Author's note: First time na sa start ako nag post ng author's note. hahaha. anyway I divided the last chapter into 2 parts. since ang dami ng bumabaha sa akin ng message na mag update ay pagbibigyan ko na. hahahah. I'll post the part 1 now and part 2 will be tomorrow. Yes! tomorrow kasi hindi ko makita sa file ko ang natapos kong part 2. huhuhuhuhuhuhuhu.
Wala akong maisip na title sa last chapter. hahahah. suggestion naman dyan. Thanks for reading and Enjoy:)
===================================================================================
Neneng Pov
Naglakad ako papalayo sa bahay ni Dong.
Hindi totoo ang lahat ng sinabi ko.
Lahat ay pawang kasinungalingan.
Hindi iyon ang sinisigaw ng puso at isip ko. Mahal ko siya. Mahal na mahal at iyon ang totoong sinisigaw ng buong pagkataO KO. Siya lamang ang lalaking minahal ko ng ganito. Siya lang ang lalaking may hawak sa puso ko. Siya lang ang tanging lalaking mahal, minahal at mamahalin ko. Ngayon, noon at Mag pakailanman.
Walang iba at kahit kailanman ay walang papalit pa.
Tulala akong naglakad at pumasok sa kotse ni kuya jadon .
" umalis na tayo" sambit ko habang patuloy na nilalabanan ang sakit sa puso ko. Kailangan kong tatagan ang sarili ko. Kailangan kong labanan ito para sa kanya. Para sa mga bata. Para sa mga mahal ko sa buhay.
Napapikit ako dahil pahapdi ng pahapdi ang kirot sa puso ko.
Paulit ulit kong hinihiling na sana isa lamang itong masamang panaginip. Hinihiling ko na sana ay pag gising ko sa bangungot na ito ay ang mga ngiti at masasayang mukha nina Dong at ng triplets ang makikita ko. Na kasama ko parin siya simula sa pagsikat at hanggang sa paglubog ng araw.
" NENG!!!!" nadinig ko ang boses ni dong.
Nakita ko siyang nakatingin sa akin. Nakikita ko ang mga luhang umaagos sa mga mata niya. Ang sakit na nararamdaman niya ay pawing inilalarawan ng buong mukha niya.
Pinagkakatok niya ang bintana ng kotse.
Iniwas ko ang tingin ko sa kanya at diretso ang tingin sa kalsada.
" Buksan mo to wife... please... magusap tayo!" sambit niya at patuloy na pinagkakataok at subukang buksan ang pintuan ng kotse ni kuya Jadon.
" p-paandarin mo ang kotse Kuya." Sambit ko at mariing nakakapit sa seat belt.
Tahimik na sinunod ni kuya Jadon ang sinabi ko.
Naramdaman ko ang pag andar ng makina.
" wife! Wife!" mas malakas na pagkatok ang ginawa ni Dong.
" huwag kang umalis wife......huwag mo akong iwan! Please...Nenenggg!!! " nadidinig kong sigaw ni Dong habang hinahabol ang kotse ni JAdon.
Nanlalabo na ang mata ko dahil sa luhang namumuo sa mata ko.
Patuloy ang pagtakbo ng kotse at palayo ito sa tahanang nagbigay sa akin ng magagandang alaala, ang tahanang punong puno ng pagmamahal at kaligayahan. Hindi ko na napigilan at sumabog na ang pinipigilan kong totooong damdamin.
Paliit ng paliit si Dong sa salamin ng kotse ni Kuya Jadon. Patuloy ito sa pagtakbo. Sa pagtawag sa pangalan ko.
" NENGGGGGGGGGGG!!!!"
Napatakip ako sa bibig ko habang umiiyak.pero hindi ko na napigilan ang sariling damdamin ko dahil napasigaw ako sa sobrang iyak at sakit na nararamdaman ko.
Napalingon ako sa kay Dong. Nakita kong nadapa siya sa kakahabol sa kotse. Nakita ko ang marahang pagtayo nito at paika ikang hinabol ulit ang kotse. Tapos natumba siya ulit.
" D-dong...." sambit ko.
" I-itigil mo ang kotse kuya." Sambit ko pero hindi iyon sinunod ni kuya Jadon.
Diretso lang ang tingin niya sa kalsada.
" KUya! Ano ba! Sabi ko itigil mo ang kotse!" NAISIGAW ko habang umiiyak.
Pero hindi niya itinigil ang kotse.
