Danger - BTS Fanfiction [dutch]

Hoofdstuk 1. BTS valt.. uit elkaar?

[Jimin POV]

Een week geleden. Ik verliet BTS. De jongens. 2 weken geleden. Ik kreeg een appje, van het nummer. 1 dag geleden, ruzie met Jin. Mijn leven valt uit elkaar. Maar als ik niet deed wat de persoon van het appje zei ging ik eraan. Had ik dat liever dan 7 harten breken? 7? Nee.. veel meer. Die van de jongens, onze manager en alle army's. morgen is het weer zover. School. Ik ga de jongens weer zien na een lange tijd. ik weet niet hoe ik het ze moet uitleggen. Als het account erachter komt dat ik het vertel ga ik er alsnog aan. Ik heb regelmatig huil buien en voel me steeds meer depressief. Help. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik heb al sinds dat bericht, en toen hij me uitschold rare gedachtes over mezelf die ik eerder letterlijk nooit had. Het is mijn schuld.. mijn schuld! BTS is door MIJ uit elkaar gevallen! Ik zal hiervoor boeten.. ik weet het, dat zei hij ook tegen mij. Ik zal de bad boy worden van de school.

Ik loop naar mijn bed en doe de moeite niet eens om mijn shirt uit te trekken, ik ga liggen en val in slaap met duizenden gedachtes die door mijn hoofd heen spoken. Wat gaat er morgen gebeuren? Zal ik een appje van dat nummer hebben? Zouden er fans achter me aan gaan? Hoe zit het met Jackson? En EXO? GOT7? Sterker nog, Chanon? Ik val in slaap, een diepe slaap.

Pieppieppieppieppieppieppieppiep.. mn wekker. Ik haat at ding! Ik kspring mijn bed uit, kijk op mn telefoon. 'Jij gaat vandaag kleren aantrekken, een wit shirt met een leren jasje en een zwart mondkapje. Een zwarte spijkerbroek en schoenen boeien me niet, beslis je zelf maar. Als je niet luistert, ga je eraan. Je weet waar ik toe in staat ben.' Ik schrik best wel, dit maakt me hard maar toch onzeker. Ik luister maar en doe het aan. Ik eet snel wat, en ik spuit deo op en poets mijn tanden. Ik doe mijn mondkapje op en borstel mn haren en ren naar school.

Aangekomen op school kijkt niemand naar me, ze herkennen me niet. Maar de jongens kennen me als de beste. Ze herkennen me zelfs met beanie op, mondkapje, winterjas, joggingsbroek van een wild vreemde, en bril. Mijn hart begint als een gek te kloppen als ik ze zie daar met zijn zessen. Als ze me zien twijfel ik. Maar ik loop naar ze toe. 'Hoi..' zeg ik. Ze kijken boos naar me. 'Wat doe je hier nog, je hebt ons verraden! Je ging weg omdat? Je wou je niet schamen of wat voor ons in mv's? we doen niets raars daarin. Flikker op Jimin, we hebben genoeg van je.' Zegt Taehyung. Er rolt een traan over mn wang. Ik tril een beetje en Yoongi blijkt het te zien en als hij me aankijkt ontwijk ik zijn blik. Ik voel dat hij voelt dat er wat met me is. Ik voel het. Ik voel opeens mn telefoon trillen, ik pak hem en zie een berichtje. 'Als je ze het vertelt, neem ik je alles af wat je lief is en uiteindelijk jou ook. Kijk uit, breek hun hart, je weet wat ik kan doen.' Jemig ik voel me nu net zo'n iemand uit Pretty Little Liars! 'Donder op, jullie rare beesten. Dat ik ooit met jullie omgegaan ben. Ik heb jullie koeien niet nodig.' Zeg ik met tranen in mijn ogen, terwijl ik bijna moet huilen. Mijn stem is gebroken, ik merk het en hun ook. 'Jimin?' zegt Yoongi. 'Donder op en stik lekker in dat koekje waarover je klaagde!' roep ik en barst in tranen uit, ik ren weg, weg van de jongens, weg van buiten, naar binnen. De jongens wc's in.

Daar zit ik dan. Wat doe ik hier nog? Mijn ouders zijn weg, BTS is weg, fans zijn weg, vrienden zijn weg. Iedereen haat me nu. Er is niemand waarmee ik kan praten. Ik hoor voetstappen. Het is Yoongi. Het is de enige die zo loopt. 'Jimin..' zegt hij 'DONDER OP EN ALS JE NIET OP FLIKKERT ZORG IK DAT JE ALLES VERLIEST WAT JE LIEF HEBT!' Schreeuw ik terwijl ik harder moet huilen. Ik doe de wc deur open, hij kijkt me aan en pakt mijn pols beet, ik wring mezelf los en droog mijn tranen, terwijl ik naar de les ren. Geschiedenis.

Ik zit op mijn plek, ik weet dat Yoongi achter me zit, met Jungkook. Daarachter zitten Taehyung en Namjoon. Ik ben bang. Ik heb niemand, ik ben een gore verrader. Mijn lichaam gaat snel op en naar en ik kan bijna niet meer normaal ademen. We pakken onze laptop voor de lessen, en ik krijg een appje van whatsapp. 'Jij hebt ze niet nodig, jij word een vuile jongen. Iedereen zal je haten en je gaat meiden hun harten breken. Good bad boy~' ik schrik. Dat is te merken aan mn lichaam want ik sta half op en schuif m'n stoel naar achter en zie dat hij tegen Yoongi's tafel aankomt. Hij kijkt me aan met een blik die ik nooit eerder van hem heb gezien. 'JE ZEGT NIKS, IK WEET WAAR JE WOONT EN JE GELIEFDEN. NEGEER ME EEN KEER EN JE BENT ER GEWEEST, IEDEREEN ZAL HET WETEN EN IK ZAL JE LEVEN TOT EEN HEL MAKEN.' Ik schrik nog meer en ga zitten en tril, terwijl de leraar weg is. 'Jimin!' zegt Yoongi. Ik heb mijn naam nu al 3 keer gehoord van hem in een half uur. Doe normaal Yoongi! Ik heb ze niet nodig. Nee! Dat mag ik niet denken. 'Ugh ik voel me niet lekker, verdorie!' zeg ik in mezelf maar Yoongi heeft het gehoord. Hij legt zin hand op mijn schouder en die aanraking voelt opeens vreemd, ik heb het nog nooit zo gevoeld. Gelijk sla ik zijn hand van me af. 'BLIJF MET JE POTEN VAN ME AF!' zeg ik met een trillende stem. Ik voel me echt niet goed meer, ik denk dat ik flauw ga va- alles word zwart, alles, het laatste wat ik hoor is:'JIMIN!'