Love is hard

~hoofdstuk 47~

Ze zucht en probeert de tranen tegen te houden, het is te zien aan elke beweging die ze maakt "wat is er?" Vraag ik bezorgd...

"Niks hoor" zegt ze met een brok in haar keel, de brok is luid en duidelijk te horen in haar keel "alsjeblieft vertel het me" zeg ik in de hoop dat ze het verteld "ik weet niet of het verstandig is om het te vertellen" zegt ze zachtjes "je kan me alles vertellen, wat is je naam eigenlijk?" Vraag ik aan de vrouw "Hafsa en jij?" Ze zet een neppen glimlach op en en adem diep in en uit "Inaya, aangenaam" ik steek mijn hand uit en haar gezicht trekt lijkbleek, ze steekt haar hand uit en hij trilt helemaal "I..Inaya?" Ze schud mijn hand en de energie is helemaal weg, verward knik ik en kijk gaar vragend aan "is er iets?" Vraag ik zachtjes. Allemaal tranen stromen over haar wangen net een waterval nooit heb ik er echt tegen gekund om andere mensen zo erg te zien huilen, ik trek haar naar me toe en neem haar in mijn armen, ik wrijf over haar rug en een traan rolt over mijn wang en al snel volgen de anderen, en waarom? Omdat ik er niet tegen kan om mensen zo te zien.

Als ze weer tot rust is gekomen kijk ik haar diep in haar ogen aan "lieverd wat is er?" Vraag ik met een trillende stem "Inaya toch?" Verward knik ik en ga ik weer recht op zitten "Nabil.." ze komt niet verder en kijkt naar de grond "wat heeft hij gedaan?" Vraag ik "sinds de dag dat ik met hem getrouwd ben..." ze is even stil en praat weer verder "ik hoorde hem zo vaak in zijn slaap praten wollah niet normaal ik begon eens goed te luisteren en ik hoorde..." ze word onderbroken door Ilias die op haar been tikt "mama huilen?" Brabbelt hij, een zwakke glimlach komt op Hafsa's gezicht "nee hoor mama huilt niet" "wie dat?" Zegt hij daarna en hij wijst naar mij "dat is Inaya lieverd" hij draait naar mij toe en steekt zijn handen om hoog als teken dat ik hem moet optillen,ik til hem op en zet hem op mijn schoot, hij gaat met zijn kleine handjes door mijn haren "jij lief" "jij bent ook lief hoor" hij lacht breed en geeft me een knuffel, hij sluit zijn ogen en valt al snel in slaap "nooit gaat hij zo snel naar onbekende" zegt ze glimlachend, Youssra loopt naar Hafsa toe en gaat ook op haar schoot zitten en ook zij valt al snel in slaap.

Als het even stil valt kijk ik naar Ilias, het is echt een prachtig jongetje en hij heeft net zulke mooie ogen als zijn vader, gewoon een kopie van Nabil...

"wat wilde je me net vertellen Hafsa?" "laat maar hoor het is niks" zegt ze snel "Hafsa zeg dat niet, het doet je pijn ik hoor het in je stem en ik zie het aan je" ze is stil en ik zie dat ze twijfelt om het te vertellen "je kan me alles vertellen Hafsa" ze knikt en streelt over Youssra's bolle wangetjes "Zoals ik al zei, Nabil praat sinds dag 1 al in zijn slaap en nooit heb ik er echt aandacht aan besteed tot een jaartje geleden, ik begon te luisteren naar wat hij zei en ik hoorde alleen maar Inaya Inaya en nog eens Inaya, ik dacht eerst dat het gewoon een nicht of zo iets was maar later hoorde ik, ik mis je kom bij me terug ik hou kanker veel van je en ik zou een moord voor je plegen om weer met jou samen te kunnen zijn" ze is stil en ik sla een hand voor mijn mond. Houd Nabil nog even veel van mij net als hoe ik van hem hou? dat is het enige wat ik me afvraag "wanneer heeft hij dit gezegd?" "gisteren voor de laatste keer en elke nacht is het wel om eerlijk te zijn" zegt ze zachtjes, mijn ogen worden groot en mijn mond ook en al snel maakt een traan zich een weg over mijn wang "Inaya ik weet niet wat ik moet doen, een keer heb ik het aan hem gevraagd en.. en toen heeft hij me uitgescholden" haar stem trilt en dikke tranen stromen over haar wangen "heeft hij je alleen uitgescholden of heeft hij meer gedaan?" "alleen uitgescholden" zegt ze zachtjes. ik sta op en hou Ilias stevig vast, ik loop naar de deur en duw met mijn voet de deur open "wat ga je doen?" hoor ik Hafsa nog roepen, ik negeer het en loop naar binnen haar toon klonk dit keer een beetje als een bitch maar ik trek me er niks van aan.