" Kuya.. itigil mo ang kotse... itigil mo... bababa ako... kailngan ako ni dong." sambit ko at inabot ang braso niya na nakahawak sa manibela.
" Pag bumalik ka doon, alam mo bang aasa siyang babalik ka sa kanya? Ipapakita mo lang na mahal mo pa siya at may ipaglalaban siya! Pag nangyari yun Maggie... ilalagay mo lang sila sa pahamak!" naisigaw na din ni Kuya jadon.
Hindi na ako nakaimik pa at sa halip ay umiyak na lang ako ng umiyak.
" Patawad Dong... Patawad... Patawad." SAMBIT KO habang tinitignan si Dong na hinahabol parin ang kotse hanggang sa mawala na siya ng tuluyan.
Hanggang sa makalayo at maiwan na siya ng tuluyan.
JADON POV
Masakit palang ipamukha sayo ng taong mahal mo na may iba na itong mahal. Masakit din dahil hindi niya iyon nararamdaman. Hindi niya iyon nakikita at higit sa lahat ay hindi niya alam na halos mamamatay kana sa sakit dahil sa nakikita mo.
So pathetic of me right?
Sa nakita ko kanina. Nakita at naramdaman ko kung gaano katindi ang pagmamahal nila sa isat-isa.
Kung mas una ko bang nahanap si Maggie, ganito din ba niya ako mamahalin? Kung mabibigyan ba ako ng pagkakataong mahalin din niya ay ganoon din ba katindi katulad ng kay Nathan?
Itinigil ko ang kotse at napalingon kay Maggie. Nakatulog na siya dahil sa pagod at sa kakaiyak na nararamdaman niya.
" Why can't you see me? Why can't you choose l me? Why... why can't you just love me? " I asked her.
" I waited for you. I searched the whole world just to be with you. I hurt myself a thousand times yet I will always choose you. I will always choose to love you thought it hurts like hell. " I said and I smiled bitterly to myself.
I don't ask much.... I just want to love her. I want to show her how much I love her.
Kung ito ang pagkakataon na ibinigay ng tadhana, ipapakita ko sa kay Maggie na karapatdapat din ako sa puso niya na mahal ko siya ng sobra.
I carried her and put her to my bed. I covered her with the blanket and stare at her beautiful sleeping face.
" Goodnight Maggie. I love you" I whispered.
I wish she could hear me too.
TITO Daddy
" Mommyyyyy... Mommyyyyy....dadddyyyy.. dadddyyy..." Iyak ng mga apo ko ang nadinig ko.
" Hello there kids! " I greeted them and smiled at these grandchildren of mine.
" W-where's mommy? " said one of them while looking at me directly to my eyes.
" Don't worry boys. Your mom did a great job." I said to them.
" I-I want t-to g-go home." Sambit ng katabi niya.
" nOt yet babies. You need to help lolo." I said to them.
" L-lolo? You are not Lolo Niel." Sambit ulit nito.
" Yes Im your Lolo. Your real lolo. Im the real dad of your mommy." I said to them.
They look at me and I could sense their fear toward me.
" Don't worry babies. Lolo is a good guy. I don't hurt children " I said
Unless it is necessary.
" I-I want my mommy." Sambit ng pinakamaliit sa kanila.
" I want my mommy!" sigaw nito sa akin
Nilapitan ko siya at hinawakan sa pisngi niya. Mas lalo itong umiiyak dahil madiin ang pagkakahawak ko sa pisngi niya.
" D-don't hult Exodus!" nadinig kong sigaw ng kapatid niya at pinagsusuntok ako.
Tinulak ko siya habang hawak ko ang pisngi ng kapatid niya.
Yung isa naman ay iyak lang ng iyak.
Malakas ang pagkakatulak ko sa kanya dahilan para maiyak na din ito.
"You shut up!" I shouted at them.
"If you don't shut up I will hurt your brother!" I shouted at them at mas diniinan pa ang pagkakahawak sa pisngi ng kapatid nila lumuluha lang ito at impit na umiiyak.
"P-please.. don't hult him." Sambit ng tinulak kong bata at minabuti nitong huwag ng umiyak.
Ganoon na din ang isa pa niyang kapatid na nakakapit sa kanya.
" Masunurin din naman pala kayo. Katulad na katulad kayo ng mommy niyo." Sambit ko habang ngumingisi at binitawan na ang isa nilang kapatid.
Kaagad tumakbo ito palayo sa akin at tumabi sa dalawang kapatid niya.
"Stay being good boys. You don't want lolo to turn into a bad guy do we?" I ask them.
I saw them shaking with fear.
