Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
27.06.26
__
Çocukluk, herkesin sahip olduğunu sandığı şeylerden biridir.
Ama bazı çocuklar için çocukluk; hiç gelmeyen bir doğum günü pastasıdır.
Bazıları anılarında annelerinin sesini saklar. Bazıları ise hangi gece evden kaçtığını bile hatırlamaz.
Dünya bazı insanlara yumuşak davranır. Önlerine yollar serer, düştüklerinde kaldırır, ağladıklarında duyar.
Bazılarına ise yalnızca susmayı öğretir.
Bu hikâyedeki çocuklar kahraman değil.
Sadece çok erken büyümek zorunda kalan insanlar.
Küçücük yaşlarında açlığın ne olduğunu öğrenen, korkuyla uyuyan, yarın sabah nerede uyanacağını bilmeyen insanlar.
Kimileri terk edilmiş odalarda yaşadı. Kimileri dört duvarı hiç ev olarak hissedemedi.
Ve sonra bir gün yolları kesişti.
Çünkü insan bazen bir yuva bulamaz.
Ama başka bir kayıp insan bulabilir.
Belki de bu yüzden birbirlerine tutundular.
Çünkü dünyanın onlara vermediği sevgiyi birbirlerinin gözlerinde ararlar.
Birinin evi vardı ama ait olduğu bir aile yoktu.
Birinin ailesi vardı ama dönebileceği bir evi yoktu.
İkisi de eksikti.
İkisi de kırılmıştı.
Ve bazen iki kırık insan, birbirinin yarasına dokunurken nasıl iyileşeceğini öğrenir.
Bu, yıkıntıların arasında filizlenmeye çalışan bir sevginin hikâyesi.
Bu, kaybolmuş çocukların hikâyesi.
Harabelere hoş geldiniz...
__
ŞİMDİ OKUDUĞUN
ruins | taekook
Hayran KurguHayat size iki seçenek sunsa hangisini seçerdiniz? Ailesiz olup sıcak bir eve sahip olmayı mı, yoksa evsiz kalıp gerçek bir aileye sahip olmayı mı?
