"ဟင့်...အူဝါးး~"
"သားရေ နိုးပြီလား ထပ်အိပ်လိုက်ဦးလေ~"
"အဟင့်...အဟင့်~"
အစောကြီးနိုးလာတဲ့taekookလေးကိုဂျောင်ကုက
ပြန်ချော့သိပ်ဘေမဲ့ ပြန်မအိပ်တော့တာမို့
မျက်နှာသစ်ပေးနို့တိုက်ပေးပြီးတော့ပိုးတာကို ကလေးက
ကျောပေါ်မှာမနေချင်တော့ဘူး~
"ပါပါ...ပါပါ~"
"ပါးပါးအိပ်ပါစေဦးသားရဲ့ မားမားနဲ့ဆော့ကြမယ်လေနော်~"
"ထယ်ယောင်းရှိလား~"
"အော် ရှိတယ်လေ ခနနော်~"
taekookလေးကသူ့ပါးပါးဆီသွားချင်တာနဲ့
ရွာခေါင်းဆောင်ကထယ်ယောင်းကိုလာရှာတာနဲ့ဆိုတော့
ဂျောင်ကုထယ်ယောင်းဆီသွားတာကိုtaekookလေးကပြုံးလို့~
"ပါးပါ~"
"မောင်ရေ ရွာခေါင်းဆောင်လာရှာနေတယ်~"
"အင်း...ဟုတ်လား~"
"ထဦးနော်မောင် ခေါင်းဆောင်ကရှေ့မှာရပ်စောင့်နေတာမို့~"
ရွာခေါင်းဆောင်ဆိုတော့ထယ်ယောင်းလဲ
မနေ့ညနေကအမြတ်ထုတ်တပ်သားကိုသတ်လိုက်တာနဲ့ဆက်စပ်နေမလားတွေးရင်းကြောက်ရွံ့မနေဘဲထွက်တွေ့လေရဲ့~
"ဘာကိစ္စရှိလို့ပါလဲခဗျ~"
"ခေါင်းဆောင်ကိုတောင်ပိုင်းဆိပ်ကမ်းမှာတွေ့ပြီတဲ့~"
"ဟုတ်လား တော်သေးတာပေါ့~"
"တွေ့ဘေမဲ့ အသက်မပါတော့ဘူးတဲ့~"
"ဗျာ???"
"ကျွန်တော်တို့တွေတကယ်ကိုဝမ်းနည်းအားလျော့မိပါတယ်~"
ထားခဲ့သမျှမျှော်လင့်ချက်လေးဟာ
အခုတော့ရေစုန်မျောသွားပြီမို့ထယ်ယောင်းတစ်ယောက်
မျက်ရည်တွေဟာထိန်းမရ~
"မောင်~"
"အစ်ကိုလေး..အစ်ကိုလေးမရှိတော့ဘူး~"
"သခင်လေးကလူကောင်းမို့ ကောင်းရာဘုံဘဝကိုရောက်မှာပါမောင်ရယ်~"
ဂျောင်ကုကိုဖက်ရင်းငိုနေတဲ့ထယ်ယောင်းဟာ
သူ့အစ်ကိုလတ်ကသူ့ကိုမချစ်ဘူးလို့
ငယ်ငယ်ကထင်ခဲ့ဘေမဲ့ အခုတော့မချစ်ပြတတ်တဲ့သူ့အစ်ကိုရဲ့အချစ်တွေကိုမြင်ရပြီ~
BẠN ĐANG ĐỌC
~~ငွေ့~~{Complete}
Fanfictionဤficသည်စာရေးသူ၏စိတ်ကူးသက်သက်သာဖြစ်သည်🙃 ဤficသည္စာေရးသူ၏စိတ္ကူးသက္သက္သာျဖစ္သည္🙃
💜31💜
Bắt đầu từ đầu
