ထိုေန႔ကႏွလံုးအတြက္ ECT႐ိုက္ယူခဲ့ေပမဲ့ႏွလံုးအထူးကု
ဆရာဝန္ႀကီး ေဂ်ာင္ အြန္ဟ က မ႐ွိေတာ့ၿပီမို႔ေနာက္တစ္ရက္
သို႔ရက္ေရႊ႔လာခဲ့သည္။ေဒါက္တာယူဝန္းၫႊန္းေပးလိုက္ေသာ
ေသာက္ေဆးမ်ားသည္လည္းဘာမွေထြေထြထူးထူးမဟုတ္
ဘဲ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္အားေဆးမ်ားရယ္သာ။႐ုတ္တရပ္ႏွလံုး
ေအာင့္တာတို႔၊အသက္႐ူမဝျဖစ္တာတို႔ဆိုရင္အျမန္ဆံုးေဆး
ရံုကိုလာရန္လည္းသတိေပးထားေသးသည္။
အိမ္ျပန္ရာလမ္းတစ္ေလ်ွာက္ေဂ်ာင္ကုက ဆိတ္ၿငိမ္လ်ွက္သာ။
သူ႔ရင္ထဲေပါင္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္အေလးခ်ိန္စီးတဲ့ခဲတစ္လံုး
ဆြဲထားသလို ေလးလံေနၿပီးႏွလံုးသားကထိုင္းမိူင္းေနသည္။
ထယ္ေယာင္းကိုသူဆံုးရံူးရမွာေၾကာက္သည္။ေနာက္တစ္ခါ
ထယ္ေယာင္းသူ႔မ်က္စိေ႐ွ႕မွာတစ္ခုခုျဖစ္သြားခဲ့ရင္ေဆာက္
တည္ရာရမည္မဟုတ္႐ူးဖို႔သာပင္႐ွိေတာ့သည္။သူ႔အမွား
ေတြအားလံုးအတြက္ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ဘာတစ္ခုမွ
ေပးဆပ္ႏိုင္ျခင္းမ႐ွိေသးဘဲထယ္ေယာင္းကဒီလိုလြယ္လင့္တကူခြင့္လႊတ္ေပးတာကမဟုတ္ေသးဘူးေလ။
"ဂြၽန္...ဟိုနားသြားခ်င္တယ္"
ထယ္ေယာင္းကျပဴတင္းေပါက္ဘက္မ်က္ႏွာမူရာကေနသူ႔
ဘက္လွည့္လာၿပီးတစ္ေနရာအားလက္ညိဴးထိုးကာသြား
ခ်င္ေၾကာင္းေျပာလာသည္။ေဂ်ာင္ကုကလည္းႏွစ္ခါမျငင္း။
ကားကိုသတ္မွတ္ထားသည့္ေနရာကိုထိုးရပ္လိုက္ၿပီးသည္
ႏွင့္ထယ္ေယာင္းလက္ကိုတြဲကာအပန္းေျဖအနားယူရာပန္း
ျခံဆီထြက္လာခဲ့သည္။ညမိုးခ်ဳပ္မို႔ပန္းျခံအတြင္းေလညႇင္းခံ
အနားယူသူေတြမ်ားျပားေနၿပီး မိသားစုလိုက္၊သူငယ္ခ်င္း
တစ္သိုက္နဲ႔ေပ်ာ္ရႊင္စြာအနားယူေနသူုေတြလည္း႐ိွၿပီးသူလို
ကိုယ္လိုအတြဲေတြလည္း႐ွိသည္။
ထယ္ေယာင္းမွာေဂ်ာင္ကု လက္ေမာင္းကိုခ်ိတ္တြယ္ရင္း
မီးေရာင္စံုနွင့္လွပေသာညခ်မ္းကိုခံစားေနၿပီးပန္းပင္လွလွ
ေလးေတြ ေတြ႔ ျမင္တိုင္းလည္းသေဘာတက်ရီျပံဳးတတ္
ေသးသည္။ထယ္ေယာင္းႏွလံုးသားထဲကလာတဲ့စစ္မွန္တဲ့
အျပံဳးကိုေဂ်ာင္ကု မျမင္ေတာ့တာၾကာေရာေပါ့။ေရျပင္က်ယ္
ႀကီးထဲ ကူးလားေခါက္ျပန္ေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္တဲ့ေရသူထီးေလး
မွာေဂ်ာင္ကုေပးတဲ့ဒဏ္ရာေတြေၾကာင့္ႏွစ္ေပါင္းရာခ်ီအလြမ္း
အေဆြးေတြ၊မ်က္ရည္ေတြနဲ႔သာမိတ္ဖြဲ႔ခဲ့ၿပီးျပံဳးဖို႔ရီဖို႔ေမ့ေလ်ွာ့
ေနခဲ့သည္။
အခုသူေလးျပံဳးေနႏိုင္ၿပီေလ..
ဘာလို႔မ်ားထပ္ငိုေႂကြးေစခ်င္ပါလိမ့္
ဘုရားသခင္...