" Bitiwan niyo ko! Nasaan ang mga anak ko! What do you want from me?!" I heard someone shouted.
I looked back and saw my other daughter Daiselle.
" D-dad?!" gulat nitong sambit pagkakita sa akin.
" M-mommyyy" the boys said and run to their mom. They immediately hug her and hide to their Mom's back.
" W-what is the meaning of this dad?" tanong nito at tinignan ako.
" Y-you're the one who kidnapped my sons?" tanong nito.
" Hmmm. Yeah. You should thank me Daiselle. I just helped you get what you want. The man you want." I said to her.
" W-what do you mean?" takang tanong nito sa akin.
" Maghihiwalay na ang kakambal mo at ang asawa niya." I said and smiled.
"K-kakambal?" takang tanong nito.
" who are you talking about?" tanong nito.
Napangisi ako. Hindi pala niya alam ang lahat.Should I tell her? I think there's no harm. My daughter is afraid of doing something that will make me mad.
" Si Iesha Margeux ay totoong kapatid mo Daiselle. Siya ang kakambal mo." Sambit ko.
Nakita ko ang pagkunot ng nuo niya.
" totoong magkadugo kayo ni Margeux. " dagdag ko at tumingin sa reaction niya. Halata doon ang pagkagulat sa mukha niya.
" gusto mo bang malaman kung paano iyon nangyari? Simple lang.. pinaampon ko ang kakambal mo sa pamilya ng mga Veloso." Sambit ko at kumuha ng sigarilyo sa bulsa.
" Noon nahulugan ang asawa ni Thaddeus Alexis Mark Veloso na si Celina. Noong panahon na namatay ang sanggol na iyon ay ang araw na pinangak kayo ng kakambal mo. Wala akong pambayad noon sa ospital. Nagkataon na isa ako sa empleyado ni Mark sa companya at nalaman niya ang sitwasyon ko. Since ayaw ma depress ang asawa ay kinausap ako ni Mark kung maari ba niyang ampunin ang isa sa inyo kapalit ng pagbabayad ng gastusin sa ospital at bayarin ng mga utang. Dahil wala na din naman akong pagpipilian. Pumayag ako." Sambit ko at humithit sa sigarilyo.
"k-kaya ba.. ginawa iyon ni Mama. ANg iligtas siya sa rumaragasang truck dahil... dahil kapatid ko talaga si margeux?" tanong niya sa akin.
" Tama ka." Sambit ko at ngumiti sa kanya.
Nanatiling walang reaction ang mukha niya.
" Would you mind to join me to celebrate? I know you'll be happy my daughter. Because you will have the man of your dreams. You want him right? So I gave him to you. You know I want jadon for your sister." Sambit ko at inalok siya ng inumin.
"You're such a manipulative devil dad." She said and looked at me. Then she took the wine and drank it.
"I know." I said and smiled at her.
" Thanks anyway." She said and smiled back at me.
" Youre welcome." I said.
Neneng Pov
Nagising ako sa pagtunog ng cellphone ko. Napatayo ako at napahawak sa ulo ko. Ang sakit ng ulo ko.
" Good Morning Dong." nakangiti kong sambit at lumingon sa tabi ko.
Pero walang Dong. wala siya.
"D-dong?" takang tanong ko at nilibot ang paningin ko. Hindi ito ang kwarto namin ah? N-nasaan ba ako?
Unti unti akong tumayo at kinuha ang kanina ko pang tumutunog na cellphone.
" H-hello?" bati ko.
" Magandang umaga Iesha." Sambit ng tao sa kabilang linya. Parang kidlat na bumalik sa alaala ko ang nangyari.
Pakiramdam ko ay napako ako sa kinatatayuan ko pagkadinig ko ng boses na iyon.
" Salamat dahil sa natanggap kong balita at ganoon mo kabilis nagawa ang inuutos ko sa iyo. May isa at huli pa akong hiling sa iyo bago ko pakawalan ang mga anak mo. Yan eh, magpakasal ka sa kay Jadon. Pag nagawa mo iyan, kunin mo ang lahat ng pera sa bangko at ibibigay ko na lang ang address kung saan tayo magkikita. Pagnagawa mo iyan, saka mo makukuha ang mga anak ng asawa mo." sambit nito.
