«Η εγκεφαλική έλξη είναι πιό ισχυρή από την σωματική. Γιατί από το νου, δεν απαλλάσεσαι ούτε με κλειστά μάτια.»
-Anonymous.
Φοβόμουν το χρόνο. Ηταν ο χειρότερος μου εχθρός, και κάθε φορά ένιωθα όλο και περισσότερο μίσος ενάντια στους δείκτες των ρολογιών. Αυτός ο χαρακτηριστικός ήχος, να τρυπάει και να βασανίζει τα αφτιά μου με τον πιό βίαιο τρόπο.
Ηξερα πως και για εκείνον ήταν ο χειρότερος του εχθρός, ο μεγαλύτερος του φόβος. Κάθε φορά που ήμουν μαζί του, οι ώρες έμοιαζαν με λεπτά και τα λεπτά με δευτερόλεπτα, νιώθοντας να πνίγομαι σε μια κουταλιά νερό. Αλλά κάθε φορά που βρισκόμουν μακριά του, τα κλάσματα των δευτερολέπτων φάνταζαν μια ολόκληρη αιωνιότητα.
Γιατί είναι αβάσταχτο να αισθάνεσαι την απουσία του ανθρώπου σου, ενώ βρίσκεται δίπλα σου. Γιατί είναι επώδυνο να νιώθεις πως τον χρειάζεσαι όλο και περισσότερο κοντά σου, χωρίς να μπορείς να τον έχεις. Γιατί είναι μαρτύριο να σας χωρίζει ο κοινός σας εχθρός, ξέροντας πως οι σάρκες και οι ψυχές σας αναζητούν διψασμένα η μία την άλλη.
• • •
Για έναν ανεκπλήρωτο έρωτα όπου όλοι έχουμε χαραγμένο βαθιά στην καρδιά μας και είναι πάντα έτοιμος να εκραγεί, όπως τα ηφαίστεια λίγο πριν την τελειωτική έκρηξή τους.
X.O
YOU ARE READING
Twelve
FanfictionΉταν ακόμη νωρίς για εκείνον, ήξερα καλά πως θα κοιτούσε το ρολόι και θα άφηνε έναν αναστεναγμό ανακούφισης μιας και θα έβλεπε πως η ώρα δεν είχε περάσει. Φοβόταν τόσο τον χρόνο. ❝Είναι ο χειρότερος μου εχθρός.❞ είχε πει. Και ποιός θα το φανταζόταν...
