ik wacht in de woonkamer op Loïs. als ik naald hakken op de trap hoor sta ik op en loop naar de gang. ik zie dat Loïs de kleren aan heeft die ze van Zayn heeft gekregen. het is een goudglitter rokje met een wit strepless shirtje, een riem en witte naald hakken. ze heeft haar haar weer gestyled. ik zie aan haar ogen dat ze nog steeds verdrietig is. 'kom hier jij.' ze loopt naar me toe en ik sla mijn armen om haar heen. 'het komt wel goed, mam gaat niet mee dus het is een jij en ik avond.' ik weet dat ze dat altijd leuk vind.
'waar is mam dan?'
'om eerlijk te zijn heb ik geen idee, ze zij dat ze een luchtje ging scheppen maar is nog niet terug. maar laten we daar niet aan denken, we gaan naar Zayn.' er verschijnt een glimlach op haar gezicht en we lopen naar de auto.
'weetje pap, ik moest bijna een belofte breken.' zegt ze als we beginnen te rijden.
'oh en dat was?'
'ik moest ALLEEN voor de klas zingen maar had gezegt dat ik jou had beloof dat op jou en mams jubileum te doen.'
ik zie in mijn oog hoek dat er een kleine traan over haar wang gaat. ik stop de auto en draai me naar haar toe. 'wil je wel gaan?'
'ja, Zayn krijgt me wel aan het lachen.'
'weet je het zeker? ik bedoel als je niet mee wil dan gaan we thuis onze filmavond houden die we al veel te lang hebben moeten uit stellen.'
'nee we gaan gewoon, ik heb Zayn belooft te komen.' zegt ze vast beraden. ik glimlach en veeg die ene traan weg. ik start de auto weer en we rijden verder.
***
'Zayn begin niet over El.' fluister ik in zijn oor. hij knikt.
Loïs pov
we lopen naar binnen en pap fluistert wat in Zayns oor. 'Gefeliciteerd met je 31 verjaardag, schatje.' zeg ik vrolijk. ik hoor hem lachen en hij geeft me een knuffel.
'hey cuuuudie.' zegt Zayn. ik lach vriendelijk en laat hem dan los. 'hoe is het me- wat heb je met je haar gedaan?' zegt hij dan.
'ik heb het geverfd want ze begonnen me te herkennen op school maar nu mag ik naar de zelfde school als Ross.' zeg ik met een grote glimlach.
'je bent net perrie, telkens van haar kleur veranderen.' zegt hij lachent. hij pakt een pluk haar en streeld het. ik giegel en zie pap weg lopen. 'i like it a lot.'
we lopen naar de bank en ik zie Perrie. ik ren naar der toe en ga naast haar zitten. 'Hey perrrrrie.' ze kijkt mijn kant op en haar mond vald open.
'i love your hair.' zegt ze. ik glimlach en geef der een knuffel.
'gefiliciteerd he.' zeg ik ondertussen.
'dankje.'
'waar is Leevi?' vraag ik. Leevi is de zoon van Perrie en Zayn, hij is even oud als mij en heeft de ogen van Perrie en het haar van Zayn.
'op het balcon.' ik sta op en loop naar hem toe.
'hey.' hij kijkt om en ziet me staan.
'hey Loo.'
'wat doe je?'
hij haald zijn schouders op. ik ga naast hem staan. 'heb je je haar geverft?'
'ja.' zeg ik met een lach.
'het is heel mooi zo.'
'dankje, hey hoe gaat het met jou en Lexi?'
'ze heeft me gedumpt.'
'wat!?'
'shh. mam en pap weten dat niet.' zegt hij met zijn hand op mijn mond.
'je moet het ze vertellen.' zeg ik als hij zijn hand weg haald.
'weet ik, maar ze waren zo dol op haar.' ik aai hem lieflijk over zijn arm.
'ze vinden het vast niet erg, en er is vast wel iemand anders die jij leuk vind om je beter te voelen.'
'ja een iemand.' zegt hij zacht.
'wie dan?'
ik kijk hem aan en hij mij. hij drukt zijn lippen op die van mij. ik schik en stap achter uit. 'ik heb al iemand Leevi en dat weet je.' en ren half huilend door de woonkamer naar buiten. ik ren naar het park en ga op een schommel zitten.
Louis pov
het is 12 uur en aangezien Loïs morgen naar school moet ga ik der zoeken. 'Zayn heb je Loïs gezien?' vraag ik. hij wijst naar het balcon. ik loop er heen maar er is niemand meer. ik draai me om en zie dat de voordeur open is. "oh nee." ze is vast naar buiten. ik ren naar buiten maar zie niemand. ik loop weer naar binnen en kijk over al. ik plof neer op de bank naast Harry.
'waar is Loïs?' vraag ik hem als laatste hoop.
'ze rende huilend naar buiten.' zegt hij.
ik spring op en ren weer naar buiten. schuin tegen over het huis is een park. ik loop er heen en zie een snikkent meisje. ik loop wat dichterbij en zie dat het Loïs is.
'Ross wees please niet boos.' zegt ze.
'natuurlijk niet, het is niet jou schuld dat Leevi je zoende.'
'ja wel, ik vroeg wie hij dan leuk vond en toen zoende hij me.'
'het geeft niet, echt waar. ik hou van...'
'jou. ik ook van jou.' zegt ze met een klein lachje. ze hangt op en ik ga naast haar staan.
'gaat het?'
'nee, er is veel te veel gebeurt vandaag. kunnen we naar huis?'
'daarvoor zocht ik je.' ze komt van de schommel af en slaat voorzichtig haar armen om mijn middel en huild een beetje uit op mijn borstkast. 'het is al goed. shh ik ben bij je.' herhaal ik om haar te kalmeren.
als ze is gestopt met huilen en me los laat, pakt ze mijn hand en lopen we naar de auto.
'sorry dat ik weg was gelopen.' zegt ze als we aan het rijden zijn. ik leg mijn hand op de hare.
'het geeft niet, je had niet echt de beste dag vandaag.'
'mag ik vanacht bij jou slapen?' vraagt ze zacht.
'tuurlijk.'