Jongensinternaat?!

~1~

Hey mensjes! Ik zal me even keurig netjes voorstellen:
Ik ben Leyla Willston, ik ben 15 jaar maar over 2 dagen word ik al 16. Ik heb blauwe ogen en bruin, krullend haar en ben ongeveer 1,70m. Laten we ook even duidelijk zijn, ik ben heel slecht in mezelf voorstellen. Als ik iemand nieuws ontmoet ben ik altijd té enthousiast of té verlegen. Het ligt eigenlijk aan het uiterlijk van een persoon, ik bedoel als er een GIGANTISCH knap iemand voor je neus staat dan weet je toch ook opeens niet meer wat je moet doen?

'Leyla Willston!'
Oeps dat is mijn vader, als ook mijn achternaam er ook bij is dan is er iets goed mis. Als een super snelle unicorn ga ik naar beneden waar ik al door een boze vader word opgewacht.
'Leyla Willston! Waarom heb je de foto's van je moeder terug gezet?'
Na het kort geleden overlijden van mijn moeder wou mijn vader niks meer hebben wat hem aan haar herinnerde, dat was zo genaamd niet goed omdat je dan alleen maar bezig bent met het verleden en de toekomst aan je voorbij laat vliegen.
'Ik huh... ik wou gewoon niet dat we mama zouden vergeten dus ik heb ze terug gezet.' Beken ik.
'Ik heb nog werk te doen, ga iets met vrienden doen of iets.'
Dat zegt mijn vader dus altijd als hij terug denkt aan mama en er verdrietig van wordt, dan gaat hij zich weer helemaal in zijn werk storten en moet ik maar iets gaan doen. Dan denk ik echt zo van: 'HALLO! JE BENT NIET DE ENIGE DIE HET MOEILIJK HEEFT MET MAMA'S VERLIES! IK HEB OOK STEUN NODIG VAN MIJN VADER!' Maar dat kan ik natuurlijk niet zeggen want dan werk ik mezelf echt in de nesten.
Het is al half 9, een beetje laat om met Kevin (mijn beste gay-friend) en Anouk (mijn beste vriendin) nog iets te gaan doen. Dat betekent: NETFLIX!!!
Na 2 afleveringen van Teen Wolf beginnen mijn ogen al dicht te zakken en besluit ik te gaan slapen.

Met een hoop geweld smijt ik mijn wekker op de grond nadat hij af is gegaan. Ik weet zeker dat ik niet de enige ben die altijd agressief omgaat met mijn wekker, ik bedoel wie heeft er nou geen hekel aan zijn wekker? Na mijn ochtendroutine fiets ik naar het ontmoetingspunt van mij, Kevin en Anouk om verder naar school te fietsen. In de verte zie ik al 2 stipjes, dat zullen ze zeker zijn. Als ik dichterbij kom worden mijn vermoedens bevestigd. We geven elkaar een knuffel en gaan naar school. Op school worden wij niet aangezien als nerds of populaire mensen maar meer als "de 3 gezelligste mensen". We kunnen met vrijwel iedereen opschieten. Wij drieën zitten al sinds groep 2 van de basisschool bij elkaar en wij zijn toe nu toe ook altijd bij elkaar gebleven. Op school zetten we onze fietsen weg en gaan door naar onze kluisjes die heel toevallig naast elkaar staan. Boeken die we nog niet nodig hebben gaan het kluisje in samen met de jas en de rest blijft in de tas. De bel gaat en we gaan richting het lokaal. We hebben nu geschiedenis.

