Selam kardeşlerim!! Yeni bölüm!! Bu bölümde Zalgo'nun Jessica ile yaptığı anlaşmanın sıçmık haline geldik. Jessica değişecek ve sanırım diğerlerinin hoşuna gitmeyecek...
Bak sen şu işe. Jeff gelmiş. Acaba beni nasıl buldu? Evden baya uzaktayız ve hiç aramak akıllarına gelmeyecek bir ara sokaktayız. Merak ettim ha.
Vincent ciddi bir moda büründü ve beyaz gözlerini kısarak Jeff' e baktı. İki katilin kapışması. Cidden görmek isterdim ama Jeff ölürse Grey beni öldürürdü. "Sende kim oluyorsun?" "Tanıyacağını sanmam mor çocuk." "Jeff kusura bakma ama derin beyaz." Suratı asıldı. "Biliyorum"
Vincent bana baktı. "Onunla aynı evde mi kalıyorsun?" Jeff atladı. "Aynı ev ne demek ki!? Aynı odada!" Sinirli bir şekilde Jeff'e baktım. O ise suratıma bakarak sırıtıyordu. Vincent tek kaşını kaldırdı. Bende elimi suratıma götürüp ovaladım. Bu çocuk harbi geri zekalı.
"Çok üzgünüm Vin. Evde yerimiz yok. Evde ben ve Jeff'ten başka yaşayanlar da var." "Anlıyorum." Omzunu sıvazladım ve hoşça kal dedikten sonra eve yürümeye başladım. Jeff bir kaç adım arkamdan geliyordu. Kılıma dokunuyor artık...
"Hey." Cevap vermedim. "Hey!" Sabrım taşıyor. "Sana diyorum Kanatlı Ucube!" Kolumu yakaladı ve kendine çevirdi. O anda diğer elimi yumruk yaptım ve suratına geçirdim. Kıçının üzerine düştü sonra yanağını tutarak bana baktı. "Bunu neden yaptın şimdi?!" Başım ağrıyor. Jeff' e ben vurmadım.
"Beni sinir ediyorsun! Bana bir daha yaklaşırsan ölürsün!" O ben değildim! Bunu söylemek istemedim!O BEN DEĞİLİM!
Jeff...(ilk >-<)
Onu hiç böyle görmemiştim. Bana gerçekten nefretle bakıyordu. Kapalı olması gereken sağ gözü açıktı...ve gözü yoktu. Yoksa bu yüzden mi gözünü kapatıyordu? Ama kanlar akıyordu. Yeni oyulmuş veya çıkarılmış. Tamam Jessica'nın ağlamama huyunu biliyorum ama...buna ona kim yaptıysa...hiç mi canı acımamıştı. Bunu kendine yapmış olamazdı. Bir şey olmuştu. O tuhaf pizzacıda bir şey olmuştu.
"Jessica...gözüne ne oldu senin?" Bunu sorarken ayağa kalktım. Bana hala saf öfkeyle bakıyordu. Sadece kolunu yakaladım tamam hakaret de ettim ama buna alışkındır...diye düşünüyordum. Yoksa onu tanıdığımı mı sanıyordum? Bilmiyorum. Sanki kendini açığa vurmamak için kişilik değiştiriyor gibi... kafamda ki soru işaretlerini nasıl yanıtlayacağımı bilmiyorum.
"Seni ilgilendiren bir durum yok Creepy. Sadece benden uzak dur." Creepy?. Bana her zaman ismimle hitap eden Jessica'ya, hakaretlerime alayla cevap veren Jessica...şimdi nerde?
Gözlerinde değişilik fark ettim. Mor bir kristal gibi parlayan kedi gözleri yerine, kan gibi vahşi gözler vardı. Ve normal duran göz bebekleri her zamankinden inceydi. Hayır. O Jessica değil. O tanıdığım Jessicam değil...
"Sen Jessica değilsin! Kimsin sen?" Bana ters bir bakış attı. "Kim mi? Ben bir kabusum. Jessica'nın olamadığı kadar kötü, öfkeli ve kana susamış bir canavarım." Üzerime gelmeye başladı. "Seni, bütün Creepyleri ve elbette Proxyleri öldürecek olan bir kabusum." Hala üzerime geliyordu. O geldikçe bende yavaşça geri gidiyordum. Duvarı hissedince savunmaya geçtim.