"ဂြၽန္..ဟိုးနားက ေရကန္ႀကီးဆီသြားရေအာင္"
ေရျမင္ရင္မေနႏိုင္သည့္ေရသူေလးမွာေဂ်ာင္ကုလက္ကို
ဆြဲကာသြားမယ္တစ္ကဲကဲ။
"အဲ့ေရကန္မွာအေႂကြေစ့ပစ္ၿပီးဆုေတာင္းရင္..ဆုေတာင္း
ျပည့္တယ္"
"ဟုတ္လား...သြားဆုေတာင္းရေအာင္"
ေျချမန္လက္ျမန္အေ႐ွ႕ကေနထြက္သြားေသာထယ္ေယာင္း
ေၾကာင့္ေဂ်ာင္ကုအေနာက္ကပင္လိုက္လာခဲ့သည္။ညေလေသြးလိုက္ခ်ိန္ထယ္ေယာင္း၏အျပာေရာင္ဆံႏြယ္
တစ္ခ်ိဳ့မွာလူပ္႐ွားအသက္ဝင္သြားၿပီးလိပ္ျပာေတာင္ပံေလး
ေတြလို႔တစ္ဖ်တ္ဖ်တ္ခတ္ကာလြန္႔လူးသြားေတာ့သည္
ျပစ္မ်ိဳးမွဲ႔မထင္မ်က္ႏွာေလးကအနာအဆာကင္းမဲ့ကာခပ္
ျမင့္ျမင့္ ႏွာတံေလးက ဆြဲေဆာင္မူ႔႐ွိၿပီးႏွာထိပ္ထက္အသဲ
ယားဖြယ္ရာမွဲ႔နက္ေလးတစ္လံုးကိုျမႇပ္ႏွံထားသည္။လင္း
တစ္လွည့္မွိန္တစ္လွည့္မီးေရာင္ေလးေတြၾကားကထိုျဖဴ
စင္ေသာမ်က္ႏွာေလးမွာရင္သပ္႐ူေမာဖြယ္ရာ။
အေသၤေခ်အသၤခ်ာေသာကိန္းဂဏန္းေတြကိုေရတြက္ေနရသလို..ရင္ခုန္သံတိုင္းကိုနံပါတ္စဥ္တပ္ေပးဖို႔ခဲယဥ္းေလအံ။
"ဆုေတာင္းမယ္ေလ"
ႏူတ္ခမ္းေလးေထာ္ကာေျပာလာေသာထယ္ေယာင္းေၾကာင့္
ေဂ်ာင္ကုမွာအသိစိတ္ကပ္လာရသည္။သူက ပင္လယ္ျပာ
ေလးရဲ႕အလွတြင္နစ္ေျမာသြားၿပီး ေရနစ္သူလိုပင္ကူရာ
ကယ္ရာမဲ့လွသည္။
"ခဏေလး..ကိုယ္ေႂကြေစ့သြားဝယ္ဦးမယ္"
လွစ္ကနဲေျပးသြားတဲ့ေဂ်ာင္ကုေက်ာျပင္ကိုၾကည့္ကာထယ္
ေယာင္းမ်က္ႏွာေပၚက အျပံဳးေတြသည္႐ုတ္ခ်ည္းေပ်ာက္
ကြယ္သြားရသည္။ထယ္ေယာင္းအတြင္းကလီစာေတြမ
ေကာင္းေတာ့မွန္းေကာင္းေကာင္းသိပါသည္။ႏွလံုးဆို
သည့္အရာေပ်ာက္ကင္းေအာင္ကုသဖို႔ခက္ခဲမည္မွန္း
ထယ္ေယာင္းနားလည္သည္။ပင္လယ္သမုဒၵရာ၏အနက္႐ိူင္း
ဆံုးဟိုးေအာက္ၾကမ္းျပင္တြင္ က်င္လည္က်က္စားရေသာ
ေရသူမ်ိဳးႏြယ္ေတြ၏ႏွလံုးသည္ အသက္ရာခ်ီလာေသာ
အခါ အေမာမလံုေတာ့။အခ်ိန္မ်ာစြာေရထဲ ပင္ပင္ပန္းပန္း
လက္ပစ္ကူးခတ္ရင္းေနာက္ဆံုးေတာ့အေမာေဖာက္ကာ
ေသဆံုးၾကရသည္။ႏွစ္ေပါင္းရာခ်ီအတြင္း.. ႏွလံုးအေမာ
ေဖာက္ကာပင္လယ္ျပင္တြင္ေသဆံုးခဲ့ေသာေရသူေတြကို
ထယ္ေယာင္းျမင္ေတြ႔ဖူးပါသည္။သူလည္းတစ္ေန႔ဒီေရာ
ဂါဆိုးႀကီးနဲ႔ၾကံဳဆံုမည္ကိုေတြးၿပီးသားပင္။
ဒါေပမဲ့ေလ...
ထယ္ေယာင္းထပ္ၿပီးအမွန္တရားကိုဆက္မေတြးရဲေတာ့။
မ်က္ဝန္းညိဳထဲကမ်က္ရည္ေတြမက်ေအာင္ထိန္းထားလိုက္
ႏိုင္ေပမဲ့သူ႔ႏွလံုးတည့္တည့္ေနရာကတစ္အားကိုထိုးကိုက္
လာသည္ကိုေတာ့ထိန္းခ်ဳပ္မရႏိုင္ေပ။
"ေယာင္း..ဒီမွာ"
သူ႔ဆီေႂကြေစ့ေလးေတြၾကာအေျပးလာတဲ့ေဂ်ာင္ကုကိုျမင္သည္ႏွင့္ထယ္ေယာင္းမွာအက်င့္တိုင္းလွပစြာျပံဳးျပလာသည္။အသက္႐ူမဝကာရတ္ဘတ္တစ္ခုလံုးထိုးေအာင့္ေနေပမဲ့သူကေတာ့ဟန္ေဆာင္ျပံဳးထားႏိုင္စဲပင္။
"အေဝးႀကီးသြားဝယ္ရတာလား..."
"ဒီနားတြင္ပဲေလ။လာပါ..ကိုယ္တို႔ေႂကြေစ့ပစ္ၿပီးဆုေတာင္း
ရေအာင္"
ေဂ်ာင္ကု ေႂကြေစ့ေလးအားေရကန္ထဲလွမ္းပစ္ဖို႔ရြယ္လိုက္
ေပမဲ့ထယ္ေယာင္းကသူ႔လက္ေမာင္းအားလွမ္းကိုင္ကာ
တားလိုက္သည္။
"တစ္ကယ္ဆုေတာင္းသမ်ွအကုန္ျပည့္မွာလား..."
မသိသလိုေမးလာတဲ့ထယ္ေယာင္းငယ္။
"ျပည့္မွာေပါ့၊ေယာင္းလို ဘာအျပစ္မွမ႐ွိဘဲ ျဖဴစင္သူေလး
ေတာင္းတဲ့ဆုေတြက ပိုေတာင္ျပည့္ဦးမွာ"
ေဂ်ာင္ကု ပါးလံုးလံုးေလးအားဆြဲညႇစ္လိုက္သလိုဆံပင္ျပာ
ေလးေတြအားလည္းဆြဲဖြလိုက္သည္။ထိုု႔ေနာက္တစ္ေယာက္
မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ကာျပံဳးမိလိုက္ၿပီး ေႂကြေစ့ေလးကို
ၿပိဳင္တူေရကန္ေလးဆီဝဲပစ္လိုက္သည္။
ေဂ်ာင္ကုလက္ႏွစ္ဖက္ယွက္ကာမ်က္စိမွိတ္ရင္းအာရံုျပဳဆု
ေတာင္းသလို ထယ္ေယာင္းသည္လည္းမိခင္ပင္လယ္
ႀကီးအားတိုင္တည္ကာဆုေတာင္းသည္။
မတူတဲ့အေျခအေန၊ဘဝႏွစ္ခု၊ ကြာဟလြန္းေနတဲ့မ်ိဳးဗီဇ
