STİLL WİTH YOU~LİSKOOK

1.Bölüm

12 yıl önce

Sadece 8 yaşındaydım. Onu ilk gördüğümde küçük kalbimin  neden bu denli hızlı atmasına anlam verememiştim. Nasıl oluyordu da bu yaşta bu denli hızlı atıyordu.

"Hey kalbim sence de bu yaşta ki bi çocuğun kalbine  göre fazla hızlı atmıyor musun"

"Sen sus . Sence bilerek mi bu kadar hızlı atıyorum. Karşındaki çocuğu görmüyorsun herhalde. Bazen gerçekten aptal olduğunu düşünüyorum."

Sessiz kalmayı tercih etmiştim. Her zaman yaptığım ve yapacağım gibi.  Buna verebilecek bir cevabım yoktu.Eğer bugün kalbime söz geçirtebilseydim .Belki de hayatımda ki herşey değişirdi bu kadar üzülmezdim bu kadar paramparça olmazdım.

"Anneee"

"Efendim kızım"

"Yan eve birileri taşınıyor sanırım. " kafamı biraz daha cama yaklaştırıp dikkatlice karşı evi izliyordum. Adamlar kamyondan eşyaları çıkartıp eve taşıyorlardı. Kaç saattir burdaydım bilmiyordum ama o kadar çok eşyaları vardı ki hâlâ bitmemişti taşıma işleri.

"Evet kızım biliyorum .  Yeni gelmişler Kore' ye. Senin yaşında da bi çocukları varmış. Eğer aşağıya gelip yemeğini yersen onları ziyaret etmeye gidebiliriz."

Annemin dediği şeyle yataktan nasıl kaltığımı bile bilmiyordum.  Oraya gitmek için can atıyordum. Belki yan komşumuzun çocuğuyla arkadaş olabilirdim. Bunun heyecanıyla yataktan hemen kalkmıştım. Ayağım yorgana takılıp yere bile düşmüştüm. O kadar sakardım ki yataktan kalkmayı bile beceremiyordum.

Hastalıklı kalbim "Kızım ne bu heyecan dikkat et biraz ya .  Sarsıyorsun beni."

"Sen sus lütfen şu an önemli bir mesele var.  Yeni bir arkadaşımız olabilir."

Merdivenlerden koşarcasına iniyordum. Düşüp yaralanmak umrumda bile değildi. Tek isteğim bir an önce yemeğimi yiyip o eve gitmekti .

"Anne lütfen hemen yemeğimi koyar mısın.  Bi an önce oraya gitmek istiyorum."  dediğimde annem anlamsızca bana bakıyordu.

"Lalisa ne bu acele kızım bir yere kaçmıyorlar. "

"Olsun anne belki kaçacaklar. Belki evi beğenmeyecekler ve gidecekler belki deprem olucak ve ev yıkılacak. Şu an herşey olabilir anne. "

Annem kafasını olumsuzca sallayıp. Bu kız deli bakışları atarak önüme yemeğimi koymuştu neyse ki önümde sevdiğim bi yemek vardı . Yemeğimi hızlıca mideme indirip. Tabağımı bulaşık makinesine koyduktan sonra .  Annemin yanına gittim.

"Ellerine sağlık anneciğim . Ben hazırlanıp geliyorum"annemin yanağına hızlıca bi öpücük kondurup. Merdivenleri koşarcasına çıktım. Odama girdiğim gibi hemen gardırobumun karşısana geçip ne giyebilirim diye düşündüm.

"Kızım kime süsleniyorsun sen böyle . Eğer o çocuk için yapıyorsan baştan söylüyorum o benim ."

Hastalıklı kalbime diyecek birşeyim yoktu. Yine boş boş konuşuyordu.

Hızlıca dolaptan bir elbise çıkarıp üstüme geçirdim. Aynanın karşısana geçip saçlarımı taradım ve hızlıca odadan çıktım. Merdivenleri indiğimde annem kapının önünde beni bekliyordu. Annemle ayakkabılarımızı giyip evden çıkmıştık. Annem elimiz boş gitmeyelim diye pastaneden çikolatalı pasta almıştı.