The Irish two (niall horan love story, one direction fanic)

Chapter 9

Eleanor pov

Ik ren de trappen af, ik wil hier weg 'Eleanor!' ik negeer het en ren het complex uit. Flitsen van camera's flitsen voor mijn ogen en vragen worden naar mijn hoofd gegooit.

"zijn jij en Louis uit elkaar?"

"Eleanor waar huil je?"

"ben je zwanger?"

"Is het waar dat je vreemd gaat?"

"wie is dat meisje dat bij de jongens woont?"

"gaat Louis vreemd?"

Ik wurm me door de fans en paparazie. Zodra ik erdoorheen ben ren ik over de straat naar het parkje. De fans en paparazie hebben gelukkig geen aandacht meer voor, ik laat me op een bankje zakken en sla mijn handen voor mijn ogen. Ik kan er niet tegen als Louis tegen me uitvalt en al helemaal niet als ik probeer te helpen. Louis en ik hebben wel vaker ruzie en ik ben altijd degene die of huilt of weg loopt. Ik ben altijd degene die eindigd met pijn, net als met Daniël. Iemand pakt mijn polsen en ik kijk op, Danielle staat voor mijn neus met een bezorgde uitdrukking op haar gezicht. Ik sta op en sla mijn armen om haar heen, ze houdt me stevig vast en ik huil in haar armen 'ssst rustig maar' ze wrijft over mijn rug 'Louis snapt het niet, hij hij..' Danielle houdt me nog steviger vast 'hij zei dat ik hem niet begreep, maar ik had hetzelfde dilemma. Hij denkt dat hij alles weet maar dat is niet zo' Danielle laat me los en veegt mijn tranen weg 'je bedoeld met Daniël toen?' ik knik

'El geloof me, Daniël en jij hebben echt wel iets gemeen! Geef niet op!' ik lig huilend onder de dekens terwijl Dani op de rand van mijn bed zit 'ga weg, hij zal me nooit aardig vinden!' Dani trekt de dekens van me af en hurkt naast het bed neer, ze kijkt me in mijn ogen 'ik begrijp wat je...' ik onderbreek haar 'je begrijpt het niet! Je begrijpt het nooit!' ik wil de dekens weer over me heen trekken maar Dani houdt me tegen 'dat ga ik niet letterlijk opvatten' mompeld ze 'je zegt dingen die ne niet meent omdat je je hopeloos voelt, je bent boos en verdrietig maar deze dingen gebeuren nu eenmaal in het leven. Je moet ze tot je nemen en ze dan laten gaan' ik ga recht op zitten en knuffel haar 'sorry Dani' ik laat haar los en ze glimlacht 'het is al goed, ik weet precies wat we nu gaan doen' ik grinnik 'IJS ETEN!' gillen we en we beginnen te lachen

Ik krijg tranen in mijn ogen van de gedachten aan Daniël, Dani slaat haar armen om me heen 'ik breng je naar huis' ik laat me mee voeren door Dani, ze opend de autodeur en ik stap in. Zelf gaat ze achter het stuur zitten, ik leg mijn hoofd tegen het raam en kijk naar buiten 'je dacht aan Daniël hea?' ik knik 'hoe heb ik hem ooit leuk kunnen vinden, hij mishandelde zijn eigen zusje!' tranen ontstaan weer in mijn ogen en Dani legt haar hand op mijn knie 'niet huilen El' maar de tranen rollen al over mijn wangen. Dani parkeerd de auto voor mijn appartement en we stappen uit, ik open de voordeur en loop de woonkamer in. Ik laat me op mijn buik op de bank vallen en begraaf mijn gezicht in een kussen, tranen maken het kussen helemaal nat. Dani hurkt naast de bank neer en legd haar hand op mijn haar en streelt het 'wat Daniël deed was fout, maar je kon niks doen' ik til mijn hoofd op 'ik kon hem stoppen! Ik kon haar beschermen maar ik was laf en deed het niet!' schreeuw ik, Dani sust 'rustig maar' ik laat mijn gezicht weer op het kussen vallen, ik hoor Dani opstaan 'ik bel Liam even ke?' ik reageer niet, ze zucht.

'nee Li ze is helemaal overstuur... Ja en om Daniël, ze vindt dat het haar schuld is. Ze is boos op zichzelf dat ze niks heeft gedaan... Uuuhm weet ik niet, ze had ze vroeger wel. Maar het ging weg, ze kwam uit haar depressie toen de Louis ontmoette... Misschien ik zal het vragen' Dani kijkt me aan 'waar zijn je pillen?' ik reageer niet, ze zucht 'Li ze wilt niks zeggen... Ik zal even kijken' Dani loopt de woonkamer uit, ik staar uit het raam. Na Daniëls dood kwam ik in een diepe depressie terecht, ik zag geen nut meer in het leven of in liefde. Danielle maakte zich zorgen en liet me niet alleen thuis omdat ze bang was dat ik mezelf iets aan deed. Zij en Liam hadden al twee jaar een relatie en Liam kwam regelmatig een oogje in het zeil houden als Dani moest dansen. Toen hij Louis een keer meenam ging het opeens een stuk beter met me, Louis was zo vrolijk. Het leek net alsof hij positiviteit uitstraalde, zijn blij- en vrolijkheid hielp mij van mij depressie af en ik hoefde geen pillen meer. Dani komt binnen lopen, ze heeft een strip met pillen en een glas water in gmhaar hand. Haar telefoon zit tussen haar oor en schouder geklemd, ze zet het glas water op tafel en drukt twee pillen uit de strip op mijn hand en geeft me het glas water 'doe het' zonder tegen stribbelen neem ik de twee pillen en geef Dani het glas weer. Ik ga op mijn zij liggen en sluit mijn ogen, Dani legt een deken over me heen 'slaaplekker' en ik beland in een diepe slaap.