" Time is running Iesha. Since naging mabilis ka sa paghihiwalay sa asawa mo. bibigyan kita ng palugit hanggang sa katapusan ng susunod na buwan. Huwag kang mag-alala. Inaalagaan ko naman ang mga bata. Hanggang doon lang ang ibibiigay ko sa iyo para naman makapaghanda ka ng magarbong kasal. Hanggang yan lang ang palugit ko. Pag lumampas ka, sabog ang ulo ng mga anak at ang asawa mo. nagkakaintindihan ba tayo?" dadag nito.
" O-oo." Nanginginig kong sagot.
" sige. Start working now Iesha. Hahaha" sambit nito at mala demonyong tumawa. Tapos ay naputol ang linya.
Nanghihina akong napaupo sa higaan.
" Maggie.." Nadinig kong tawag sa akin ni Kuya jadon.
Kaagad akong tumayo at pinagbuksan siya ng pinto.Napatingin ako sa kanya.
Niyakap ko siya at umiyak.
Tahimik lang si Kuya jadon habang niyayakap ko siya.
Hindi ko alam kong ilang minuto ako umiyak.
Naramdaman kong humahapdi at namaga na ang mata ko.
Hinawakan ni Kuya Jadon ang mga kamay ko at pinatingin ako sa kanya.
" I know it is difficult Maggie. I know yo are hurting. I know you are scared. I want you to know, whatever happens, I will always be here. " sambit niya at hinagod ang buhok ko tapos ay pinunasan niya ang mga luhang namumuo sa mata ko.
" Malalagpasan mo din ito. Magiging maayos din ang lahat Maggie. Kaya huwag ka ng umiiyak. Paano kita mabibigyan niyan ng lakas kung pinapahina mo din ako kasi nakikita kitang malungkot?" sambit nito.
Napayuko ako at naramdaman na niyakap niya ako.
"Everything will be ok. I promise." Sambit niya.
NATHAN POV
"HALA! ANONG DRAMA TO?" nadinig ko ang boses ni Kuya Itim. Iginala niya ang paningin sa loob ng bahay.
Nanlaki ang mata niya ng mapansin niya ako na nakaupo sa sahig. Tahimik na iniinom ang alak.
" WHAT THE FUDGE IS HAPPENING HERE?! IT WAS OK WHEN I LEFT YOU HERE! NO DRAMA! NO ROMANCE.. NO... NO SMOKING." Sambit niya.
"Tssss.. " I commented and drank the remaining liquor.
" may plano ka ba sir sirain bahay mo?" tanong niya habang nililibot ang tingin sa loob ng bahay.
" Ano ba nangyari ha? Parang ang ayos naman nung nakaraan ah? Asan na si Mam Ne---" tanong niya.
Walang pasabing tinapon ko ang bote sa kisami at umalingaw ngaw mula doon ang pagbasag na tunog.
"S-sir..." Nagulat si Kuya Itim sa ginawa ko.
" wala na siya kuya Itim..Iniwan na niya ako. Kaya huwag mo na siyang hanapin." Sambit ko at kumuha ng panibagong bote.
" H-ha?! P-paano yun nangyari?" gulat na tanong ni Kuya Itim.
" Simple lang. Hindi na niya ako mahal." Sambit ko at uminom ng alak.
Bigla akong napangisi ng maalala ko ang eksakto niyang sinabi sa akin bago siya umalis.
" Mali pala Kuya. Hindi niya ako kailanman Minahal." Sambit ko at naramdaman ko na naman ang pagtulo ng luha sa mga mata ko.
" ha?! Saan mo naman nadinig yan? Alam mong hindi yan-" sambit ni kuya Itim
" SA BIBIG NIYA MISMO."sagot ko at mapaklang tumawa.
" pera ko lang ang habol niya.. Ang sabi niya ay nagkunwari siyang mahal ako para mapaibig ako. Nagtagumpay nga siya Kuya. Kasi mahal na mahal ko siya. Napagusapan namin dati na ang sinumang umibig sa amin ay magbabayad." Sambit ko at pahapdi ng pahapdi ang nararamdaman ko.
" Hindi man lang siya lumingon.... Nakayanan niyang iwan ako. Kaya napatunayan kong hindi nga niya ako mahal. " sambit ko at napapikit.
" Hindi siya ang kilala at minahal kong Neneng. Ang Neneng na minahal ko ay hindi ako kayang tiisin. Ang mahal kong Neneng ay hindi ako kailanman iiwan. Ang neneg na mahal ko ay hindi magagwang saktan ako ng ganito." Sambit ko at lumagok muli ng beer.
" pero wala na yung Neneng na iyon. Una pa lang hindi naman pala siya totoo." Sambit ko at saka mapaklang tumawa.