ၾကားက အခ်စ္သည္အလြန္နာက်င္စရာေကာင္းပါ၏ ။
သူသည္ထိုလူသားကိုခ်စ္မိခဲ့တဲ့အတြက္ သဘာဝႀကီးကေပး
တဲ့အျပစ္ဒဏ္အားလံုးကိုလည္စင္းခံဖို႔အသင့္ပင္။
ေဂ်ာင္ကုအၾကာႀကီးမ်က္လံုးမွိတ္ကာဆုေတာင္းေနတဲ့အလွ
ေလးအားေငးၾကည့္ေနမိသည္။ဘာေတြမ်ားေလးေလးနက္
နက္ဆုေတာင္းေနတယ္မသိ...မ်က္ႏွာေလးကပကတိေအး
ခ်မ္းကာ႐ွည္ဆင္းေကာ့ၫြတ္ေသာယက္ေတာင္သဖြယ္မ်က္
ေတာင္႐ွည္ႀကီးမ်ားကမွိတ္ဆင္းထားသည္။
ထယ္ေယာင္းက အလွနတ္ဘုရားေတြရဲ႕ဂုဏ္ပုဒ္နဲ႔အညီ
တစ္စိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေလပိုလွေလျဖစ္သည္။
ေဂ်ာင္ကု ၾကည့္ေနစဥ္မွာပင္ထိုေကာ့ၫြတ္ေသာမ်က္ေတာင္
႐ွည္ႀကီးမ်ားက တစ္ျဖည္းျဖည္းျပန္လည္ပြင့္ဟကာပ်ားရည္
အိုင္မ်က္ဝန္းအိမ္ကိုလွစ္ဟျပသလာသည္။
"ဂြၽန္..ဘာဆုေတာင္းလဲ"
ေဂ်ာင္ကု ထယ္ေယာင္းကိုယ္လံုးေလးကိုမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဆြဲ
လွည့္ကာရင္ဘတ္ထဲတင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ေပြ ့ဖက္ထားသည္။
"အခ်စ္ခံစားေနရတဲ့ေဝဒနာေတြအျမန္ေပ်ာက္ၿပီး၊ကိုယ္နဲ႔
သားသားမီးမီးေလးေတြနဲ႔အခ်ိန္အၾကာႀကီးေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္
ေနရပါေစလို႔"
ေဂ်ာင္ကုရင္ခြင္ထဲကေကာင္ငယ္ေလး၏နဖူးေလးကိုငံုနမ္း
သည္။
"ေယာင္းေရာဘာဆုေတာင္းလဲ"
"သဘာဝႀကီးကိုလြန္ဆန္ၿပီးလူသားကိုခ်စ္မိတဲ့ဒီငါးကေလး
မွာသာအျပစ္႐ွိပါတယ္။ဂြၽန္က နာက်င္ျခင္းေတြကင္ေဝးၿပီး
အျမဲ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစ"
"ေယာင္း ဆုေတာင္ႀကီးကမဟုတ္ေသးပါဘူးကြာ။ကိုယ့္
ရင္ကိုခြဲမလို႔လား။ေယာင္း..ကိုယ့္ကိုတစ္ခါထားခဲ့ၿပီးသြား
ၿပီ၊ေနာက္တစ္ခါထပ္ထားခဲ့ဦးမလို႔လား။ေယာင္းကိုယ့္ကို
ခ်စ္လို႔ေစာင့္စားခဲ့တာႏွစ္ေပါင္းရာခ်ီဆို။အဲ့ ႏွစ္ေတြအမ်ား
ႀကီးက အလြမ္းအေဆြးေတြအားလံုးအတြက္ကိုယ္တို႔ေပ်ာ္
ခဲ့ၾကတာ တစ္ရက္လားႏွစ္ရက္လားပဲ႐ွိေသးတယ္၊ကိုယ့္
ကိုထပ္မရက္စက္ပါနဲ႔..."
ေဂ်ာင္ကုရင္ထဲကစကားေတြကိုဖြင့္အံၿပီးခ်ိန္ေကာင္းေကာင္း
ေတာင္မတ္တပ္မရပ္ႏိုင္ေတာ့။သူက ထယ္ေယာင္းအေ႐ွ႕
ေျမႀကီးအေပၚဒူးေထာက္ရင္အျပစ္သားသဖြယ္ငိုေနမိသည္။
"မငိုပါနဲ႔၊အေကာင္းဆံုးေက်ာ္ျဖတ္က်တာေပါ့..."
ထယ္ေယာင္းလည္းေဂ်ာင္ကုေ႐ွ႕ဒူးေထာက္ကာသိမ့္သိမ့္ငို
ေနေသာေဂ်ာင္ကုကိုယ္လံုးႀကီးအားမႏိုင္တစ္ႏိုင္ေထြးဖက္
ထားလိုက္သည္။
ကြၽန္ေတာ္အသက္႐ွင္ခ်င္တယ္ဂြၽန္။
ခင္ဗ်ားပါမဲ့အသိုက္အျမံဳေလးကိုလည္းလိုခ်င္မိပါရဲ႕။
ထိုေန႔ညက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးအိပ္မေပ်ာ္ၾက။တစ္ေယာက္
နဲ႔တစ္ေယာက္ႏွစ္သိမ့္ေပးရင္းမိုးလင္းကာနီးမွေမွးကနဲအိပ္
ေပ်ာ္သြားသည္။
ေလးလံေသာအရာတစ္ခုက သူ႔ကို ဖိထားတဲ့အျပင္ပါးျပင္
ေပၚကစိုစိုစြတ္စြတ္အထိအေတြ ့ေၾကာင့္ထယ္ေယာင္းမ်က္
လံုးေတြပြင့္လာရသည္။ျမင္လိုက္ရသည္က ႏို႔ႏွစ္ေရာင္ကိုယ္
လံုးနဲ႔သူ႔အေပၚတက္ကာ႐ူး႐ူးမူးမူးနမ္းေနေသာေဂ်ာင္ကုပင္။
"အြင့္"
ေအာက္ႏူတ္ခမ္းလံုးေလးကိုဆြဲစုပ္နမ္းရင္းလႊတ္ေပးလိုက္
တဲ့ေဂ်ာင္ကုရယ္။ထယ္ေယာင္းမွာပင္လယ္ျပင္ကေက်ာက္
သားေက်ာက္စိုင္ႀကီးေတြပမာက်စ္လစ္ေနေသာ ေဂ်ာင္ကု
ရင္ဘတ္ႂကြက္သားအေျမႇာင္းေျမႇာင္းကိုျမင္လိုက္ရၿပီး
မ်က္ႏွာေလးမွာ႐ွက္ေသြးေလးမ်ားရဲကနဲ။
"ဘာလုပ္ေနတာလဲ..."
"ကိုယ္ထိန္းခ်ဳပ္လို႔မရဘူး..မင္းကို လိုခ်င္ေနတယ္ အရမ္း"
ေဂ်ာင္ကု ထယ္ေယာင္းနားေလးနားတိုးတိုးကပ္ကာညိဳ႕ညိဳ႕
င င္င င္ေျပာလာသည္။အမွန္တိုင္းေျပာရမယ္ဆိုရင္..
သူထယ္ေယာင္းကိုတက္လုပ္ခ်င္ေနၿပီ..
