The Girl from the Music Store (Luke Hemmings fanfic, Dutch)

Hoofdstuk 12.

~Life is a Bitch.~

20 december 2016

Luke POV

"Lucas, ik vind het zo jammer dat je er niet bij bent met kerst. Beloof me dat je het goed maakt met Oud en Nieuw."

"Ik weet het mam, maar Oud en Nieuw gaat echt niet lukken dit jaar. We zouden optreden op Times Square, weet je nog?!" antwoord ik.

"Oh, natuurlijk lieverd! Helemaal vergeten! In dat geval; vergeet papa en mij niet te skypen. Je weet hoe leuk hij het vindt om je te zien."

"Ja mam, zal ik doen." mompel ik.

Ik weet hoe erg ze me mist en ik mis haar en de rest van Australië ook. There is no place like home. We zijn nu al meer dan een half jaar weg en Ashton is zelfs bijna zijn accent kwijt, wat echt heel bijzonder is.

"Luke, mis je haar?" vraagt mijn moeder opeens.

"Wie?" vraag ik, maar ik weet dondersgoed over wie we het heeft.

"Eva, mis je Eva?" vraagt ze.

Ik blijf stil. Wat verwacht ze dat ik antwoord? Tuurlijk mis ik haar, maar dat tegen mijn moeder zeggen gaat er niets aan veranderen. Eva is verleden tijd en Becky is mijn toekomst.

"Lucas, je hoeft het me niet te zeggen, maar ik weet dat het zo is. Kwel jezelf niet zo en bel haar."

"Ik kan het niet." antwoord ik haar zachtjes.

"Jawel, je kan het wel! Je bent mijn zoon, dus je moet wel, anders bel ik haar."

Ik voel dat ik moet grinniken. Mijn moeder is onverbeterlijk en stront eigenwijs. Ik weet dat ze Rebecca niet kan uitstaan en nog steeds hoopt dat Eva en ik door een wonder weer samenkomen. Ze moet vooral blijven dromen...

"Doe dat vooral, mam. Ik moet gaan, fotoshoot met de jongens. Ik skype je morgen, oké? Kus!"

"Groetjes aan iedereen! Doeg!!!" antwoordt ze.

Ik hang op met een grijns op mijn gezicht en laat me achterover vallen op mijn bed. Vandaag was... Vermoeiend. We worden steeds vaker voor premières uitgenodigd en de pers blijft maar vragen stellen. Ik had nooit verwacht dat mijn You Tube filmpjes zouden leiden tot zoveel stress...

Er wordt op de deur geklopt en ik ga snel rechtop zitten.

"Binnen!"

De deur gaat open en Ash kijkt om het hoekje. Hij grijnst als hij me ziet en huppelt de kamer binnen. Het is vreemd om zo'n grote jongen te zien huppelen. Hoe zie ik er eigenlijk uit als ik huppel? - Sexy natuurlijk!

"Lukey, kom je zo?" vraagt Ash.

Ik knik en glimlach even om mijn eigen vreemde gedachten. Als mensen mijn gedachten konden lezen, had ik allang in een gekkenhuis gezeten. Michael was waarschijnlijk opgesloten omdat hij een gevaar zou zijn voor de mensheid...

"Ash, ben jij ook zo moe de laatste tijd?" vraag ik hem.

Hij knikt en zegt: "Die laatste première was er één teveel. Ik heb echt meer dan drie uur slaap nodig per nacht en ik vind een late night fotoshoot ook niks. Het is goddamn 10 uur 's avonds. Ik ben kapot!"

Ik grinnik. Zelf vond ik die fotoshoot ook een beetje teveel van het goede, maar Richard stond erop dat we erheen gingen.

"Luke, hoe is het met Eva?"

Verbaasd kijk ik op. Waar komt dit nu weer vandaan?!

"Weet ik veel." antwoord ik bot.

Ashton kijkt me onderzoekend aan. Ik haat het dat hij dat altijd doet.

