Needs

1> Geslagen

Pov Jaylinn

"GOVER JAYLINN! ". Mijn moeder geeft me een klap op mijn wang. "Naar je kamer! ". Direct ren ik de trap op en sluit mijn deur achter me. Huilend zak ik tegen de deur op de grond en pak mijn dagboek vanuit een geheime plek. Dan pak ik een pen uit mijn etui en begin te schrijven.

23-12.

Alweer naar boven gestuurd. Ik haat mijn ouders. Iedere keer doen ze me pijn maar na de laatste keer heb ik geen moed meer om te ontsnappen, weg te lopen.

Weet je nog? Ik kwam in het ziekenhuis terecht.

Maar nu, nu moet ik me meer focussen op school. Dat zou ik nu ook moeten doen, huiswerk maken. Maar als mijn leven zo doorgaat weet ik zeker dat ik binnenkort zelfmoord pleeg.

Maar hoe kan ik Anna achterlaten? Ze is mijn beste vriendin en zal kapot zijn!

Maar meer dan Anna krijg ik toch niet. Mensen vinden me een zielig geval, apart. Ik zou dood moeten, alleen Anna zal om me geven en om me huilen.

Soms denk ik aan hoe de wereld af is zonder mij. Beter, sowieso. Zal iemand anders me missen behalve Anna? Bijvoorbeeld... Nee. Vergeet het. Hij zal me allang vergeten zijn, nieuwe vrienden hebben. Ik heb het over mijn oude buurjongen, Jack.

We waren heel close, toen schreef ik nog nauwelijks in je. Zelfs mijn ouders deden normaal als hij in mijn buurt was. Hij leek een soort bescherm-engel...

Ik zou niet om hem moeten huilen, maar toch zit hij iedere dag in mijn gedachten. Na tien jaar. Hij zou me niet eens meer kennen of weten wie ik ooit was! Hij was erg belangrijk voor me... Maar nu... Nu lijkt alles verloren.

Als het na volgende week niet ophoudt alle pijn neem ik het besluit. Ik ga zelfmoord plegen. Vanaf volgende week is de grote brug weer open na renovatie dus dan spring ik eraf.

En dit keer meen ik het. Meen ik alles!

Soms wil ik gewoon geen pijn meer voelen. Beter dood dan dit denk ik dan ook maar.

Wat is er veranderd aan mijn ouders? Waarom doen ze zo? Ik zoek al jaren naar deze twee antwoorden en dat heb ik ook een tijdje gedaan met Jack.
We zijn bijvoorbeeld naar mijn opa's en oma's gegaan om vragen te stellen over het verleden van mijn ouders. Hun jeugd was net zo normaal als die van een normale persoon.

Echt geen informatie kreeg ik van hun. Maar mijn opa's en oma's deden tenminste wel normaal tegen me. Ze waren zelfs zo lief dat we koffie of thee kregen met wat lekkers. Ik voelde me welkom en ze zeiden dat ik altijd bij ze terechtkon.

Als ik een tijdje weg wil ben ik sowieso van plan om een keertje naar hun te gaan. Één oma van me, oma Bep, heeft een foto van haar en mijn moeder in haar huis. Zij met korte blonde haren en mijn moeder met lang bruin haar. Mijn moeder was echt mooi toen, nu trouwens ook nog maar toen was ze jonger.

Wat ik echt grappig vond, maar wat me ook raakte, is dat ze de laatste keer dat ik bij haar was een paar maanden nadat Jack plots verhuisde had ze een foto in een lijstje hangen van mij en Jack.

Het raakte me zo dat ik begon te huilen waar ze bij was en daarna heb ik haar gelijk verteld dat Jack weg was. Ik mocht de foto en het lijstje hebben en die hangt nu boven mijn bureau.

Als Jack dit ooit leest, misschien als ik dood ben;

Ik mis Jack. Ik heb hem nodig. Meer dan ooit...

Jaylinn

Ik heb alles hardop gezegd, en daar kwam mijn vader ook achter. Hij duwt de deur open en ik val voorover op de grond.

"Haat je ons? Wij haten jou ook dus dat maakt helemaal niks uit! ". Hij trekt me aan mijn haar omhoog en slaat me. Net zo lang totdat ik na een tijdje op de grond val dus hij sluit de deur en doet hem op slot.

Mijn ogen vallen bijna dicht maar ik zie een gedaante verdwijnen bij het raam en ijs ontstaan op het glas. Dan is het zwart.