"ဒါေပမဲ့...ဗိုက္ထဲမွာကေလးေလး"
ထယ္ေယာင္းကတိုးတိုးေလးေျပာလာသည္။
သူ႔အေပၚပိုင္းကထိ႐ွလြယ္တဲ့အဖုေလးႏွစ္ဖုမွာေဂ်ာင္ကု
ရဲ႕ပူျပင္းေသာရင္ဘတ္ႂကြက္သားေတြနဲ႔ခဏခဏထိေတြ႔ေနၿပီးေခါင္းရဲ႕တစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီမွာေဂ်ာင္ကု ကအက်အနလက္
ေထာက္ကာထယ္ေယာင္းအားေပါက္ထြက္သြားမည့္အတိုင္း
ျပင္းျပင္း႐ွ႐ွၾကည့္လာသည္။
"ခြင့္ျပဳေပး..ကိုယ္ဝန္ကႏု ေသးတယ္။ကိုယ္အရမ္းမၾကမ္း
ဘူးေလ"
ထယ္ေယာင္းခ်ီတံုခ်တံုပင္။သဘာဝအရ.. ကိုယ္ဝန္႐ွိ
ေနစဥ္လိင္မဆက္ဆံသင့္ဘူးဆိုတာကိုေကာင္းေကာင္းသိ
တယ္။သို႔ေသာ္ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ေသးေသးေလးမွာေဂ်ာင္ကု
၏ပြတ္သပ္ထိေတြ ့မူ႔ေၾကာင့္သာယာေနၿပီးအေ႐ွ႕ေပါက္
ေလးေရာအေနာက္ကေလးပါစိုစြတ္လာရသည္။
ဒီအေျခအေနကိုဘယ္လိုလြန္ဆန္ႏိုင္အံ။
"ကိုယ့္ကိုယံု၊ကိုယ္အတင္းမဝင္ဘူး..."
ေဂ်ာင္ကုကထယ္ေယာင္းအားကေလးလိုေခ်ာ့ျမဴလိုက္
ၿပီးေနာက္သူ႔ခံစားခ်က္အတိုင္းဆက္သြားသည္။ထယ္
ေယာင္းကလည္းသူ႔အခ်စ္ေတြေၾကာင့္ျင င္းဆႏ္ုုျခင္းမဲ့
ေနၿပီးသူ႔ကိုယ္ထဲထိုးဝင္လာေသာ သာယာမူ႔ေလးကိုသာ
မ်က္လံုးမွိတ္ႀကိဳဆိုလိုက္ေတာ့သည္။
မနက္ပိုင္းအခ်ိန္ထိအခန္းအတြင္းညစ္ညမ္းဖြယ္ရာအသံ
ေတြနဲ႔သာျပည့္ႏွက္ေနၿပီးညေနေစာင္းမွထယ္ေယာင္းလက္
ကိုတြဲကာလက္ေဆာင္ေတြနဲ့အတူမိဘအိမ္သို႔ျပန္လာခဲ့သည္။
ေဂ်ာင္ကုမိဘႏွစ္ပါးမွာဂ်ီမင္းေဖာက္သည္ခ်ထားမူ႔ေၾကာင္အား
လံုးသိၿပီးသားပင္။ ဂြၽန္အိမ္က ေခြၽးမမရလည္းဘာျဖစ္လဲ
သမက္ရလာတဲ့အျပင္ထိုသားသမက္ေလးက ဂြၽန္ေတြရဲ႕
အနာဂတ္မ်ိဳးဆက္ေလာင္းေလးကိုပင္ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ထား
ရၿပီးျဖစ္သည္။ထိုသို႔ေသာအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ေယာက်္ားမိန္းမ
ခြဲမေနခ်င္ေတာ့..ေဂ်ာင္ကုကလည္းထိုေကာင္ေလးကိုတစ္
ကယ္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသည္မိုဘာမွေထြေထြထူးထူးစဥ္းစားမေနဘဲလက္ခံလိုက္ျခင္းသာ။ ျခံထဲကိုကားဝင္လိုက္သည္ႏွင့္မိဘႏွစ္ပါး
လံုးမွာစီးကာထြက္ႀကိဳက်သည္။ကားတံခါးကိုဖြင့္လိုက္
သည္ႏွင့္သူ႔တို႔သားေဂ်ာင္ကုမွာေကာင္ေလးတစ္ေယာက္
အားလက္တြဲေခၚကာထြက္လာခဲ့သည္။
"ေဖေဖ ေမေမ.. သူကထယ္ေယာင္း၊ သားရည္ရြယ္ထား
တဲ့လူ"
ေဂ်ာင္ကုမိဘႏွစ္ပါးလံုးမွာမျပံဳးပဲမေနႏိုင္ေတာ့။သူတို႔၏သား
သမက္ကေလးကခ်စ္ေမႊးေလးပင္။ၾကည့္ရတာလည္း
ေဟာ့ေဟာ့ရမ္းရမ္းလံုးဝမ႐ွိေအးခ်မ္းသိမ္ေမြ႔လြန္းလွသည္။
"လာေလ..အထဲကို၊ေဂ်ာင္ကု ကေလးကိုအိမ္ထဲေခၚလာ
ခဲ့ေလ"
အနည္ငယ္ေၾကာက္လန္႔ေနေသာထယ္ေယာင္းမွာေဂ်ာင္ကု
လက္ကိုအားကိုးတႀကီးဆြဲကိုင္ရင္းအေနာက္ကေန
ခပ္ရို့ရို ့လိုက္သြားေတာ့သည္။
"ကေလးကခ်စ္စရာေလးပဲ..ေဂ်ာင္ဂုကီက ကံေကာင္း
လိုက္တာ"
မားကေတာ့ထယ္ေယာင္းအားအစုန္အဆန္ၾကည့္ကာခ်ီ
မြမ္းသမူ႔ျပဳေတာ့သည္။သိပ္မၾကာလိုက္.. ေဂ်ာင္ကု
အေမနဲ႔ထယ္ေယာင္းမွာေလေပးေျဖာင့္သြားသည္။အထူး
သျဖင့္.. ထယ္ေယာင္းကအရမ္းေအးလြန္းလွၿပီးအူလည္
လည္ေလးမို႔ ေဂ်ာင္ကုအေမမွာအားမလိုအားမရလည္းျဖစ္
ရသည္။ဒါကလည္းအေရးႀကီးလွသည္မဟုတ္။အခ်ိန္
တစ္ခုအထိစိတ္႐ွည္လက္႐ွည္သင္ၾကားေပးရင္လည္လည္
ဝယ္ဝယ္ေလးျဖစ္လာႏိုင္ေသးသည္။ထို႔ေနာက္ မိသားစု
ထမင္းလက္ဆံုစားၾကသည္။ထယ္ေယာင္းက တူမကိုင္
တတ္၊ဇြန္းေတာင္ေဂ်ာင္ကုေလ့က်င့္ေပးခဲ့လို႔ရယ္သာ။
ဒါ့ေၾကာင့္ ထမင္းစားခ်ိန္တစ္ခ်ိန္လံုးေဂ်ာင္ကု မွာထယ္
ေယာင္းပန္းကန္ထဲ ဟင္းထည့္ေပးဖို႔သာဂ႐ုစိုက္ခဲ့ၿပီး
သူကေတာ့တစ္လုပ္ႏွစ္လုပ္ရယ္သာ။
မိဘမ်ားကေတာ့ေဂ်ာင္ကု၏သဲကဲမူ႔ကိုမခံႏိုင္ေတာ့သည္
မို႔ဒီအတိုင္းသာလႊတ္ထားလိုက္ၾကသည္။စားၿပီးေသာက္
ၿပီးသည္ႏွင့္လက္ထပ္မဂၤလာပြဲကိစၥကိုမိဘႏွစ္ပါးက
အားတက္သေရာေျပာလာၾကေတာ့သည္။ေဂ်ာင္ကု ကေတာ့သိပ္ႀကီးႀကီက်ယ္က်ယ္မလုပ္ခ်င္။ထယ္ေယာင္းနဲ႔လူေတြနဲ႔ကြဲ ျပားသည္မို႔ပင္ပန္းသည့္ဒဏ္ကို အမ်ားနည္းတူခံႏိုင္မည္မဟုတ္ပါ။ေနာက္ဆံုး..ျခံထဲ၌ ရင္းႏွီးေသာမိတ္ေဆြမ်ားနဲ႔အတူလက္ထပ္ပြဲေလးအက်ဥ္းခ်ံဳ႕လုပ္ဖို႔သာစီစဥ္ထားလိုက္ေတာ့သည္။
Thank You For Reading.