" ang nakakainis lang kuya .... Hindi ko magawang magalit sa kanya. Kahit masakit sa akin ang ginawa niya... pipiliin ko pa din ang mahalin siya. Siya parin. Kahit masakit mahalin siya, wala ng akong pipiliin pa kundi siya lang. " Sambit ko.
" Pwes mahalin mo lang siya sir. Hanggang sa ikaw mismo ang kusang sumuko. Hanggang sa ikaw mismo ang mapagod sa kakaasa sa kanya. " samBIT NI kuya Itim at tumungga ng inumin.
" kasi mas masakit kapag hindi mo binigay ang lahat. Manghihinayang ka lang. Kung wala namang nangyari kahit binigay ang mo na ang lahat. At least hindi ka manghihinayang. Wala kang pagsisihan sa huli kasi alam mo sa sarili mong hindi ka nagkulang.." Dagdag niya.
" hanggang kaya mong mahalin siya. Pwes mahalin mo LANG siya. Wala ka naman kasing magagawa eh. Kasi hindi mo din naman mauutusan ang puso mong huwag mahalin ang isang tao. Dahil kung kaya mo, edi hindi ka nasasaktan ng ganito. " Sambit ni Kuya Itim at tumungga ng beer.
" Malalaman mong mahal mo siya kapag nasasaktan ka ng sobra. Patuloy mo siyang minamahal kahit ang sakit sakit na." sambit ni Kuya Itim na nakatingin sa malayo.
" Yeah. I love her much even it is painful. It is the pain that defines my feelings for her. I feel great pain and so I feel great love on her. There's nothing I can do about it." Sambit ko.
Tahimik kaming uminom ni Kuya Itim. Tama nga si Kuya Itim. Hanggat kaya kong mahalin siya ay mamahalin ko siya. Hindi ko siya bibitawan. Ipaglalaban ko siya.
Kung hindi man siya tutupad sa pangako, pwes ako ang tutupad.
Neneng Pov
Naglalakad kami ngayon ni Kuya Jadon papuntang building kung nasaan ang Abogado.
" Maggie." Tawag sa akon ni Kuya Jadon dahilan para mapatingin ako sa kanya.
" Wala ng atrasan ito pag naka pirma ka na. Tuluyan na kayong maghihiwalay." Sambit ni Kuya Jadon.
Napayuko ako at naramdaman ko na naman ang kirot sa puso ko.
"Maari ba akong humiling sa iyo Maggie?" tanong ni Kuya Jadon. Humarap ako sa kanya at tumango.
" K-kung maghiwalay kayo Ni Nathan... maari bang... maari bang bigyan mo ako ng pagkakataong mahalin ka?" tanong niya sa akin na siyang ikinagulat ko.
" Na bigyan mo sana ako ng pagkakataong ipakita at iparamdam sa iyo ang tunay kong damdamin. Na sana.... Bigyan mo din ako ng pagkakataong mahalin mo rin." Sambit niya habang nakatingin sa akin.
"K-kuya.." hindi ko alam ang isasagot sa kanya. Ayaw ko siyang paasahin. Ayaw ko siyang saktan. Alam ko sa sarili ko na.. na hindi ko iyon kailanman maibibigay sa kanya ang pagmamahal na higit pa sa pagiging kaibigan.
" Im not asking much Maggie.... Kahit pagkakataon lang ang ibigay mo sa akin ay ayos na iyon sa akin." dagdag niya at nakita ko sa mga mata niya ang sakit.
Hinawakan niya ang mga kamay ko.
" Please Maggie. Give me a chance." Mahinang sambit niya habang nakatingin sa mga mata ko.
Iniwas ko ang mga mata ko at hinila ang kamay kong hawak niya.
" Kuya...ayaw kitang paasahin kuya. Ayaw kitang saktan." Sambit ko sa kanya.
" Masakit na Maggie..Pero ayos lang.... handa akong magtiis Maggie. Handa akong maghintay. Handa akong harapin ang lahat. Bigyan mo lang ako ng pagkakataon Maggie." Sambit niya.
" Im not asking for the answer now. Think about it Maggie. Handa akong maghintay sa isasagot mo." sambit niya at mapait na ngumiti sa akin.
Inayos ni Kuya Jadon ang jacket ko at hinagod ang buhok ko.
" Gusto mo bang samahan kita sa loob?" tanong ni Kuya Jadon makalipas ang ilang sandaling katahimikan.
Umiling ako at pinilit ngumiti.
" tawagan mo lang ako Maggie kung kailangan." Sambit niya.
