Gebroken || M.YG ✔️

1

'Oh, dus jullie besluiten naar Amerika te verhuizen nu ik intern ga op mijn nieuwe school? Ik zou toch in de weekenden terug naar huis komen?' Probeer je, maar tevergeefs. Je ouders staan op van de bank en werpen elkaar nog een blik voor ze een zucht slaken.

'Je kan daar ook in het weekend blijven schat, dat hebben we al voor je geregeld. Waarom vind je het zo'n groot probleem?' Vraagt je vader op een ietwat aanvallende toon, waardoor je je wenkbrauw optrekt in ongeloof.

'Meen je dit? Ik ga jullie waarschijnlijk pas over jaren zien en dan doen jullie zo?' Snauw je terwijl je met je ogen rolt.

'Het lijkt wel alsof jullie me niet gaan missen.' Je werpt je ouders wat dodelijke blikken voor je verder gaat met praten.

'Het huis is zeker ook al verkocht?' Ze knikken als antwoord en durven je bijna niet meer aan te kijken. Ongemakkelijk kijken ze elkaar aan voor ze vlug alle koffers pakken en richting de voordeur lopen. Zelf blijf je stug op de bank zitten om ze te laten merken dat je het niet leuk vindt.

'Y/N, we moeten nu echt naar je school gaan. We zetten je samen met je spullen af en rijden dan door naar het vliegveld.' Je moeder's stem klinkt emotieloos, alsof ze je niet gaat missen, alsof ze nooit iets om je heeft gegeven.

'Ik ben net 17 geworden en jullie verwachten dat ik al voor mezelf kan zorgen? Want ik kom daar hoogstwaarschijnlijk in een kamer met een of andere sukkel die ook niet weet hoe die voor zichzelf moet zorgen. Dan zit ik daar, hopend dat er een keer een engel langs komt om me eten te brengen.' Schreeuw je vanuit de woonkamer. Je ouders staan zuchtend bij de voordeur te wachten terwijl je verder gaat met je verhaal.

'Maar gaan jullie maar lekker naar Amerika, ik vind wel iemand die me kan helpen met overleven.' De toon in je stem begint steeds sarcastischer te klinken.

'Maak je maar geen zorgen om mij, ik overleef het wel.' Zuchtend sta je op van de bank om richting de voordeur te lopen.

'Foto's hoef je trouwens ook niet te sturen, kijk ik niet bepaald naar uit.' Je gaat naast je ouders staan en werpt ze opnieuw dodelijke blikken terwijl ze zichzelf afvragen of dit het kind is dat ze hebben opgevoed. Ze rollen snel hun ogen en gooien jouw koffers in je armen voor ze de deur open trekken.

Met veel aandacht kijken ze nog de gang rond om te kijken of ze echt alles mee hebben. Je geeft er niet veel om en loopt in een rechte lijn zonder nog om te kijken richting de auto. Het afsluiten van het huis lijkt uren te duren. Je kijkt geïrriteerd achterom en ziet je ouders dan eindelijk dichterbij komen.

-

Tijdens de hele autorit wisselen jullie geen blikken uit, zelfs geen woorden. Je zit onderuitgezakt op de achterbank en chat wat met je internetvrienden. Over het algemeen komen al hun lange berichten op hetzelfde neer: Je ouders gedragen zich als kleine kinderen en we willen je veel succes wensen op je nieuwe school.

Stiekem toveren de berichtjes wel een glimlach op je gezicht. Ze waren de enige hoop die je had tijdens de lange zomervakantie. Al je vrienden van de middelbare school besloten je aan je lot over te laten in het miserabele huis waar je tot vandaag de dag moest leven.

Zonder je internetvrienden had je het niet overleefd tussen je ouders, echt niet. Je belt een keer in de zoveel tijd om zo close mogelijk te blijven. Het zijn een van de weinige mensen die je voor jouw gevoel echt kan vertrouwen met je hele levensverhaal.

'Nou Y/N, we gaan je missen,' mompelt je vader op een botte toon. Zuchtend sla je portier open wanneer de auto eindelijk stil staat. Je stapt uit om vervolgens de portier met een enorme klap dicht te slaan. Je maakt de kofferbak in een snelle beweging open en pakt je eigen koffers er uit. Zonder nog om te kijken of iets te zeggen loop je richting de ingang van het grote plein.

Het gigantische plein waar je als eerste komt heeft drie gebouwen. De gebouwen links en rechts van je zijn een stuk kleiner dan het gebouw waar je naartoe loopt.

Verschillende jongens en meisjes beginnen te lachen en wijzen naar jou terwijl je ongemakkelijk in je jumpsuit met je koffers over het plein heen loopt. Met je blik op de grond gericht vervolg je weg naar het hoofdgebouw. Met moeite slik je de brok in je keel door.

Nog nooit heb je je zo aangestaard gevoeld. Je lijkt tegenover de rest hier op het schoolplein een van de jongste en kleinste. Met je 1,60 m kom je niet bepaald boven iedereen uit. Je voelt je nu al gekleineerd.

Aan de linkerkant lijkt de bovenbouw te staan en aan de rechterkant de onderbouw. Je ogen vallen meteen op een groepje jongens die tegen het gebouw aan de linkerkant aan hangen. Je werpt ze snel een blik en merkt dat ze hun ogen op jou gefixeerd hebben.

Ongemakkelijk richt je je blik op de grond. Je begint sneller te lopen in de hoop dat je bijna bij de ingang van het gebouw bent. Hun blikken blijven op je hele lichaam plakken en dat merk je maar al te goed. Het geeft je een vreselijk ongemakkelijk gevoel.

Na een aantal seconden loop je dan eindelijk het gebouw binnen. Tot je verbazing staat er iemand op je te wachten die je meteen met alles helpt.

~~

Een vote + comment voor dit nieuwe boek zou leuk zijnn. Na veel brainstormen heb ik eindelijk besloten hoe ik dit boek wil gaan schrijven en hoe ik het af laat lopen, iets wat ik meestal niet van tevoren bedenk. Voor de verandering ga ik dit gewoon een keer doen ehehe.

xoxo J