ik sta stil midden in de woonkamer en kijk Nabil strak aan "en dit is hoe jij je vrouw behandeld?" hij kijkt me verward aan en Hamza en Omar kijken me ook scheef aan "Nabil je hebt je vrouw uitgescholden?" "i..ik bedoelde het niet zo Inaya" "ja zeg dat maar tegen je vrouw, ze is aan het huilen" ik verhoog mijn stem en Ilias schrikt wakker en begint te huilen, Nabil wilt hem over nemen maar ik weiger het "Stil maar Ilias" ik wieg hem heen en weer en hij valt weer langzaam in slaap,ik ga op de bank zitten en Nabil komt naast me zitten "Nabil ga met je vrouw praten" zeg ik zachtjes anders word Ilias wakker "oke alleen voor jou" ik kijk hem vies aan en hij staat op en loopt naar buiten.

"waar is Dounia?" vraag ik aan Omar en Hamza "ze was even naar buiten gegaan wat boodschappen doen" zegt Hamza "oh oke" ik geef Ilias een kus op zijn wang en streel zijn wangetjes "ik hou van je kleintje ook al ken ik je net pas" fluister is zachtjes.

Als Dounia al thuis is komen Nabil en Hafsa naar binnen, Hafsa's ogen zijn knal rood en Nabil kijkt geïrriteerd om zich heen "hebben jullie het uitgepraat?" Hafsa schud lachend haar hoofd en Hamza Omar en ik kijken haar vreemd aan "ey wats er met deze chick man heeft ze gekke geest in haar ofzo, haar ogen zijn facking rood en ze lacht fucking eng" fluistert Hamza naar Omar "ey jullie fluisteren hayek hard" zeg ik zachtjes "oh sorry" zegt Hamza snel "waarom lach je eigenlijk Hafsa? Hebben jullie het goed gemaakt?" "houd je bek eens bitch" zegt ze en ze kijkt me vies aan "bitch? Wie noemde jij bitch?!" zegt Nabil geïrriteerd ik, Hamza en Omar kijken elkaar vreemd aan en kijken dan naar Dounia die met Youssra in haar armen de keuken komt uit lopen, ze komt naast me zitten en kijkt Hafsa gek aan "wat is er nou weer met haar?" fluistert ze " wollah ik heb geen idee" "Hafsa wat is er net in de tuin gebeurt?" vraag ik aan haar "door jou ga ik scheiden ja bitch" "door mij?! Pardon?!" ook nu word ik geïrriteerd en niet een beetje ook, ik heb haar geholpen en dan doet ze dit? Wat een ongemanierd mens zeg laten we haar maar eens temmen. "Ham en Omar jullie nemen even Ilias en Youssra mee naar boven wij praten dit even uit oke?" ze knikken en Hamza neemt Youssra,voordat ik Ilias aan Omar geef geef ik hem nog een snelle kus, ze lopen naar boven en Dounia en ik gaan naast elkaar staan.

"opnieuw Hafsa, waarom lachte je?" vraag ik "Door jou ga ik scheiden kehba" "kehba? noem je mij een kehba? hoe kan ik een kehba zijn als ik nog maagd ben? hoe kan ik een kehba zijn als ik mijn lichaam bedek? ik draag misschien geen hijab of zo iets maar ik ben zeker geen kehba ja?!" mijn stem verhoorgt al bij het eerste woord en Hafsa en Nabil zijn beide geschrokken "oke en waarom ga je scheiden Hafsa?" zegt Dounia verward "omdat deze meid zo nodig weer mijn plek wilt innemen, had ik eindelijk een rijke knappe man word dit weer verpest" zegt ze zehma high class "draaide alles om geld Hafsa?" zeg ik en rol met mijn ogen "ja tuurlijk wie wilt dat nou weer niet?" "weet je het zeker Hafsa? Weet je zeker dat je dit hebt gezegd net?" ze knikt en kauwt vies op haar kauwgom "bitch beter ga je nu normaal op je kauwgom kauwen anders trek ik je persoonlijk uit mijn huis" zegt Dounia boos, ik ken Dounia langer als vandaag als ze al een onbekende op straat zo zou zien kauwen zou ze hem of haar schreeuwen typisch Dounia "ik doe wat ik wil" mijn bloed begint te koken van de manier waarop ze het zegt, als ik ergens niet van hou zijn het wel van die verwende bitches kortom Hafsa dus "je vroeg er zelf om bitch" zegt Dounia, Nabil kijkt haar vreemd aan maar ik weet precies wat ze gaat doen...