Die For You 🦋 (TaeJin)

Started With You.

Kelebek etkisi...

Bir kelebeğin ufacık bir kanat çırpışı dahi tüm düzeni değiştirebilir derler. Bizim hikayemizdeki kelebek sen miydin? Yoksa ben mi bilmeden senin taktığın kanatlarımı çırptım.

--------------------------------------------

Engel.

Uçsuz bucaksız olan hayatımın başlıca sorunu.

Hata yapma lüksüm olduğu dönemleri özlüyordum. Kimsenin ne kadar aptal olduğumu, yeteneksiz olduğumu düşünmediği zamanları.

Şuan ki hayatımda istediğim her şeye erişiyordum nankörlük edemem fakat eriştiğim her şeyin de bir sınırı olmak zorundaydı.

Ödül kazanmak istiyorsam zamanımın hepsini çalışmaya adamalı, sevgi kazanmak istiyorsam mükemmel insan rolünü oynayıp yakışıklı görünmeli , dışarı çıkmak istiyorsam yanımda koruma orduları ile gezmeli , birini sevmek istiyorsam da işimden vazgeçmeliydim.

Hiç hayatınızın son evresinde olduğunuzu hissettiğiniz bir dönem oldu mu bilmiyorum ama ben tam olarak o evrede hissediyordum. Sanki her şey ya başlayacak ya da sona erecekti.

Derin bir nefes aldım ve sırtımı geniş yatağıma tamamen yaslayarak üzerinde rahatça uzandım. Aşağıdan çocukların sesi geliyordu. Bazen enerjilerinin hiç bitmediğini düşünüyordum özellikle Jungkook'un.

Fiziksel olarak biraz dinlenirsem içimdeki karmaşıklığı da biraz olsun çözebileceğimi düşünüyordum kendimce. Tabi aklıma gelenleri çözebilmem için yıllarca dinlenmiş bir beden ve zihne ihtiyacım olduğunun da gayet farkındaydım.
Yine benim partlarım tanıtım videosundan kesilmişti. Zaten çok az bir kısımda şarkı söylüyor olmama rağmen bundan gocunmuyor aksine en azından canım kadar sevdiğim hayranlarıma bir şeyler verebildiğim için mutlu oluyordum ama bu kadarı da biraz fazlaydı!
Son zamanlardaki tek düşüncem artık bir şeyleri kaldıramıyor oluşumdu. Sürekli olarak ayrılma fikri aklımda dolaşıp duruyordu.
Daha sonra herhangi bir hayran sayfasına girip yapılan editleri, bana ve çocuklara söylenen tatlı cümleleri görünce onları hayal kırıklığına uğratmaktan korkuyordum.
Hatta eğer ayrılırsam Army'lerin Yoon Suk-yeol'u (G.Kore Cumhurbaşkanı) bile etkisi altına alıp beni akıllanıncaya kadar hapse attırmalarından korkuyordum.

Army'lerin tersi pisti ayağımı denk almalıydım.

Kendi kendime gülüp kafamı iki yana salladım.
Üzerimdeki sweatin kollarını iyice ellerime doğru çekiştirip burnuma sürttüm yine alerjim azmıştı.
Taehyung'un sabah verdiği ilaçlar etkisini kaybetmiş gibiydi.

Birde bu sorun vardı tabi.

Grup üyelerini nasıl bırakabileceğimi bilmiyordum. Sadece alerjim yüzünden peşimden ayrılmayan Tata'ya ne diyebilirdim ki. Onlarda benimle aynı yollardan geçmişlerdi hatta çok daha küçük yaşlarda geçmişlerdi. Burnumun iyice kaşındığını hissedince mayışmış gözlerimle mecburen ayağa kalktım ilacımı almalıydım.

Odamdan çıkıp alt kata doğru indiğimde çocukların oyun odasından sesleri geliyordu.
Sessiz olmaya özen gösteriyor gibilerdi.
Yaptığımın doğru olmadığını bilsem de grubun Hyung'u olarak dinlemekte bir sakınca olmadığını düşünerek kapıya yaklaştım. Yaklaştıkça fısıltı sesleri daha tok hale geliyordu. Ne zamandan beri toplantıları bensiz yapıyorlardı? Hafifçe burnumu çekip iyice yaklaştım kapıya.

"Taehyung seni bir daha uyarmak zorunda bırakma beni! O adamların ne kadar tehlikeli olduklarını söylememe gerek bile yok. Adamın suratında boydan boya yara izi var yahu."

Namjoon'un kimden bahsettiğini anlamamıştım fakat Taehyung onu çok kızdırmış olmalıydı. Tae birden büyük bir alayla kahkaha atmaya başladığında gözlerimi devirdim. Asla ciddi kalamıyordu. Taehyung aniden başladığı kahkahasını büyük bir hızla bitirdi içeriden gelen adım sesleri yürüdüğünü gösteriyordu.