"Sende bir Proxy' sin! Kendini öldüremezsin!" Kahkaha attı. "Kendimi değil...Jessica'yı öldüreceğim...ama Nightmare hala yaşıyor olacak!" Kanatlarını açtı. Hayır. Kanatları beyaz değil siyahtı. Kanatlarını yukarı kaldırdı ve havaya zıpladı. "Sen benim Finalim olacaksın Woods. Ben değil...Jessica seni öldürecek ve emin ol...bu onun için ölmeden önceki en büyük vicdan azabı olacak!" Kanatlarını bir kez daha çırptıktan sonra gözden kayboldu.
Eve koşmaya başladım. Onu durduramam belki ama en azından Grey' in bundan haberi olması gerekiyor. Yoksa Bütün herkesi kaybedebilirim. En son öleceğimi bilmem üzerime büyük sorumluluk yıkıyor. Peki neden en son...ben. Neden Jessica beni öldürdükten sonra vicdan azabı çeksin ki? Nasıl olsa benden nefret ediyor. Ama eğer arkasında başka bir neden varsa...onu ancak şu anda Jessica'yı ele geçiren gerçek Nightmare biliyordur. Jessica'nın bütün düşüncelerine, duygularına, ve tepkilerine emreden o sürtük Jessica' nın hislerini kullanıyor. Düşüncelerini parçalıyor. Ama Jessica ondan daha dayanıklı çıkarsa...
Jessica...
Sadece karanlık. Karanlık bir yerde oturuyorum. Kimse yok. Ses yok. Sadece aydınlık bir karanlık var. Soğuk zemin. Sonra etrafım çember şeklinde ateşle kaplandı. O çemberde ben ve cehenneme uyum sağlamış birisi...Zalgo... Bana eğildi. Gücüm yok. Konuşacak, hareket edecek...Yanağıma dokundu ona bakmamı sağladı. Ne istiyordu?. "Neden burdasın gerçekten bilmek istersin değil mi?" Bana acıyan bakışlarla baktı. "Çünkü zayıfsın. İçindeki Kabus senden daha güçlü. Ve şu anda, benim sayemde, senin yerine o dışarıda ve ilk işi ne biliyor musun? Bütün Creepyleri , senin biricik kardeşlerini ve tabiki Grey' i ortadan kaldırmak. Ama sen şu anda burdasın. Ve senin bilmediğin Ateş gücünü o diğerlerini kızarmış tavuğa çevirmek için kullanıyor. Sen artık yoksun Jessica FİRE. Artık Nightmare' in sırası..."
Arkasını döndü. Çemberden çıktı. Ateş hala etrafımdaydı. Ve sadece benim olduğum bir alanda yanıyordu. Acaba gerçekten kontrol edebilir miydim? Lütfen...Lütfen...Yardım edin. Lütfen engel olun...Lütfen öldürün beni...
Jeff...
Evi gördüğüm anda içeri daldım ve salona koştum. Burdalardı. Herkes burdaydı. Zarar görmemişlerdi. Bana endişeyle baktılar. BEN süzülerek yanıma geldi. "Kardeşim? Sorun ne?" Soluk soluğa ona baktım. İlk defa biri için ağlamak istiyordum. Hemde de bana değer vermeyen biri için. "Jessica. Sorun Jessica. O artık kendi değil. Ve buraya geliyor. Öfkeli, kana susamış bir canavar olarak. Gitmemiz gerekiyor. Hepimizi öldürmemden önce." Grey'in şaşkın ve Jessica hakkında söylediklerime kızmış gözlerine baktım. "O artık gerçek bir NİGHTMARE "
"Hayır Jeff! Bu doğru olamaz! Jessica bir canavar değil!" "Yalan söylediğimi mi iddaa ediyorsun?!" İşte şimdi tepem atmıştı. Bir de yalancı ünvanı aldım. Jeff sapıktır, Jeff kendini beğenmiş bir piçtir ve şimdi de lanet olası bir yalancı! "Bak Grey! Jessica'ya değer verdiğini biliyorum! Ama şu anda o Jessica değil!. İçindeki öfkeye, acıya ve öldürme duygusuna yenik düştü ve buna neyin sebep olduğunu bilmiyoruz. Bu odada gördüğün herkes ona değer veriyor...ben bile." Grey sinirle gözlerini kapattı. "Ne yapmamızı öneriyorsun?" "Öldürmeyin. Hayatta kalmasını sağlayın. Nightmare'in de istediği bu. Gerçek Jessica' dan kalan her şeyi yok etmek. Vücudunu bile."
Nightmare...
Lanet olası pislikler o evde. Geniş bir ağacın dalına tünemiş eve bakıyorum. Dışarı çıkmalarını bekleyeceğim. Eğer ayrılırlarsa o zaman onları yakalayabilirim. Tek Tek...Tavşan gibi...
