"ကျုပ်ကို ဟ့ချစ်လားလို့"
"ဟင့် မချစ်ဘူး!"
"ရတယ် ခများကျုပ်ကို မချစ်တာ၁ဆ ကျုပ်က၂ဆပြန်လိုးပြမယ် ကြည့်နေလိုက်ကင်မ်ထယ်ယောင်း!"
ထို့နောက် ထယ်ယောင်းပေါင်ကို ဂျွန်အီသန်ခါးမှာ ချိတ်ခါ တရစပ်ဆောင့်တော့ မနက်၁၀နာရီကတည်းက စလာတဲ့ဆက်ဆံမှု ညနေ၄နာရီထိုးမှ ပြီးသွားသည်
ထယ်ယောင်းနိုးလာသည် အောက်ပိုင်းတစ်ပိုင်းလုံးနာကျင်ကိုက်ခဲနေသည်လူလည်းမလှုပ်နိုင်ပေ
ဘေးနားကို ကြည့်တော့လည်း ဂျွန်အီသန်ဟာ မရှိပေ လူကနေမကောင်းချင်တဲ့ကြားထဲက သူကမရှိ ကုတင်ကို အမှီပြုကာ ထပေမဲ့လည်း ထလို့မရသည် ထမရတဲ့ အဆုံးထယ်ယောင်းငိုချမိလိုက်သည်။
သူဒီအိမ်ကို အလုပ်လာမလုပ်ရင် အမေ့စကားကိုသာနားထောင်ခဲ့ရင် သူဒီလိုတွေဖြစ်လာစရာအကြောင်းပင်ရှိမှာမဟုတ်ပေမည်
"အကိုလေးထယ်၀င်ခဲ့မယ်နော်"
"ဟုတ်ကဲ့အဒေါ်ကြီး"
"အကိုလေးကို သခင်လေးက အောက်ဆင်းဖို့လာခေါ်ခိုင်းလို့ပါ"
"သူကိုယ်တိုင်လာခေါ်မှ ကျတော်ဆင်းမယ်လို့ ပြောပေးပါ အဒေါ်ကြီး"
"ဟုတ်ကဲ့အကိုလေး"
အဒေါ်ကြီးထွက်သွားသည် ခနအကြာတော့ ဂျွန်အီသန်၀င်လာသည်
"လူကို စားပြီးနားမလည်တဲ့ခွေးကောင်!!"
"ကျစ်!တွေ့လား ကင်မ်ထယ်ယောင်းတို့က သိပ်ခေါင်းမာတာ"
"မလာနဲ့ သွား..!
"လာမှာ မလာခိုင်းလည်းလာမှာ"
"မလာနဲ့ မင်းကိုရွံတယ်"
"အဲ့ဆိုညက ဘာလို့ မောင်ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်နဲ့ ပြောတာတုန်းခများက"
"အဲ့ဒါ..အဲ့ဒါက ရား..မုန်းဖို့ကောင်းလိုက်တာ"
"လာအောက်ဆင်းမယ်"
"ငါလမ်းမလျှောက်နိုင်ဘူး ခွေးကောင်ရဲ့ လူလိုမသိဘူးလား"
"ခွေးမို့မသိဘူး"
"ခွေးကောင်!"
"ညက အဲ့ခွေးကောင်လိုးတာကြခံပြီးတော့"