Tumango ako at pumasak na sa gusali.
Ito na ang huling araw na makikita ko si Dong. Ang huling araw na aming pagiging mag asawa.
Huminga ako ng malalim. Hinihintay ang pagdating ni Dong. Kaharap ko ngayon ang abogado na siyang nagprorposeso ng divorce namin. Matagal nap ala ito ng naihanda dahil sa kontrata namin noon.
Ang kailangan nalang ay ang mga pirma namin na nagpapahiwatig na sumsang ayon kami sa paghihiwalay namin.
Inilista ko na walang responsibilidad si Dong. wala akong kukunin na ari-arian niya o supporta mula sa kanya. Maliban nalang sa napagusapan na 50 million. Sa totoo lang ayaw ko iyong kunin pero wala akong magawa dahil yun ang nasabi ko kay Dong at nandoon iyon sa kontrata.
Bigla nalang bumukas ang pinto at nakita ko si Dong. Gusto kong tumakbo papalapit sa kanya. Gusto ko siyang yakapin. Gusto ko ipakita sa kanya na mahal na mahal ko siya. Gusto kong sabihin sa kanya ang lahat. Miss na miss ko siya. Tatlong araw na ang nakalipas simula ng umalis ako sa bahay niya. 3 masasakit na araw ang lumipas pero sariwa parin ang sakit sa puso ko.
Tahimik lang akong nakatingin sa kanya. Ganoon din siya. Direktang nakatingin sa akin.
Blanko. Wala man lang kahit na anong ekspresyon sa mga mata niya.
Napalunok ako at kaagad na iniwas ang tingin sa kanya.
" Good Morning Mr. Hoseff have a seat please." Bati ng attorney sa kanya at tumayo ito sabay turo ang katapat kong silya.
Naramdaman kong umupo siya sa harap ko habang nakatitig sa akin.
" As I have said, naihanda na ang divorce papers. I have here the folder of the request stated by Mrs.Hoseff. She will not receive any properties from you Mr. Hoseff nor any support since you both never had any biological children. But it is requested that Mrs. Hoseff should be given 50 million pesos as stated in your previous contract signed by both of you." Sambit ng Attorney.
Ibinigay sa akin una ang divorce paper at isang ballpen.
" All you need to do is to sign the papers stating that you have agreed on the statements and peacefully accepts the separation." Sambit ng Attorney.
Binuksan ko ang folder na naglalaman ng divorce papers.Nakita ko ang isang linya na may pangalan ko. Kinuha ko ang ballpen at napakagat ako sa labi ko.
"Pag lumampas ka, sabog ang ulo ng mga anak at ang asawa mo. nagkakaintindihan ba tayo?"
Bigla kong naalala ang sinabi ng kumidnap kina Psalms. 2 araw na lang ang natitira.
Pinindot ko ang ballpen . Ramdam ko ang panginginig ng kamay ko at pinipilit na pirmahan ang divorce papers.
Sisimulan ko na sanang pirmahan ang divorce papers ngunit hindi iyon natuloy dahil inagaw ni dong ang papel at tinapon iyon.
Nagulat ako at ang abogado.
Tapos bigla niya akong hinila palabas ng kwarto na iyon.
" B-bitawan mo nga ako."sambit ko at pilit inaalis ang hawak niya. Pero sadyang mahigpit ang pagkakahawak niya sa kamay ko.
" Dong! ano ba! Bitawan mo ako!" sigaw ko sa kanya pero hindi siya nakikinig.
Hindi ko alam kung saan niya ako dadalhin.
Hanggang sa nakarating kami sa likod ng building. Bigla niya akong sinandal sa pader at ikinulong ako sa gitna habang hinaharangan niya ang magkabilang gilid gamit ang mga braso niya.
" Youre mine Neneng. I will never let you go unless you pay me for making me fall for you this hard. You know how much? It will cost you to love me forever. " Sambit niya at walang pasabing siniil ako ng halik.
Nagulat ako sa ginawa niya.
"A-ano ba." Sambit ko ng ilayo niya ang labi niya pero muli niya akong hinalikan. Pilit kong inilalayo ang sarili ko sa kanya pero hindi niya ako binibitawan. Sa tuwing sinusubukan kong lumayo ay linalalim niya ang halik niya.
Hanggang sa maramdaman kong basang bagay mula sa pisngI ko.
" I love you very much wife.... I love you. Im willing to give you anything you want. Just don't leave my side." Sambit niya habang hinahawakan ang pisngi ko at pinatingin ako sa mga mata niya.
