DONE EDIT. (3/8/14)
a/n: if you still find a typo error, wrong grammar please let me know so that i could edit it. Thank you!
Chapter 22
Supermarket
ILANG araw na naka-confine sa hospital si Zia, ay sa wakas ay nakaalis na din siya sa hospital iyon nga lang ay hindi pa niya malaya na maigalaw iyong kanyang binti dahil hindi pa naghilom iyong sugat niya. Kailangan pa niya gumamit ng sungkod.
Ang weird din dahil n’ong mga ilang araw na nakalipas ay may isang magandang matandang babae na bumisita sa kanya, ewan pero weird nito. Nagpakilala siyang samantha at kaibigan daw nito ang magulang niya. Hm. Ewan. Isinagawa na din nila ang plano na dukutin si Joseph para maghiganti rito. Two days. And she’ll have her revenge for all what they did to her.
Nandito siya ngayon sa terrace nang kwarto niya at nagbabasa na lamang ng english stories. Pinagbawalan muna siya ngayon na pumasok sa klase dahil sa condition niya, pero kung gugustuhin niya ay mas gusto niya na pumasok kesa manatili dito sa kwarto. It was the most boring thing in her life!
Napatigil siya sa pagbabasa nang may narinig siyang bumusinang kotse sa harap nang bahay nila, pinagbuksan naman nang maid niya iyong gate tas pinapasok.
Sino kaya iyon?
Nasagot din naman ang tanong niya sa isipan nang lumabas doon ang tatlong tao sa loob ng kotse, ang dalawa ay mukhang mag-asawa na nasa forties and guess who’s with them? Si Rui! Oh yeah. Naalala niya noong sinabi nang kapatid niya na dahil sa tulong ni Rui ay natunton ng mga pulis iyong mga kidnapper. Nalaman din niya na ito rin pala ang susunod na biktimahin ng kidnapper.
Bigla na naman siya nginangatngat ng inis kasi naman, sino ba naman hindi? Dahil napatumba agad nito iyong kidnapper eh siya noon? Hindi dahil nga sa chloroform na naamoy niya.
Nakita niyang sinalubong iyong tatlo nang magulang niya.
“Zia!!!”
Biglang tumingala ang magulang niya at sinenyasan siyang bumaba.
N’ong nasa loob na silang lahat at siya naman ay nakaupo na sa sofa ay tumango lang siya sa pagbati nang mga Torres. Nalaman kasi niya na magulang ito ni Rui. Gawd. Hindi halata na mga japanese mafia ang mga ito! Saad nang maliit na boses sa isipan niya.
Paano ba naging kaibigan ng magulang niya ang mga 'to? Kuh.
Malaanghel kasi iyong hitsura nang ina ni Rui at iyong ama naman niya ay maamo ang mukha.
“Zia, hindi mo siguro sila naalala dahil apat na taon gulang ka palang noon. Si Rizo at Agatha.” Tukoy ni dad sa mag-asawa. “At ito naman si Rui, ang anak nila. Nakilala mo na rin siya noon pero kagaya nang sinabi ko you are to young to remember them.”
Ngumiti lang siya nang tipid. At pigil na mapangiwi, ang totoo niyan ay hindi niya alam kung pano haharapin ang mga 'to.
“Yeah. We’d meet before.” She said.
“You did? Anak, ba’t hindi mo naman sinabi sa amin nagkita na pala kayo?” bumaling ang ginang sa anak nito. Hindi naman umimik si Rui bagkus na nagkibit balikat lang.
Psh. Wala talaga modo ito.
“Hindi rin po siguro niya alam.”
“Pano naman kayo nagkita?”
Ang kulit nang ina nito! patience!
“Schoolmate ko po siya doon sa Crucifix University. At sila nang mga kaibigan niya ay mukhang naghari-harian doon.” She said, pero kagaya nang dati ay wala parin reaction si Rui at iyong magulang nito naman ay opposite sa inaasahan niyang reaction.
“Zia!” Tawag sa kanya nang daddy niya.
“Oh okay lang iyon, Erman. In fact, masaya nga kami dahil may nalaman din kami dito sa anak namin kung anong pinaggagawa niya sa school. Ito naman kasi si Rui ay napakatahimik, at kung tatanongin namin nang mommy niya ay kibit balikat lang ang sagot.”
What? Natuwa pa ang mga 'to kahit na sarkastiko ang sinabi niya kanina? Oh baka naman napaka-dense sila?
“Aba, nasabi mo na iyan noong bumisita kayo, hindi naman ata ganyan iyan ang an anak ninyo ah. May kinalaman ba iyan sa anak namin?”
Huh? Anong pinagsasabi ni dad?
Napatingin siya kay Rui na naumid sa iniinom nitong orange juice na inihanda nang maid nila.
“It has nothing to do with her kung ganito man ako.” Wika nito at nilapag ang glass sa center table.
Who? Ako ba 'yong tinutukoy ni Dad o si Presea? Um, Clueless ata siya rito kaya para hindi siya ma-OP dito ay nagpaalam siya sa magulang na pupunta siya sa supermarket. She was craving to eat sweets and because all of their sweets inside the ref was already gone, thanks to her good sister who ate it all by herself.
“Dad. Pwede po ba akong pumunta sa supermarket ngayon?” Tumigil sa pag-uusap ang apat na matanda at bumaling sa kanya.
“Ano naman ang gagawin mo doon? Aba, hindi ka pa magaling at lalong hindi din pwede dahil delikado lalo na ganyan ang kondisyon mo.”