"We zien allemaal dat je haar mist en die Becky heeft de intelligentie van een fruitvlieg, dus iedereen vindt haar vervelend. Dump Becky en bel facking Eva!"

Ik kijk naar mijn handen, die ik ongemakkelijk op mijn schoot heb liggen. Ik weet dat de jongens spijt hebben van hun lullige houding rondom onze nep break-up. Ze vinden Becky drie keer niks en Becky zit ook liever met haar vriendinnen in de schoonheidssalon dan met vier stinkende jongens in een repetitie ruimte.

"Ik zal erover denken, maar ik beloof niks." mompel ik en ik kijk Ash kort aan.

Een glimlachje siert zijn gezicht en hij staat op.

"Kom op, anders komen we te laat op dat late night gebeuren.

+-+-+

Eva POV

"Je zei dat het oké was!" verdedig ik mezelf.

"Ja! Omdat ik wel een goede vriendin ben, maar ik weet niet of ik over jou hetzelfde kan zeggen! Welke vriendin pikt nu weer de crush van haar vriendin in?!" vuurt Juliet terug.

Ik weet dat ze gelijk heeft, diep vanbinnen, maar ik wil niet toegeven. De afgelopen weken hangt er een gespannen sfeer in ons appartement en dit was de druppel.

"Je noemt jezelf een goede vriendin?! Waar was je dan toen ik het moeilijk had met Luke?! En toen ik problemen had met Kimberly?! Juist ja: aan het flirten met Jack of bezig met je eigen drukke leventje."

"Oh en dat moet jij nodig zeggen! Little miss Perfect met haar perfecte vriendje en perfecte leventje. Je voelde je al die tijd te goed voor ons en nog steeds!"

Ze weet dat ik het moeilijk had met alles. Harvard Law School is zwaar en Luke was weg en die film en... Jack was daar voor me en ik had ook niet verwacht dat hij me terug zou zoenen, dat het überhaupt iets zou worden. Mijn leven is verre van perfect, net zoals dat van alle andere 18-jarige meisjes.

"Dat is niet waar!" schreeuw ik nog kwader dan ik al was.

"Ehm... Nou eigenlijk wel..." mompelt Louisa zachtjes.

"Wat?!"

Mijn mond valt open van verbazing. Niet te geloven dat Louisa zich nu ook al tegen me keert. Normaal kiest ze nooit een kant, laat staan die van Juliet!

"Oké, whatever! Geniet van jullie saaie studentenleventjes. Ik ben weg hier!"

Met die woorden storm ik het appartement uit, de trap af en de straat op. Ik kook van woede. Lucky me, het begint ook nog te regenen. Ik probeer te schuilen onder een van de bomen, maar het komt echt met bakken uit de lucht. Net zoals die keer met Luke. Ik schud de gedachte van me af. Niet aan hem denken, dat maakt het alleen nog maar erger.

Ik ren door de regen naar het bushokje iets verderop. Ik ben nu al verzopen. Ik plof op het bankje neer en kijk naar de lege straat. In de verte hoor ik het donderen en het enige waar ik aan kan denken is dat stomme liedje:

When you hear the sound of thunder, don't you get too scared. Just grab your thunderbuddy and say these magic words: Fuck you, thunder! You can suck my dick. You can't get me thunder cause you're just God's farts!

Ik glimlach pijnlijk bij de woorden en dan voel ik de eerste tranen over mijn wangen lopen. Ik sta op instorten en de moeheid sleept me mee het diepe in. Nu pas besef ik me dat ik hier eigenlijk helemaal niemand meer heb; Luke en de jongens zijn weg en willen me waarschijnlijk nooit meer zien, mijn familie en Willem zitten aan de andere kant van de oceaan en nu ben ik ook nog Louisa en Juliet kwijt... Ja, ik heb Jack, maar om eerlijk te zijn maakt hij me niet zo gelukkig als Luke. Fack, nee, stop met denken aan hem! Alles wat ik had, ben ik kwijt en ik heb er niet iets beters voor terug. Mijn leven is een mislukking... En op dat moment gaat mijn telefoon af.