" please... please don't leave me...kajima... kajima." Sambit niya at niyakap ako ng mahigpit.
" Pakawalan mo na ako Nathan.... Mahihirapan ka lang.. Masasaktan ka lang kung ipipilit mo pa ang relasyong ito." Sambit ko sa kanya kahit alam ko sa sarili kong hindi iyan ang gusto ko.
Hindi iyan ang sinisigaw ng puso ko.
" maghiwalay na tayo." Sambit ko.
3 salitang unti unting pinapatay ang puso ko.
"HINDI! HINDI AKO PaPAYAG! HINDI TAYO MAGHIHIWALAY!HINDI NGAYON! LALONG HINDI KAILANMAN!!" SIGAW ni Dong at umiling. Mas hinigpitan niya ang pagyakap sa akin.
Hindi ko na napigilan pa ang luhang namumuo sa mata ko.
" Sawang sawa na akong magpanggap. Ayoko na magpanggap." Sambit ko sa kanya.
Tinignan niya ako sa aking mga mata.
" Magkano ba ang kailangan mo? 50 million?60? 1 billion? 10? Ano? Magkano ang kailangan mo para hindi mo ako iwan? Hindi ba ang sabi mo kaya ka nanatili sa piling ko ay dahil sap era?" tanong niya.
Naramdaman ko nalang na nasampal ko siya.
" Marami ako nun Neng. At kung yan ang makakapagpanatili sa iyo sa piling ko, ibibigay ko yan sa iyo." Sambit niya.
Pinagsusuntok ko siya sa dibdib niya.
" hindi nga yan ang GUSTO KO!ANG GUSTO KO PALAYAIN MO AKO! HINDI NGA KITA MAHAL! ANO BA DOON ANG HINDI MO MAINTINDIHAN?!" sigaw ko habang unti unti narin akong umiyak.
Naramdaman kong nakatayo lang doon si Dong habang sinusuntok suntok ko siya sa dibdib niya.
" lahat. Hindi ko maintindihan...ayaw kong maintindahan." Sambit niya habang umaagos ang luha sa malulungkot niyang mga mata.
" Dong naman...." Sambit ko at humagolgol na.
" bakit mo ba ako sinasaktan Neng? Ano ba ang nagawa kong mali para ganituhin mo ako? Para saktan ako ng ganito?! " sigaw niya.
" MAHAL KITA. MINAHAL KITA! NAGING TAPAT AKO SA IYO. MINAHAL KITA NG TOTOO. IKAW LANG ANG MINAHAL KO NG GANITO! SAAN BA AKO NAGKULANG?! SABIHIN MO sa akin!" sigaw niya habang niyog yog ako.
" gagawin ko. Pupunan ko ang pagkukulang ko sa iyo. Basta huwag ka lang lumayo sa akin neng. Basta huwag mo lang akong iwan." Buong hinagpis niyang sambit habang marahang hinahaplos ang pisngi ko.
Umiling ako. Kahit kailan hindi siya nagkulang pero wala akong magawa dahil kailangan ko siyang layuan.
" THEN WHY WOULD YOU GO AWAY FROM ME?! WHY DO YOU hurt me like this?!" sambit niya.
Dahil kailangan.dahil mahal na mahal kita.
" Maawa ka naman sa akin oh.... Kung mahal mo talaga ako. Pipiliin mong maging Masaya ako. Pipiliin mong palayain ako. Hindi kita mahal. Ayaw ko ng magpanggap. Gusto ko na na maging masaya sa piling ng totoong mahal ko. Si Jadon yun." Sambit ko.
Huwag kang maniwala..hindi iyan totoo.
Napatingin lang siya sa akin habang tahimik na umaagos din ang luha niya. Natigilan siya sa sinabi ko. Winawasak ko ang puso niya....wala akong magawa.
" pakawalan mo na ako. Pakawalan mo na ako Dong.Mahal mo ako diba?" sambit ko at napahagulgul na ng iyak.
" Yan ba talaga ang gusto mo? yan ba talaga ang... ang magpapasaya sa iyo?" nadinig kong tanong ni Dong.
"O-oo." Sambit ko at hindi magawang tumingin sa kanya.
" sabihin mo yan na nakatingin sa mata ko." Sambit ni Dong.
Unti unti akong napatingin sa kanya.
" Y-yan ang gusto ko. Ang maghiwalay tayo " sambit ko habang nakatingin sa mga mata niya.
" huling pagkakataon mo na Neng...... Yan ba talaga ang gusto mo?" tanong niya.