Votes Conments Rlေတြအတြက္ေက်းဇူးပါ။
အမွားပါလည္းခြင့္လႊတ္ပါ။
TaeKook is real for me.
Thinzar
ယံုတယ္ဟုတ္..
HEပဲ
Unicode
ထိုနေ့ကနှလုံးအတွက် ECTရိုက်ယူခဲ့ပေမဲ့နှလုံးအထူးကု
ဆရာဝန်ကြီး ဂျောင် အွန်ဟ က မရှိတော့ပြီမို့နောက်တစ်ရက်
သို့ရက်ရွှေ့လာခဲ့သည်။ဒေါက်တာယူဝန်းညွှန်းပေးလိုက်သော
သောက်ဆေးများသည်လည်းဘာမှထွေထွေထူးထူးမဟုတ်
ဘဲ ကိုယ်ဝန်ဆောင်အားဆေးများရယ်သာ။ရုတ်တရပ်နှလုံး
အောင့်တာတို့၊အသက်ရူမဝဖြစ်တာတို့ဆိုရင်အမြန်ဆုံးဆေး
ရုံကိုလာရန်လည်းသတိပေးထားသေးတယ်။
အိမ်ပြန်ရာလမ်းတစ်လျှောက်ဂျောင်ကုက ဆိတ်ငြိမ်လျှက်သာ။
သူ့ရင်ထဲပေါင်နှစ်ဆယ်လောက်အလေးချိန်စီးတဲ့ခဲတစ်လုံး
ဆွဲထားသလို လေးလံနေပြီးနှလုံးသားကထိုင်းမိူင်းနေသည်။
ထယ်ယောင်းကိုသူဆုံးရူံးရမှာကြောက်တယ်။နောက်တစ်ခါ
ထယ်ယောင်းသူ့မျက်စိရှေ့မှာတစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့ရင်ဆောက်
တည်ရာရမည်မဟုတ်ရူးဖို့သာပင်ရှိတော့သည်။သူ့အမှား
တွေအားလုံးအတွက် ဖြစ်ဖြစ်မြောက်မြောက်ဘာတစ်ခုမှ
ပေးဆပ်နိုင်ခြင်းမရှိသေးဘဲထယ်ယောင်းကဒီလိုလွယ်လင့်တကူခွင့်လွှတ်ပေးတာကမဟုတ်သေးဘူးလေ။
"ဂျွန်...ဟိုနားသွားချင်တယ်"
ထယ်ယောင်းကပြူတင်းပေါက်ဘက်မျက်နှာမူရာကနေသူ့
ဘက်လှည့်လာပြီးတစ်နေရာအားလက်ညိူးထိုးကာသွား
ချင်ကြောင်းပြောလာသည်။ဂျောင်ကုကလည်းနှစ်ခါမငြင်း။
ကားကိုသတ်မှတ်ထားသည့်နေရာကိုထိုးရပ်လိုက်ပြီးသည်
နှင့်ထယ်ယောင်းလက်ကိုတွဲကာအပန်းဖြေအနားယူရာပန်း
ခြံဆီထွက်လာခဲ့သည်။ညမိုးချုပ်မို့ပန်းခြံအတွင်းလေညှင်းခံ
အနားယူသူတွေများပြားနေပြီး မိသားစုလိုက်၊သူငယ်ချင်း
တစ်သိုက်နဲ့ပျော်ရွှင်စွာအနားယူနေသူတွေလည်းရှိပြီးသူလို
ကိုယ်လိုအတွဲတွေလည်းရှိတယ်။
ထယ်ယောင်းမှာဂျောင်ကု လက်မောင်းကိုချိတ်တွယ်ရင်း
မီးရောင်စုံနှင့်လှပသောညချမ်းကိုခံစားနေပြီးပန်းပင်လှလှ
လေးတွေ တွေ့ မြင်တိုင်းလည်းသဘောတကျရီပြုံးတတ်
သေးသည်။ထယ်ယောင်းနှလုံးသားထဲကလာတဲ့စစ်မှန်တဲ့
အပြုံးကိုဂျောင်ကု မမြင်တော့တာကြာရောပေါ့။ရေပြင်ကျယ်
ကြီးထဲ ကူးလားခေါက်ပြန်ပျော်ရွှင်နေတတ်တဲ့ရေသူထီးလေး
မှာဂျောင်ကုပေးတဲ့ဒဏ်ရာတွေကြောင့်နှစ်ပေါင်းရာချီအလွမ်း
အဆွေးတွေ၊မျက်ရည်တွေနဲ့သာမိတ်ဖွဲ့ခဲ့ပြီးပြုံးဖို့ရီဖို့မေ့လျှော့
နေခဲ့သည်။
အခုသူလေးပြုံးနေနိုင်ပြီလေ..
ဘာလို့များထပ်ငိုကြွေးစေချင်ပါလိမ့်
ဘုရားသခင်...
