Tales Of Axiom (On-Going)

Prologue: 18th Birthday Surprise

Prologue

Every girl dreams for her most special day. Holding 18 roses and dancing with the closet men in her life including his father while they have extravagant cakes and flowers. I also dreamed of that day but maybe I just wished it was simpler.

I want the people that I value the most will be there whether I have a cake or not, still have their smiles and laughter. Even if I only have one rose. It is enough for me to remember how special it was.

One man to dance with me will make me the happiest woman in in the world especially if it was Xaiver. The love of my life and the man of my dreams. He is the man that I could dream my future with but what if that was far from reality?

Kumatok ako sa pinto habang bumibilis ang tibok ng puso ko. Totoo kaya? Did he really do this especially in the day of my 18th birthday? How could he? He was my best friend since we were little.

Agad kong inalis ang mga masasamang kutob sa isip ko. ngunit baka nga totoo ang sinasabi ng nga kaibigan ko na may iba na si Xaiver at Yung babae niya ay nandito sa Cruise Ship na ito kaya naman gumawa ako ng paraan para makapasok dito.

Sa paghawak ko ng door knob ay mas lumamig pa ang kamay ko. Isang babaeng kakatapos lang magligo at nakatwalya ang nagbukas.

"Sinabi ko wala munang room service na papasok?! Bakit ba ang kulit niyo nakakadistorbo na kayo ah!" She furiously yelled at me at sa paglingon niya ay nanlamig ang buong katawan ko. No Way!

"Bes?" Gulat niyang tanong. Bakit pa sa lahat ng tao si Trisha pa? She is my bestfriend siya lang ang taong pinagkakatiwalaan ko. How could she do this to me?

"Trisha, Baby?Hindi pa tayo tapos ha. Bakit Ang talagal mo?" Tanong Ng isang pamilyar na boses. Tama nga ang hinila ko. Si Xavier. Damn it! Mga hayop!

Agad akong tinulak ang pinto at nakita ko so Xavier na nakahiga sa kama na kumot lang ang pantakip sa katawan. Tumakbo naman si Trisha papunta sa kanya dahil sa takot sakin habang hawak ang dustpad ng hindi ko namamalayan.

"Tangina!" Galit na galit na sigaw ko. Habang unti-unting pumatak ang mga luha sa mata ko.

Lumapit ako kay Trisha at akmang sasampalin ko na siya ngunit pinigilan ako ni Xavier. Tinulak niya all palayo kay Trisha na naging dahilan ng pagkasubsob ko sa sahig

"Don't you dare hurt her!" He is mad at me. Ang kapal ng mukha niya at agad niyang niyakap si Trisha. Tumayo ako at inayos ko ang damit ko.

"Bakit niyo nagawa sakin ito? " Malungkot ko na tanong habang pakiramdam ko na unti-unting pinupunit ang puso ko.

"Pinagkatiwalaan ko kayo?" Dugtong ko.

"Do you think? May halaga ka sakin Renea? Hindi ba halata. Everything was just a game. Thanks to your hardwork and money we were able to afford this Cruise Ship Tour." Sagot sakin ni Xavier.

"W-what do you mean?" Tanong ko.

"Hindi ba halata? Hindi ka niya Mahal! Ako Ang mahal niya at yang tiwalang sinasabi mo walang kwenta yan. Do you think will treat you as good as that kung wala kaming kailangan. We don't meddle with people like you." Pagklaklaro ni Trisha.

"Umalis ka na dito! Avash Tala!"Sigaw ni Trisha at isang malakas na hangin Ang naglalabas sakin sa kwarto at gamit at lahat ng lakas ko ay tumayo ako tumakbo ako.

Hindi ko na alam ang gagawin ko. All I could've imagine that everything was just a dream. Every pain did not really happen and the man that I loved and cared for did not say those things to me. Mas lumala pa ang mga luha ko. All I could think was how miserable I am right now. Is this really happening to me?

Dumerestyo ako ng dumerestyo patungko sa deck ng barko. Hanggang nakarating ako sa dulo. Shit! I almost fell but why should I even be afraid of. Doon ko na isip kung tatalon ba ako. Is death really the solution? Matatapos kaya lahat pag nawala na ako? I don't have even a value. Wala bang mawawala sakin.

Hinigpitan ko ang pagkuyom ng kamay ko at unting-unti ko pinikit ang mga mata ko. Sasaktong paghulog ko ay isang malaking pana na mayroong lubid ang pumalibot sa buo kong katawan. Ano bang nangyayari?

Bakit ba kailangan mangyari ang lahat ng ito? Pinalibutan ako ng mga nakatakip Ang muka na mga armadong lalaki. Lahat sila ay may nakatutok na pana sakin. Ano bang ginawa ko? Ngunit bago pa ako makahingi ng tulong ay biglang tumapat sakin ang liwanag ng buwan na halos nakakabulag.

"Ahhhhhh!" Sumigaw ako sa sobrang sakit na halos masunog na ang mga mata ko. Lumipas Ang ilang sigundo ay nawala ang init sa aking mga mata at natitigan ko pa ang buwan ng walang pagpikit ni pagkurap. Shit! What's happening to me?

Binuksan ko ang mata ko at nakita ko na lahat ng lalaking armado at natumba na at bawat bintana sa Cruise Ship ay basag-basag. Tila ba may bumayo na bagyo sa kinaroroonan ko.

Nakaramdam din ako ng init ngunit hindi nakakapaso at nanghanapin ko ito ay nakita ko ang katawan kong lumiliyab. Shit! Naglakad all patalikod at hindi ko napigilang matakot sa sarili ko. Ako ba ang gumawa nito? What's happening to me? Napatay ko ba sila? Damn it!

Umabot all sa dulo ng deck at hindi ko napansin na lumipad ang ibang parte ng cruise ship na naging dahilan ng pagkahulog ko. Sa pagkahulog ko ay hindi ko parin naiintindihan kung ano ang nangyari. Panaginip lang ba lahat? Mamatay na ba ako? Totoo ba lahat ng ito?

Unti-unting dumilim ang paningin ko at ang tanging naiisip ko ay sana sana matapos na ang lahat ng ito. I just hope that everything is just a dream and when I wake up everyhing will be ok.

Can you imagine yourself not knowing who you are? I am Renea Velasquez and that is my life. Not knowing your roots means that you are not valued neither accepted or respected. It is a game of survival. Everyday I try to do everything just to live. But this part is a different one this is the story of my death.

🖤---Ple_thora---🖤