Park Jimin, kalbi paramparça olduğunda bütün hayatını arkada bırakarak bambaşka bir ülkede kendisine yeni bir hayat kurmuştur ta ki en büyük kalp kırıklığı Min Yoongi ile yıllar sonra yolları kesişene kadar.
idol yoonmin 🍋 iki bin yirmi üç ağustosu
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
🍋
"bakması ne zormuş, ah, o güzel yüzüne
toplamış yine bütün güneşi üstüne
kamaşıyor gözlerim, bebeğim
öyle gülmek olur mu gözünü seveyim?
cennet dudaklarınmış, öp de öleyim
aşkmış adı, ner'den bileyim?
böyle zulüm olur mu gözünü seveyim?
adımı sorsan söyleyemem, yemin ederim"
🍋
Neredeydim? Dünyanın neresinde, evden ne kadar uzaktaydım? Yönüm neresiydi, yolum?
Ev neresiydi?
Karanlık zindanlarda yok olan varlığım nereye sığışmıştı?
Uykuyla uyanıklığın arasındaki o incecik çizgide yürüyordum sanki. Henüz ne yanım gerçek ne yanım düş aleminden çıkmaydı, bilmiyordum. Bir yana devrilecektim, bu ya kabus karası bir gerçeklik ya da düşlerin bile yanına yaklaşamayacağı bir saadetti.
Kokusu burnumdaydı, sanki hiç gitmemiş gibi. Belki de zihnimi bulandıran buydu. Çoktan gitmişti ve beni, sanki kaynağı santimlerce uzağımdaymışçasına ele geçiriyordu bütün varlığımı. Delik deşik olmuş ciğerlerimden içime sızıyordu kokusu, kalbimi sarıyordu, midemi eziyor, bütün bedenimi karıncalandırıyordu. Tekinsizce atıyordu kalbim, sırtımdan aşağıya bir ürperti yayılıyordu. Sanki, sanki kaybetmiştim bütün muharebeleri, kaybetmeye alışmış bir cengaver gibiydim.
Nice sonra bilmem nefesimin başka bir nefese çarptığını sandım. Sanki başka bir nefes soluklarımı okşuyordu. Zihnimin bana acımasız bir oyunu değil de gerçekten de siniyordu sanki kokusu ciğerlerime, içime, tüm varlığıma. Gözlerimi açmak, onu kontrol etmek istedim ama ne kirpiklerimi kaldıracak gücüm ne de cesaretim vardı.
Bir hareket sezdim sonra, boynumun altındaki elden habersizce, yüzümün etrafından geçen, yalnız sıcaklığını hissettiğim birkaç parmak, geniş bir avcun varlığını, hayal meyal ancak geri uyuduğumu bile düşündürecek cinsten, ta ki tenimde hissedene kadar.
Usulca, sahiden de usulca, bir tüy hafifliğinde elmacık kemiğimi okşadı, bir şeyi arar, bir şeyi kontrol eder gibi. O küçücük temas yüzünden kalbim göğsümdeki kafesin içinde patlayıverecek sandım. Gözlerimi açmak, gerçekten de onun parmakları olduğunu görmek istedim bir kez daha, ancak dünyanın yükü binmişti sanki kirpiklerime de gözlerimi bir türlü arayamıyordum. Onu kirpiklerimin arasından görecek kadar bile cesaretim yoktu.