"ဂျွန်..ဟိုးနားက ရေကန်ကြီးဆီသွားရအောင်"
ရေမြင်ရင်မနေနိုင်သည့်ရေသူလေးမှာဂျောင်ကုလက်ကို
ဆွဲကာသွားမယ်တစ်ကဲကဲ။
"အဲ့ရေကန်မှာအကြွေစေ့ပစ်ပြီးဆုတောင်းရင်..ဆုတောင်း
ပြည့်တယ်"
"ဟုတ်လား...သွားဆုတောင်းရအောင်"
ခြေမြန်လက်မြန်အရှေ့ကနေထွက်သွားသောထယ်ယောင်း
ကြောင့်ဂျောင်ကုအနောက်ကပင်လိုက်လာခဲ့သည်။ညလေသွေးလိုက်ချိန်ထယ်ယောင်း၏အပြာရောင်ဆံနွယ်
တစ်ချို့မှာလူပ်ရှားအသက်ဝင်သွားပြီးလိပ်ပြာတောင်ပံလေး
တွေလို့တစ်ဖျတ်ဖျတ်ခတ်ကာလွန့်လူးသွားတော့
သည်။ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင်မျက်နှာလေးကအနာအဆာကင်းမဲ့ကာခပ်
မြင့်မြင့် နှာတံလေးက ဆွဲဆောင်မူ့ရှိပြီးနှာထိပ်ထက်အသဲ
ယားဖွယ်ရာမှဲ့နက်လေးတစ်လုံးကိုမြှပ်နှံထားသည်။လင်း
တစ်လှည့်မှိန်တစ်လှည့်မီးရောင်လေးတွေကြားကထိုဖြူ
စင်သောမျက်နှာလေးမှာရင်သပ်ရူမောဖွယ်ရာ။
အသေင်္ချေအင်္သချာသောကိန်းဂဏန်းတွေကိုရေတွက်နေရသလို..ရင်ခုန်သံတိုင်းကိုနံပါတ်စဉ်တပ်ပေးဖို့ခဲယဉ်းလေအံ။
"ဆုတောင်းမယ်လေ"
နူတ်ခမ်းလေးထော်ကာပြောလာသောထယ်ယောင်းကြောင့်
ဂျောင်ကုမှာအသိစိတ်ကပ်လာရတယ်။သူက ပင်လယ်ပြာ
လေးရဲ့အလှတွင်နစ်မြောသွားပြီး ရေနစ်သူလိုပင်ကူရာ
ကယ်ရာမဲ့လှ၏
"ခဏေလး..ကိုယ်ကြွေစေ့သွားဝယ်ဦးမယ်"
လှစ်ကနဲပြေးသွားတဲ့ဂျောင်ကုကျောပြင်ကိုကြည့်ကာထယ်
ယောင်းမျက်နှာပေါ်က အပြုံးတွေသည်ရုတ်ချည်းပျောက်
ကွယ်သွားရသည်။ထယ်ယောင်းအတွင်းကလီစာတွေမ
ကောင်းတော့မှန်းကောင်းကောင်းသိပါသည်။နှလုံးဆို
သည့်အရာပျောက်ကင်းအောင်ကုသဖို့ခက်ခဲမည်မှန်း
ထယ်ယောင်းနားလည်တယ်။ပင်လယ်သမုဒ္ဒရာ၏အနက်ရိူင်း
ဆုံးဟိုးအောက်ကြမ်းပြင်တွင် ကျင်လည်ကျက်စားရသော
ရေသူမျိုးနွယ်တွေ၏နှလုံးသည် အသက်ရာချီလာသော
အခါ အမောမလုံတော့။အချိန်များစွာရေထဲ ပင်ပင်ပန်းပန်း
လက်ပစ်ကူးခတ်ရင်းနောက်ဆုံးတော့အမောဖောက်ကာ
သေဆုံးကြရတယ်။နှစ်ပေါင်းရာချီအတွင်း.. နှလုံးအမော
ဖောက်ကာပင်လယ်ပြင်တွင်သေဆုံးခဲ့သောရေသူတွေကို
ထယ်ယောင်းမြင်တွေ့ဖူးပါသည်။သူလည်းတစ်နေ့ဒီရော
ဂါဆိုးကြီးနဲ့ကြုံဆုံမည်ကိုတွေးပြီးသားပင်။
ဒါပေမဲ့လေ...
ထယ်ယောင်းထပ်ပြီးအမှန်တရားကိုဆက်မတွေးရဲတော့။
မျက်ဝန်းညိုထဲကမျက်ရည်တွေမကျအောင်ထိန်းထားလိုက်
နိုင်ပေမဲ့သူ့နှလုံးတည့်တည့်နေရာကတစ်အားကိုထိုးကိုက်
လာသည်ကိုတော့ထိန်းချုပ်မရနိုင်ပေ။
"ယောင်း..ဒီမှာ"
သူ့ဆီကြွေစေ့လေးတွေကြာအပြေးလာတဲ့ဂျောင်ကုကိုမြင်သည်နှင့်ထယ်ယောင်းမှာအကျင့်တိုင်းလှပစွာပြုံးပြလာသည်။အသက်ရူမဝကာရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးထိုးအောင့်နေပေမဲ့သူကတော့ဟန်ဆောင်ပြုံးထားနိုင်စဲပင်။
"အဝေးကြီးသွားဝယ်ရတာလား..."
"ဒီနားတင်ပဲလေ။လာပါ..ကိုယ်တို့ကြွေစေ့ပစ်ပြီးဆုတောင်း
ရအောင်"
ဂျောင်ကု ကြွေစေ့လေးအားရေကန်ထဲလှမ်းပစ်ဖို့ရွယ်လိုက်
ပေမဲ့ထယ်ယောင်းကသူ့လက်မောင်းအားလှမ်းကိုင်ကာ
တားလိုက်တယ်။
"တစ်ကယ်ဆုတောင်းသမျှအကုန်ပြည့်မှာလား..."