Eenmaal thuis roept mijn vader dat hij mij wil spreken. Hij zit achter zijn bureau in zijn werkkamer en wenkt dat ik moet gaan zitten.
'Leyla, wat ik nu ga zeggen ga je niet leuk vinden, je kunt tekeer gaan wat je wil maar er is geen verandering mogelijk.'
'Wat is er?' Vraag ik met argwaan in mijn stem. Als hij nu gaat zeggen dat hij een nieuwe vrouw heeft ontmoet en gaat trouwen dan ga ik dat mens vermoorden.
'Ik ga je naar een internaat sturen. Een jongensinternaat om precies te zijn. Via via heb ik kunnen regelen dat jij daar als meisje zijnde naar toe kunt gaan.'
'Is dit een grapje? Waar is de verborgen camera? Ben ik nu op TV? Zit mijn haar wel goed?'
'Ik meen dit serieus, er is geen verborgen camera, je bent niet op TV, je haar zit prima.'
'Nu, nu... moet je maar op een legoblokje stappen want dit kan je niet maken!' Ik spring zo snel op van mijn stoel dat de stoel met een kabaal op de grond valt. Ik staar hem woest aan en hij staart terug alsof deze zaak het gewoonste ter wereld is. Is hij gek in zijn hoofd geworden?! Hoe durft hij het überhaupt het idee om mij als meisje naar een JONGENSinternaat te sturen.
'Wat ben jij nou voor een flut vader! Je dochter naar een internaat sturen, dat is nog niet eens het aller aller aller ergste, nee, het is dan ook nog eens een jongensinternaat! Ben je gek in je hoofd geworden?!' Schreeuw ik naar mijn vader. Mijn vader staat op waardoor hij boven mij uit torent. Dan zegt hij op rustige toon: 'Leyla. Zo is het genoeg. Er kan niks aan verandert worden en nu ga jij naar je kamer om even af te koelen.'
Als een woeste stier stamp ik de trap op en trek met een knal mijn kamerdeur achter me dicht. De woede die net door mijn aderen stroomde veranderde in een seconde naar verdriet. De harde waarheid begint door te dringen: weg van Kevin en Anouk, alle bekende achterlaten, met alleen nog maar jongens om mij heen zitten, weg van huis, naar een internaat... De tranen branden achter mijn ogen en ik geef ze de toestemming om tevoorschijn te komen. Ik laat me op bed vallen met mijn hoofd in mijn kussen geduwd sla ik een gesmoorde kreet. Ik huil door tot ik hoofdpijn heb. Ik pak mijn telefoon en sleutels en ga naar Anouk. Ik stuur een SMS'je naar Anouk dat ik eraan kom en naar Kevin dat hij met spoed naar Anouk moet gaan.
Als ik bij Anouk aankom is Kevin er ook al. Ze doen happy de deur open maar als ze mij hier helemaal overstuur zien staan komt er gelijk een bezorgde glans over hun gezichten. Ze trekken mij naar binnen naar Anouks kamer en duwen mij neer op het bed en komen aan weerszijden van mij zitten. Anouk doorbreekt de stilte.
'Wat is er gebeurt Leyla?' Ik barst weer in huilen uit als ik weer met de gedachte in mijn hoofd kom dat ik naar een internaat ga. Kevin trekt mij in een knuffel en fluistert rustgevende woordjes. Als ik voldoende gekalmeerd ben besluit ik dat ik het maar beter eruit kan gooien.
'Ik ga weg. Mijn vader stuurt mij naar een internaat.'
'Lely zeg dat dit een grapje is. Meen je dit?!' Vraagt Kevin half in shock van mijn mededeling. Kevins bijnaampje voor mij is 'Lely' en die van Anouk voor mij is 'Lala'. Ik schut vol verdriet mijn hoofd en laat daarna mijn hoofd weer hangen. Anouk die altijd het beste van alles wil maken zegt dan: 'Misschien is het daar niet zo heel erg, wie weet maak je daar wel vriendinnen die bijna net zo leuk zijn als dat wij zijn.'
'Ja maar Ouk, dat is het hem nou net: ik ga naar een JONGENSinternaat. Geen nieuwe vriendinnen dus.' Anouk slaat van schik haar handen voor haar mond.
'Wanneer moet je weg?' Vraagt Kevin.
'Weet ik niet. Maar ik denk na mijn verjaardag. Ik ga er vanuit dat mijn vader niet zo gemeen is om mijn verjaardag niet bij jullie te laten vieren.'
'Dan moeten we de tijd die we nog samen hebben goed besteden. Leyla en Kevin, schrijf eens 5 dingen op die op je bucketlist staan. Wij hebben spoed om daar wat vanaf te vinken met elkaar!' Ja wel hoor daar heb je weer de Anouk die ik ken. Ze duwt wat papier en een pen in onze handen en begint zelf ook al te schrijven.
1. Een keer hele goede prank uithalen
2. Een taart in iemands gezicht duwen
3. Paintballen
4. Midden in de nacht iemand wakker laten schikken
5. Stiekem bij een jongen verf in zijn shampoo doen
Als we klaar zijn wisselen we de blaadjes uit. Kevin is de eerste die met een idee komt.
'Aangezien Leyla weg gaat hebben haar dingen voorrang. Als we morgen gym hebben zeg je dat je naar de WC moet, dan ga je bij iemand van de jongens roze verf in de shampoofles en dan kun je dat ook weer afvinken!' Ik grijns al bij het idee.
We werken het plan verder uit en blijven daarna bij Anouk slapen. Ik heb geen behoeftes om naar huis te gaan. Morgen zorgt Kevin dat hij knalroze haarverf heeft (zijn zus heeft knalroze haar), die geeft hij vvor gym aan mij, ik ga tijdens gym "naar de WC", ik voer het plan uit, afwachten en klaar is Kees! Ik heb er echt zin in morgen, maar toch ook weer niet want dan ga ik in de klas aankondigen dat ik weg ga... Na lang liggen woelen val ik in slaap.