“Walking distance lang naman 'yong supermarket eh. Tsaka mag-trycicle na lang ako. Geh na please? Inubos ni Presea 'yong lahat ng chocolate at cake doon eh!”
Tinopak na siya sa pagiging isip bata dahil gustong-gusto niya ngayon kumain nang sweets. She pouted her lips and look at her mom, begging to let her go outside. At dahil gano’n ang hitsura niya ay hindi siya natiis nang ina.
“Hon, payagan mo na si Zia.”
“Pwede naman ang maid ang gagawa niyan eh.”
Napakamot siya sa ulo, pambihira. Maid pa talaga? Eh baka mali naman iyong bibilhin nila 'no.
“Dad naman eh.”
“Fine. Pero kailangan mo nang makakasama, mahirap na at baka makidnap ka na naman lalo na’t hindi pa nahuhuli ang mastermind.”
“Ba’t hindi na lang natin ipasama si Rui sa kanya, Erman? Tsaka wala naman 'tong ginagawa dito kaya mas makakabuti na samahan na lang niya ang anak mo.” Suhestyon ni Rizo sa daddy niya.
“No way.” Tanggi ni Zia.
“Hmm… I think that’s a good idea. Okay lang ba sa'yo, Rui, na samahan ang anak namin?” balin ni mommy sa binata.
“I guess so?” It’s more on a question than statement.
Pumalakpak naman ang dalawang ginang.
Asar. Kaya nga siya nagpaalam dahil gusto din niyang iwasan 'to eh.
*
“OMERGEYD! Ang gwapo naman ng fafa na iyan! who is he? Ba’t ngayon ko lang siya nakita dito?”
“Gwapo niya! Pero hindi sila bagay nang babae na iyan. Pilay eh at kapal pa ng salamin.”
Sarap sapakin ng mga tsismosa. Kapal ng mukha, eh paki ba niya kung hindi sila bagay? Hinihingi ba niya ang opinyon nila? Hindi naman 'di ba? kapal! Ang tanda tanda pero ang landi parin!
Nandito na sila sa supermarket and as usual napakatahimik nito, pero kahit pano naman ay masasabi niya na gentleman ito dahil kusang loob nito na ang kumuha ng pushcart at nagdala niyon. Ang una niyang kinuha sa estante ng mga chocolate ay tatlong pack ng ferrero rocher tas iyong toblerone, sneakers pagkatapos niyang kinuha iyon ay inilagay niya 'yon sa pushcart. Nakita niyang pagtaas ng kilay ni Rui.
“Ba’t ngayon ka lang ba nakakita na ganyan kadaming bibilhin na chocolate?”
“Tataba ka niyan.” Wika nito imbes na sagotin ang tanong niya.
“Pano mo naman na sabi 'yan?” Hindi siya tataba dahil parati siya nag-eensayo 'no ng taekwondo. Again, hindi siya nito sinagot pero mataman na nakatitig sa tiyan niya. Bigla niya itinakip iyong isang kamay sa tiyan. Iniisip ba nito na may bilbil siya? Pwes wala! “Hoy, wala akong bilbil sa tiyan. Kung gusto mo ipakita ko pa sa'yo eh!”
“Wah! Mommy, ba’t ipapakita ng ale na iyon ang tiyan niya sa guy?”
Bigla siyang itinuro ng batang lalaki, at iyong ina naman nito ay tiningnan sila na kakaiba. At 'yong kakaibang tingin ang hindi niya gusto! Tsismosa din pala 'to eh!
“'wag kang tumingin diyan anak. Bad influence iyan.”
Gulay! Siya pa ngayon bad influence? Ba’t hindi nito tingnan ang sarili bago ito magsalita na bad influence siya?
Dahil sa irritasyon niya ay binalingan niya ang matandang babae. “Anong bad influence ka diyan? Tsismosa! Umalis na nga kayo, bruha.”
“Pfft.” Pigil na tumawa si Rui sa inasta niya.
Iyong matanda naman ay umismid at sinabihan siya. “Malanding babae.”
“Baka ikaw iyon.” She retorted. Naglakad na siya palayo doon at kumuha ng unsweeten chocolate, cocoa powder, all-purpose flour, baking soda and etcetera dahil trip niyang mag-bake ng cake ngayon kahit na hindi pa siya nakakasubok na mag-bake. Anong e-bake niya? Black forest cake! Gusto niya subukan gumuwa niyon dahil minsan na din gumawa ang kapatid niyang si Presea niyon at nagustuhan niya.
“Anong ginagawa natin dito?” Tanong ni Rui.
“Hindi pa ba obvious? Bumibili ng ingredients para sa e-bake kong cake.”
“You can bake?”
“Nope.”
“Then why…”
“Trip lang.”
“Pshh… I feel sorry para sa taong kakain niyan.”
Aba, minamaliit ba niya ang kakayahan niya? Marunong naman siyang sumunod sa mga procedure 'no. “Well, sorry ka nalang isa ka din sa kakain ng obra maestra ko. And I’ll make sure you’ll regret what you said awhile ago.”
Tinitigan siya nito.
Dug! Dug!
What the hell? Bakit bigla na lang bumilis iyong tibok ng puso niya dahil lang sa titig nito? May sakit ba siya sa puso kaya gano’n?
“I don’t like sweet.”
She rolled her eyes then pinagtuunan niya ng pansin ang bibilhin niya. Pagkatapos nilang bumili ay lumabas na kami ng naturang establishment at umuwi.