Jessica'nın vücudu dayanıklı ama daha dayanıklı bir vücut bulmak için onu yok etmek zorundayım. Yada...Onu evrimleştire bilirim. Kanatlarımın ortasından çıkan 8 uzuv... Evrim başlasın....
Evin önüne süzüldüm ve kondum. Beklemeye başladım. Eninde sonunda bu fare deliğinden çıkacaklar. Ölüm kapıya dayanınca...açman gerekir. Kapı hemen açıldı. Karşımda yine Woods'u görünce suratım asıldı. Karnımda bir şeyler uçuyordu.
Jessica...
Karnımda kelebeklenme hissettim. Bu his hiç tanıdık değildi. Ama bu bana güç verdi. Neden bilmiyorum ama...sanki tanıdığım biri belime ellerini koyup ta beni ayağa kaldırmış gibi hissediyorum. Böyle hissediyorum ve şu anda ayaktayım. Birden arkama bir ışık belirdi. Arkama bakınca işareti gördüm. Büyüktü ve parlıyordu. Ama sönük bir parlama. Sanki her an...ölebilirmiş gibi...Arkamda başka bir ışık yandı. İşarete arkamı döndüm...Anne...! Bana elini uzatıyordu. Ama annem ölmüştü. Bu demek oluyor ki...beni ölüme çağırıyor.
Her şeye arkamı dönüp gide bilir miydim? Proxy'lere...Creepylere...Blue'ya...Luna'ya...Üvey de olsa...kardeşime arkamı dönebilir miydim?
Anneme doğru bir adım attım...
Jeff...
Onu karşımda görünce şok oldum. O da öyle görünüyordu. Sanki gözlerinde...İşaret. Ne demek ti bu? Kendini topladı ve kötü bir şekilde sırıttı. "Merhaba Creepy. Beni gördüğüne sevinmedin mi?"
Saçında gözünü kapatan mor kısım tamamen siyah olmuştu. Ama gözü kapalı değildi. Kırmızı. Oyulmuş gözünden hala kanlar akıyordu(Y.N. Resimdeki gibi ama saçlarının nerdeyse kapattığı gözünü oyulmuş farz edin.) Onun sesine ve az da olsa görünüşüne sahipti. Ne ara bilinmez ama yıpranmış kanatlarını görünce içim acıyordu. Şu anda Nightmare'e acıyordum. "Pek sayılmaz." Gülümsemeye devam etti.
Omzumda bil el hissettim. Grey şok olmuş bir şekilde Nightmare'e bakıyordu. Nightmare ona alaycı gözlerle baktı. "Bak, Jessica burda. Beni gördüğüne sevinmemiş gibisin. Ben biraz daha burada durabilirim. Ama bu Jessica'yı fazlasıyla etkiler. Kendisi adım adım ölüme gidiy-" Birden Masky'den beklemediğim bir hareket gördüm. Yumruk atmıştı ama buna rağmen Nightmare sırıtıyordu. "Ouch."
Bunu normal söylemişti. Bizimle dalga geçiyordu. O da Masky'e yumruk attı. Ama Masky yumruğun ardından yeri boyladı. Oysa Nightmare'e, onun attığı yumruk tokat gibi gelmişti. Bir terslik var. Bu kadar kısa sürede güçlenmesi imkansız. "Jessica!"...
Jessica...
Adım boş karanlıkta yankılanmıştı. Biri benim adımı söylemişti. İşaretten geliyordu. Ses Grey'e ait değildi. Tanıdıktı. O kadar güçlüydü ki sanki ölü birine sesleniyormuş gibiydi. Ölüler duymaz. Ama ben neden duydum. Yoksa daha ölmemiş miydim? Anneme baktım. Hala eli havadaydı. Gitmem mi gerekiyor? Ölmem mi gerekiyor? Kalın sonsuzluğun arkasında kim benim adımı haykırdı? Burda olduğumu nerden biliyor?
"Orada olduğunu biliyorum!.....Kazanmasına izin veremezsin!" Kimden bahsediyor? Evet buradaydım ama onlar neredeydi hiç bir fikrim yok. İçimden bir ses İşarete gitmem gerektiğini söylüyordu. Ama annemin yanına gidebilecekken...neden o lanet dünyaya döneyim ki?
Bir adım daha attım...
ZaaaaaXD Kötülüğün bu kadarı dimi!? Merak etmeyin yeni bölüm gelecek. Çok yakında! Eğer bölümü beğendiyseniz Beğenip yorum yapmayı unutmayın! Görüşürüz!*el sallarken kafasına yumruk yer*
"Seni emin ol parçalayacağım. Bu gece götün yiyosa uyu."Sıçtık desene....