" OO." Walang pagdadalawang isip na sabi ko sa kanya.
Tahimik lang si Dong na nakatingin sa akin. Kitang kita ko sa mga mata niya kung gaano kasakit ang nararamdaman niya. Parang nakatingin din ako sa totoong nararamdaman ko.
" kung yan ang hiling mo..... ibibigay ko sa iyo. Kasi mahal kita. Mahal na mahal kita. Mahal parin kita. " Sambit niya.
" Sana maging Masaya ka." Sambit niya at nagsimula ng maglakad palayo.
Nakatingin lang ako sa likod niya.
Unti unti akong napaupo sa sahig at tahimik na umiiyak.
" Hindi na ako magiging Masaya pa.... Mahal kita dong. Mahal na mahal din kita. Mahal parin kita.... Wala akong ibang hiling kundi ang manatili sa tabi mo. Ang mahalin ka. Makasama ka." Sambit ko habang tinitignan ang paglayo ni Dong.
Yan ang totoo... yan ang totoo.
Nathan Pov
I AND NENENG are officially divorced. Tulala akong nakatingin sa hawak kong kopya. Nanlalabo ang mata ko habang nakatingin sa papel. I saw a drop of water on the paper. I realized it is from my eyes.
I closed the folder and I saw in the news paper the news about the engagement of Jadon and Neneng. They will be married next month.
ANg bilis lang. ganoon kabilis ang pagpalit niya sa akin.
Sa nakita ko, nasabi ko na it was all real. That she loves that guy. Hindi niya nga ako minahal.
I looked at her smiling face on the picture. I see that she is happy right now.
While I on the otherhand is suffering from the pain caused by our separation.
" ahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh!" I shouted with all my might at tinapi lahat ng gamit na nasa mesa.
Nagwala ako. Lahat ng pwedeng sirain ay sinira ko. Mamamatay na ata ako sa sakit.
Yeah. Im such a pathetic fool. A pitty.
Bakit ba ganito ako kamalas sa pag-ibig? Naging tapat naman ako sa kanya? Binigay ko lahat ng pagmamahal ko sa kanya pero ganito ang naging kahinatnan ng lahat.
Nasaktan na ako dati ng dahil sa pagmamahal na ito pero mas masakit pala sa ikalawang pagkakataon.
What A fool and stupid I am to believe and trust in love.
Tumayo ako at naglakad sa cabinet para kuhanin ang alak.
Napatigil ako sa paglalakad ng Makita ko ang napakalaking picture frame sa dingding.
Larawan iyon namin ni Neneng sa kasal namin. Parehas kaming nakangiti.Parehas kaming masaya.
Hindi pala parehas. Ako lang ata ang masaya dyan sa larawan dahil nagpapanggap lang siya.
Sa susunod na buwan, may makakasama na siyang iba. ngingiti na siya ng totoo sa piling ng taong totoong mahal niya.
Nandilim ang paningin ko at bigla kong tinapi ang larawan na nasa dingding.
Rinig na rinig mula doon ang malakas na pagbasag ng salamin ng frame.
Tumalikod ako at umalis na lang sa silid.
*weeks After*
Sumasakit ang ulo ko dahil sa hangover kagabi. I've been a waste since I received the divorced papers. I drink all day, all night until my mind and heart will be numb from the pain.
I did that for almost 3 straight weeks yet nothing happened. I am still a pathetic ,pitiful guy damaged by this foolish love.
I got up my bed and realized this is not my home. I think im at the mansion- DAD'S House.
Ang huling naalala ko ay nasa counter ako ng bar at umiinom ng ika 15 shots ko na ng tequila. I hate my alcohol tolerance.
Habang naglalagay ako ng tubig ay may narinig akong boses sa may garden.
" WHAT DO YOU MEAN DSOMEONE'S IS INVESTIGATING DAISELLE'S APARTMENT?!" sambit ng boses.
Nagtago ako sa gilid ng wall divider at nakinig.
" Sh*t! they knew I burned her apartment?! " pigil inis na sambit nito.
DAISELLE'S APARTMENT? Burn?
" You better clean this mess! I don't want them to know I burned it even my sons were there! Lalong lalo na si Dad! That b*tch! She maybe asked someone to investigate! I should have killed her! Kung namatay na lang sana siya sa pagbangga ko sa kanya..... Yeah! Inform me if you already killed those sh*ts!" sambit nito
Tinignan ko ang nagmamayari ng boses.
It was my very own brother.
END OF PART 1LAST CHAPTER