မသိသလိုမေးလာတဲ့ထယ်ယောင်းငယ်။
"ပြည့်မှာပေါ့၊ယောင်းလို ဘာအပြစ်မှမရှိဘဲ ဖြူစင်သူလေး
တောင်းတဲ့ဆုတွေက ပိုတောင်ပြည့်ဦးမှာ"
ဂျောင်ကု ပါးလုံးလုံးလေးအားဆွဲညှစ်လိုက်သလိုဆံပင်ပြာ
လေးတွေအားလည်းဆွဲဖွလိုက်တယ်။ထို့နောက်တစ်ယောက်
မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်ကာပြုံးလိုက်မိပြီး ကြွေစေ့လေးကို
ပြိုင်တူရေကန်လေးဆီဝဲပစ်လိုက်၏။
ဂျောင်ကုလက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာမျက်စိမှိတ်ရင်းအာရုံပြုဆု
တောင်းသလို ထယ်ယောင်းသည်လည်းမိခင်ပင်လယ်
ကြီးအားတိုင်တည်ကာဆုတောင်းသည်။
မတူတဲ့အခြေအနေ၊ဘဝနှစ်ခု၊ ကွာဟလွန်းနေတဲ့မျိုးဗီဇ
ကြားက အချစ်သည်အလွန်နာကျင်စရာကောင်းပါ၏ ။
သူသည်ထိုလူသားကိုချစ်မိခဲ့တဲ့အတွက် သဘာဝကြီးကပေး
တဲ့အပြစ်ဒဏ်အားလုံးကိုလည်စင်းခံဖို့အသင့်ပင်။
ဂျောင်ကုအကြာကြီးမျက်လုံးမှိတ်ကာဆုတောင်းနေတဲ့အလှ
လေးအားငေးကြည့်နေမိသည်။ဘာတွေများလေးလေးနက်
နက်ဆုတောင်းနေတယ်မသိ...မျက်နှာလေးကပကတိအေး
ချမ်းကာကော့ညွတ်သောယက်တောင်သဖွယ်မျက်
တောင်ရှည်ကြီးများကမှိတ်ဆင်းထားသည်။
ထယ်ယောင်းက အလှနတ်ဘုရားတွေရဲ့ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့အညီ
တစ်စိမ့်စိမ့်ကြည့်လေပိုလှလေဖြစ်တယ်။
ဂျောင်ကု ကြည့်နေစဉ်မှာပင်ထိုကော့ညွတ်သောမျက်တောင်
ရှည်ကြီးများက တစ်ဖြည်းဖြည်းပြန်လည်ပွင့်ဟကာပျားရည်
အိုင်မျက်ဝန်းအိမ်ကိုလှစ်ဟပြသလာသည်။
"ဂျွန်..ဘာဆုတောင်းလဲ"
ဂျောင်ကု ထယ်ယောင်းကိုယ်လုံးလေးကိုမျက်နှာချင်းဆိုင်ဆွဲ
လှည့်ကာရင်ဘတ်ထဲတင်းတင်းကျပ်ကျပ်ပွေ့ဖက်ထားသည်။
"အချစ်ခံစားနေရတဲ့ဝေဒနာတွေအမြန်ပျောက်ပြီး၊ကိုယ်နဲ့
သားသားမီးမီးလေးတွေနဲ့အချိန်အကြာကြီးပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်
နေရပါစေလို့"
ဂျောင်ကုရင်ခွင်ထဲကကောင်ငယ်လေး၏နဖူးလေးကိုငုံနမ်းလိုက်တယ်။
"ယောင်းရောဘာဆုတောင်းလဲ"
"သဘာဝကြီးကိုလွန်ဆန်ပြီးလူသားကိုချစ်မိတဲ့ဒီငါးကလေး
မှာသာအပြစ်ရှိပါတယ်။ဂျွန်က နာကျင်ခြင်းတွေကင်းဝေးပြီး
အျမဲ ပျော်ရွှင်နိုင်ပါစေ"
"ယောင်း ဆုတောင်ကြီးကမဟုတ်သေးပါဘူးကွာ။ကိုယ့်
ရင်ကိုခွဲမလို့လား။ယောင်း..ကိုယ့်ကိုတစ်ခါထားခဲ့ပြီးသွား
ပြီ၊နောက်တစ်ခါထပ်ထားခဲ့ဦးမလို့လား။ယောင်းကိုယ့်ကို
ချစ်လို့စောင့်စားခဲ့တာနှစ်ပေါင်းရာချီဆို။အဲ့ နှစ်တွေအများ
ကြီးက အလွမ်းအဆွေးတွေအားလုံးအတွက်ကိုယ်တို့ပျော်
ခဲ့ကြတာ တစ်ရက်လားနှစ်ရက်လားပဲရှိသေးတယ်၊ကိုယ့်
ကိုထပ်မရက်စက်ပါနဲ့..."
ဂျောင်ကုရင်ထဲကစကားတွေကိုဖွင့်အံပြီးချိန်ကောင်းကောင်း
တောင်မတ်တပ်မရပ်နိုင်တော့။သူက ထယ်ယောင်းအရှေ့
မြေကြီးအပေါ်ဒူးထောက်ရင်အပြစ်သားသဖွယ်ငိုနေမိတယ်။
"မငိုပါနဲ့၊အကောင်းဆုံးကျော်ဖြတ်ကျတာပေါ့..."
ထယ်ယောင်းလည်းဂျောင်ကုရှေ့ဒူးထောက်ကာသိမ့်သိမ့်ငို
နေသောဂျောင်ကုကိုယ်လုံးကြီးအားမနိုင်တစ်နိုင်ထွေးဖက်
ထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော်အသက်ရှင်ချင်တယ်ဂျွန်။
ခင်ဗျားပါမဲ့အသိုက်အမြုံလေးကိုလည်းလိုချင်မိပါရဲ့။
ထိုနေ့ညက သူတို့နှစ်ယောက်လုံးအိပ်မပျော်ကြ။တစ်ယောက်
နဲ့တစ်ယောက်နှစ်သိမ့်ပေးရင်းမိုးလင်းကာနီးမှမှေးကနဲအိပ်
ပျော်သွားတော့သည်။
လေးလံသောအရာတစ်ခုက သူ့ကို ဖိထားတဲ့အပြင်ပါးပြင်
ပေါ်ကစိုစိုစွတ်စွတ်အထိအတွေ့ထယ်ယောင်းမျက်
လုံးတွေပွင့်လာရသည်။မြင်လိုက်ရသည်က နို့နှစ်ရောင်ကိုယ်
လုံးနဲ့သူ့အပေါ်တက်ကာရူးရူးမူးမူးနမ်းနေသောဂျောင်ကုပင်။
"အွင့်"
အောက်နူတ်ခမ်းလုံးလေးကိုဆွဲစုပ်နမ်းရင်းလွှတ်ပေးလိုက်
တဲ့ဂျောင်ကုရယ်။ထယ်ယောင်းမှာပင်လယ်ပြင်ကကျောက်
သားကျောက်စိုင်ကြီးတွေပမာကျစ်လစ်နေသော ဂျောင်ကု
ရင်ဘတ်ကြွက်သားအမြှောင်းမြှောင်းကိုမြင်လိုက်ရပြီး
မျက်နှာလေးမှာရှက်သွေးလေးများရဲကနဲ။
"ဘာလုပ်နေတာလဲ..."
"ကိုယ်ထိန်းချုပ်လို့မရဘူး..မင်းကို လိုချင်နေတယ် အရမ်း"
ဂျောင်ကု ထယ်ယောင်းနားလေးနားတိုးတိုးကပ်ကာညို့ညို့
င င်င င်ပြောလာတယ်။အမှန်တိုင်းပြောရမယ်ဆိုရင်..
သူထယ်ယောင်းကိုတက်လုပ်ချင်နေပြီ..
"ဒါပေမဲ့...ဗိုက်ထဲမှာကလေးလေး"
ထယ်ယောင်းကတိုးတိုးလေးပြောလာသည်။
သူ့အပေါ်ပိုင်းကထိရှလွယ်တဲ့အဖုလေးနှစ်ဖုမှာဂျောင်ကု
ရဲ့ပူပြင်းသောရင်ဘတ်ကြွက်သားတွေနဲ့ခဏခဏထိတွေ့နေပြီးခေါင်းရဲ့တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှာဂျောင်ကု ကအကျအနလက်
ထောက်ကာထယ်ယောင်းအားပေါက်ထွက်သွားမည့်အတိုင်း
ပြင်းပြင်းရှရှကြည့်လာသည်။
"ခွင့်ပြုပေး..ကိုယ်ဝန်ကနု သေးတယ်။ကိုယ်အရမ်းမကြမ်း
ဘူးလေ"
ထယ်ယောင်းချီတုံချတုံပင်။သဘာဝအရ.. ကိုယ်ဝန်ရှိ
နေစဉ်လိင်မဆက်ဆံသင့်ဘူးဆိုတာကိုကောင်းကောင်းသိ
တယ်။သို့သော် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးမှာဂျောင်ကု
၏ပွတ်သပ်ထိတွေ ့မူ့ကြောင့်သာယာနေပြီးအရှေ့ပေါက်
လေးရောအနောက်ကလေးပါစိုစွတ်လာရသည်။
ဒီအခြေအနေကိုဘယ်လိုလွန်ဆန်နိုင်အံ။
"ကိုယ့်ကိုယုံ၊ကိုယ်အတင်းမဝင်ဘူး..."
