပြန်လိုက်တော့ ငါမင်းကိုခွင့်လွှတ်တယ်"
ဂျွန်အီသန်ဟာ ထယ်ယောင်းကို ပွေ့ကာ အခန်းထဲသို့ခေါ်သွားသည်။
"ထယ်ယောင်း"
"ဘာတုန်း!"
"ခေါ်ပါအုံးမောင်လို့"
"မခေါ်ပါဘူး"
"ခုနက ထယ်သ၀န်တိုနေလို့ခေါ်လိုက်တာမို့လား"
"မင်းကိုဘယ်သူပြောလည်း"
အီသန်ဟာ ထယ်ယောင်းလက်ကို သူ့ရင်ဘတ်နားသို့ဆွဲယူကာ
"ဒီနှလုံးသားထဲကပြောတာ မောင့်အသက်"
____________
#Jɛoɴ ʜɛʀʀʏ٭
ကျောင်းဖွင့်တော့မှာ ဗြဲ😭
ဒီနေ့တော့ နှစ်ပိုင်းလောက်အပ်ပေးမယ်ကြယ်လိုချင်တယ်