Human Hunters||Liskook ✅

1🥀

Lisa'dan

Paslı zincirin fazla sıkmasıyla yara olan bileklerime baktım.
İki haftadır buradaydım ve şimdiden pişmanlık duyuyordum. Belki sahibime karşı biraz daha uysal olsaydım bu köle pazarında olmazdım.
Diğer insanlar gibi şanslı değildim. Bir köle olmaya mahkum edilmiştim. Hayatımın büyük bir bölümünde hep hizmet etmiştim ve tacizlere uğramıştım. Çoğu kez canıma kıymayı düşünmüştüm fakat can her şeyden tatlı geliyordu. Korkmuştum.

Şimdi pis bir mahzende diğer kölelerle birlikte beni satın alacak birilerini bekliyordum.
Birinin himayesinde olmak bu ahır gibi yerde olmaktan kesinlikle daha iyiydi.

Şimdi 'Bu devirde ne köleliği?' dediğinizi duyar gibiyim.

Dünyanın tamamında bu sistem yoktu. Hâlâ insan haklarına önem veren ülkeler vardı. Fakat Asya'nın büyük bir kısmı bu ülkelerden değildi. Her şey on beş yıl önce olmuştu. Kuzey Kore ile Güney Kore savaşa girmişti. Tabii müttefiklerle beraber. Ne yazık ki Güney Kore savaşı kaybetmişti ve Kuzeyliler Güney korelilerin tüm haklarını ellerinden almış ve onları köleliğe mahkum etmişti.

Ardından Kuzey Kore elindekiyle yetinmeyip Asya'yı işgal etmişti. En son durağı ise Tayland'tı. Ben daha dört yaşındayken annem ve babamla kahvaltı ederken evimizi basmışlardı. Babam bizi korumaya çalışmıştı fakat canından olmuştu. Annem de öyle. Beni ise Kore'ye getirip bir süre yetimhanede kalmama izin vermişlerdi. On yaşına gelince de resmi olarak köle ilan edilmiştim.

"Yemeği ne zaman verirler Lalisa?"

Rosè'nin konuşmasıyla ona dönmüştüm. Burada bize düzenli olarak yemek vermezlerdi. Şuan iki gündür açtık. En azından susuz değildik. Açlığa dayanabilirdim fakat susuzluğa asla.

"Bilmiyorum Rosè. Çok mu açsın? "

"Şuan kolun bana tavuk budu gibi geliyor."

Bunu dediğinde yavaşça ondan uzaklaşmıştım. Çünkü çok ciddi duruyordu. Ve beni korkutmuştu.

"Ne? Neden uzaklaşıyorsun?"

"Gün geçtikçe beni daha çok korkutuyorsun!"

Rosè dediğim şeye göz devirmekle yetindi.

"Merak etme bir gün daha aç kalabilirim o zamana kadar benden  korkmana gerek yok."dedi ve kahkaha attı. Hala bu durumda nasıl gülebiliyordu?

Bakışlarımı Rosé'den çekip karşımdaki kızlara baktım.
Çoğu uyuyordu, bizim gibi üstleri başları kir pas içindeydi.

Kapı açıldığında Seungri ve yanında oldukça şık giyinimli bir kadın vardı.

"Buyrun efendim tüm kızlarımız burada."

Kadın gri saçlarını arkaya atarak konuştu.
"Beni uğraştırma en güzellerini getir."

Seungri koşarak aramıza geldi kızları seçmeye başladı. En son Rosè'yi yerinden yerinden kaldırdığında gözleri bir süre benim üzerimde gezindi.
"Sende gel."deyip eliyle gel işareti yaptı. Dediğini yapıp diğer kızların yanına gittim. Buradan kurtulmak iyi olabilirdi fakat güzel kızları seçmesi şüphe vericiydi. Çoğunlukla kadınlar kocalarını baştan çıkarmamaları için güzel köleler seçmezlerdi. Umuyordum ki birinin haremine girmezdim.

Kadın yanımıza geldi ve ellerine siyah dantelli eldivenleri giyip hepimizi incelemeye başladı. Bir kızın ağzını açıp dişlerini inceliyordu. Beğenmemiş olacak ki kızın ağzını kapatıp Seungri'ye doğru itti.

"Güzel birilerini getir demiştim ne bu? Doğru dürüst dişi bile yok. Al götür şunu!"

Kadın önemli biri olmalıydı ki Seungri endişeliydi.

"Özür dilerim Lee Chaerin. Lütfen bağışlayın."

Adının Lee Chaerin olduğunu öğrendiğim kadın onu umursamayarak diğer kızlara bakmaya devam etti.

Benim önümde durduğunda ellerini sarı saçlarımda gezdirdi.

"Saçların güzelmiş yazık olacak."

Ne dediğini anlamamıştım. Yoksa saçımı mı keseceklerdi?

Gözlerine endişeyle baktığımda bana bakıp gülümsedi.

"Bu kızların hepsini satın almak istiyorum Seungri."

"Hesap kimin adına olacak efendim? Sizin adınıza mı yoksa-"

Lee Chaerin, Seungri'nin sözünü kesip konuştu.

"Kwon Jiyong adına olacak."

Merhabaa yeni bir hikayeyle beraberiz. İlk bölümde pek bişey belirtmedim. Ve bilmeyenler için Kwon Jiyong bildiğimiz Gdragon.
Konuyu henüz bilmiyorsunuz. Merak etmeyin ilerki bölümlerde asıl olayı anlayacaksınız. Sizi seviyorum ♡

Lee Chaerin

Bu gifi çok sevdim :d