ဂျောင်ကုကထယ်ယောင်းအားကလေးလိုချော့မြူလိုက်
ပြီးနောက်သူ့ခံစားချက်အတိုင်းဆက်သွားသည်။ထယ်
ယောင်းကလည်းသူ့အချစ်တွေကြောင့်ငြ င်းဆန်ုခြင်းမဲ့
နေပြီးသူ့ကိုယ်ထဲထိုးဝင်လာသော သာယာမူ့လေးကိုသာ
မျက်လုံးမှိတ်ကြိုဆိုလိုက်တော့သည်။
မနက်ပိုင်းအချိန်ထိအခန်းအတွင်းညစ်ညမ်းဖွယ်ရာအသံ
တွေနဲ့သာပြည့်နှက်နေပြီးညနေစောင်းမှထယ်ယောင်းလက်
ကိုတွဲကာလက်ဆောင်တွေနဲ့အတူမိဘအိမ်သို့ပြန်လာခဲ့သည်။
ဂျောင်ကုမိဘနှစ်ပါးမှာဂျီမင်းဖောက်သည်ချထားမူ့ကြောင်အား
လုံးသိပြီးသားပင်။ ဂျွန်အိမ်က ချွေးမမရလည်းဘာဖြစ်လဲ
သားမက်ရလာတဲ့အပြင်ထိုသားသမက်လေးက ဂျွန်တွေရဲ့
အနာဂတ်မျိုးဆက်လောင်းလေးကိုပင်ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထား
ရပြီးဖြစ်သည်။ထိုသို့သောအချိန်မျိုးမှာ ယောကျ်ားမိန်းမ
ခွဲမနေချင်တော့..ဂျောင်ကုကလည်းထိုကောင်လေးကိုတစ်
ကယ်ချစ်မြတ်နိုးသည်မိုဘာမှထွေထွေထူးထူးစဉ်းစားမနေဘဲလက်ခံလိုက်ခြင်းသာ။ ခြံထဲကိုကားဝင်လိုက်သည်နှင့်မိဘနှစ်ပါး
လုံးမှာစီးကာထွက်ကြိုကျသည်။ကားတံခါးကိုဖွင့်လိုက်
သည်နှင့်သူ့တို့သားဂျောင်ကုမှာကောင်လေးတစ်ယောက်
အားလက်တွဲခေါ်ကာထွက်လာခဲ့သည်။
"ဖေဖေ မေမေ.. သူကထယ်ယောင်း၊ သားရည်ရွယ်ထား
တဲ့လူ"
ဂျောင်ကုမိဘနှစ်ပါးလုံးမှာမပြုံးပဲမနေနိုင်တော့။သူတို့၏သား
သမက်ကလေးကချစ်မွှေးလေးပင်။ကြည့်ရတာလည်း
ဟော့ဟော့ရမ်းရမ်းလုံးဝမရှိအေးချမ်းသိမ်မွေ့လွန်းလှသည်။
"လာလေ..အထဲကို၊ဂျောင်ကု ကလေးကိုအိမ်ထဲခေါ်လာ
ခဲ့လေ"
အနည်ငယ်ကြောက်လန့်နေသောထယ်ယောင်းမှာဂျောင်ကု
လက်ကိုအားကိုးတကြီးဆွဲကိုင်ရင်းအနောက်ကနေ
ခပ်ရို့ရို့လိုက်သွားတော့သည်။
"ကလေးကချစ်စရာလေးပဲ..ဂျောင်ဂုကီက ကံကောင်း
လိုက်တာ..."
မားကတော့ထယ်ယောင်းအားအစုန်အဆန်ကြည့်ကာချီ
မွမ်းသမူ့ပြုတော့သည်။သိပ်မကြာလိုက်.. ဂျောင်ကု
အမေနဲ့ထယ်ယောင်းမှာလေပေးဖြောင့်သွားသည်။အထူး
သဖြင့်.. ထယ်ယောင်းကအရမ်းအေးလွန်းလှပြီးအူလည်
လည်လေးမို့ ဂျောင်ကုအမေမှာအားမလိုအားမရလည်းဖြစ်
ရသည်။ဒါကလည်းအရေးကြီးလှသည်မဟုတ်။အချိန်
တစ်ခုအထိစိတ်ရှည်လက်ရှည်သင်ကြားပေးရင်လည်လည်
ဝယ်ဝယ်လေးဖြစ်လာနိုင်သေးသည်။ထို့နောက် မိသားစု
ထမင်းလက်ဆုံစားကြသည်။ထယ်ယောင်းက တူမကိုင်
တတ်၊ဇွန်းတောင်ဂျောင်ကုလေ့ကျင့်ပေးခဲ့လို့ရယ်သာ။
ဒါ့ကြောင့် ထမင်းစားချိန်တစ်ချိန်လုံးဂျောင်ကု မှာထယ်
ယောင်းပန်းကန်ထဲ ဟင်းထည့်ပေးဖို့သာဂရုစိုက်ခဲ့ပြီး
သူကတော့တစ်လုပ်နှစ်လုပ်ရယ်သာ။
မိဘများကတော့ဂျောင်ကု၏သဲကဲမူ့ကိုမခံနိုင်တော့သည်
မို့ဒီအတိုင်းသာလွှတ်ထားလိုက်ကြသည်။စားပြီးသောက်
ပြီးသည်နှင့်လက်ထပ်မင်္ဂလာပွဲကိစ္စကိုမိဘနှစ်ပါးက
အားတက်သရောပြောလာကြတော့သည်။ဂျောင်ကု ကတော့သိပ်ကြီးကြီကျယ်ကျယ်မလုပ်ချင်။ထယ်ယောင်းနဲ့လတွေက
ကွဲ ပြားသည်မို့ပင်ပန်းသည့်ဒဏ်ကို အများနည်းတူခံနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။နောက်ဆုံး..ခြံထဲ၌ ရင်းနှီးသောမိတ်ဆွေများနဲ့အတူလက်ထပ်ပွဲလေးအကျဉ်းချုံ့လုပ်ဖို့သာစီစဉ်ထားလိုက်တော့သည်။
Thank You For Reading.
Votes Conments Rlတွေအတွက်ကျေးဇူးပါ။
အမှားပါလည်းခွင့်လွှတ်ပါ။
TaeKook is real for me.
Thinzar
ယုံတယ်ဟုတ်..
HEပဲ