Criminal?

her şeyden önce

Busan şehrinin Seomyeon sokağında dış duyarlı pastel sarı boyayla süslenmiş bir evde gözlerini açmıştı Park Jimin. Üç kişilik mütevazi bir ailenin ikinci çocuğuydu.

Abisi Park Seojoung, Jimin doğduğunda dördüncü sınıfa gidiyordu. Ailesi gibi o da sevinçle karşılamıştı o da küçük bebeğin doğumunu.

Doğuduğu itibaren etrafına gülücükler saçan Jimin, kısa zamanda ailesinin biricik neşe kaynağı ve akrabaların gözdesi olmuştu.

Ondan çok değil kısa süre sonra,iki blok ötelerindeki yıpranmış kahverengi boyalı evde; mahallenin istenmeyen,uğursuz olarak görülen evin üçüncü çocuğu olarak doğmuştu Kim Taehyung.

Doğuştan keskin gözleri,esmer teni annesini andırıyodu görenlere. Mahalledekiler emindi bu çocuk; annesi gibi bencil,babası gibi kaba,ablası gibi kurnaz ve abisi gibi zorba olacaktı. Daha ilk sözlerini söylemeden bile emindi herkes bu çocuğun hayra alamet olmadığından

Kim Taehyung büyümeye başladığında çevresinde çok fazla kişi olduğunu hatırlamıyordu. Anneler çocuklarını onun yanına yaklaşmaması için uyarır, yetişkinler onu gördüklerinde hemen yollarını çevirir ve kendilerini mahallenin en bilgilisi ve kıdemlisi sanan amcalar,teyzelerse onun yüzüne karşı ailesi hakkında sayıp sövmeye başlarlardı.

Taehyung bunların nedenini büyüyene karar zaman anlamadı ama babasıyla sokakta beraber yürürken de babasına karşı korku dolu bakışları da unutmuyordu. Ama zamanla alıştı veya alışmak zorunda kaldı,bu konuda çok emin değildi.

Kim Taehyung bu bakışlarla,yargılamala büyürken Park Jimin onun aksine insanların övgüleriyle,herkesin ona sanki mahallenin meleğiymiş gibi davranmasıyla büyüyordu

Annesiyle beraber oyun alanına gittiğinde tüm çocuklar onunla arkadaş olmak istiyor, onu oyunlarına dahil etmek için ellerinden geleni ardına koymuyorlardı. Eh Jimin de ona karşı olan bu ilgiden şikayetçi değildi.

Aslında Jimin'in hayatıyla ilgili olarak şikayet edebileceği bir nokta yotu. Ailesinin gözdesiydi,yediği önünde yemediği arkasındaydı. Mahalledekiler ona karşı çok tatlılardı ve tüm çocuklar onunla arkadaş olmak istiyordu. Ama Jimin'in merak ettiği bir şey vardı:Her parka gittiğinde ve arkadaşlarıyla oyun oynadığında parktaki büyük çınarın dallarının arasından onu izleyen çocuk kimdi?

Bir gün cesaretini topladı ve arkadaslarıyla oyuna mola vermişken büyük çınara yaklaştı ve parka geldiğinden beri onu izleyen çocuğa baktı ve yavaşça,onu ürkütmemeye özen göstererek ona seslendi.

"Merhaba,ben Jimin" Kısa bir duraksama,Jimin onun da kendisini tanıtmasını istiyor ve böylelikle daha kolay arkadaş olacaklarını düşünüyordu.

"Taehyung,Kim Taehyung" Esmer olan yavaşça söylemişti ismini. Sanki ismini duyduğunda diğer çocuğun ondan kaçmasını bekliyormuş gibi usulcasına tanıtmıştı kendini. Çimlerden ona bakan bedense aldığı cevaptan memnun olmuş ve yavaşça elini uzatmıştı.

"Hadi gelsene Taehyung biz de yeni tura başlıcaktık,beraber oynarız" Esmer olanın aldığı teklifle dili tutulmuştu. Bu mahallede ilk defa bir çocuk ona oynama teklifi etmişti ve o teklif bu çocuktan gelmişti.

Ne yapacağını bilemedi Taehyung. Kabul etmeli miydi?İlk defa böyle bir teklif alıyordu, eli ayağına dolaştı, kendisine büyük ışıltıyla bakan gözleri görünce nutku tutuldu,nefesi kesildi. Yavaşça uzandı kendisine uzatılan ele sonra durdu, çocuğa tekrar baktı ve ezbere bildiği dallardan aşağıya indi.

Aşağı indiğinde çocuk hafifçe gülümsedi ve onun elinden yavaşça tutarak onu oyun alanına doğru sürüklemeye başladı. Taehyung'un bir kez daha nefesi kesildi ama bu sefer bozuntuya vermedi ve zaten birleşik olan ellerini bir tık daha sıkılaştırdı.

Oyun alanına geldiklerinde dinlenen tüm çocukların gözleri Jimin'in ve onun arkasında duran Taehyung'daydı. Oradaki resmen her çocuk annesinden, babasından, teyzesinden, halasından ondan ve onun ailesinden uzak durması adına uyarı işitmişti ama şuan en sevdiği arkadaşları onun oyun alanına getirdiğinde laf söylemeye yürekleri yemiyordu.

Ama Jimin fark etmişti arkadaşlarının değişen suratlarını ve banklarda sohbet eden annelerin gözlerinin çocuklara çevrildiğini. "Bu Taehyung, o da bizimle oynayacak" Biraz savunmacı ses tonuyla söylemişti, arkadaşını korumak için. Bir kaç kişi bıyık altından mırın kırın etse de kimse bir şey diyememişti ve zoraki de olsa tüm çocuklar oynamaya geri dönmüştü

Ebelemece oynuyolardı,Jimin'in en sevdiği oyundu. Tüm çocuklar oynarken zamanın nasıl geçtiğini unutuyor ve sadece ebeden kaçmaya çalışıyorlardı. Taehyung çok eğlenmişti oynarken,ilk defa abisi ve ablası dışındaki çocuklarla oynuyordu ve ona kalırsa çocukluğunun en iyi anılarından biri falandı.

Taehyung çok net hatırlıyordu o günü, çocukların onun kim olduğunu umursamadan ve onu da aralarından görerek beraber oynadıklarını çok iyi hatırlıyordu. Oyun başlamadan önce mırın kırın edenler bile bişey dememişti Taehyung'un oynamasına ve Taehyung onlarla bile çok eğlenmişti.

Saatler birbirini kovaladı ve akşam güneşi batmaya başlarken oyunu oynayan resmen tüm çocuklar ailesi ile beraber evine dönmüştü,çoğu anne rahatsızdı zaten çocuğunun Taehyung ile beraber oyun oynamasından.

Herkes gidince ve sadece geriye Jimin ve Taehyung kalınca Taehyung çimlere oturdu,nefes nefeseydi ama değmişti yüzünde uzun zamandır olmayan bir gülümseme vardı,yanından hışırtı sesi duyunca kafasını o tarafa çevirdi, Jimin yavaşça yanına oturuyodu

"Yarın işin var mı Taehyung?" Jimin sormuştu Taehyung'un yanına otururken. Abisi sürekli böyle soruyodu arkadaşlarına yani onunda böyle başlamasında sakınca yoktu kendince. Esmer olan kafasını iki yana sallayınca Jimin gülümsedi

"O zaman yarın yine burda buluşalım olur mu?" Taehyung'un nefesi kesildi,bu çocuk neyin nesiydi nasıl onun nefesini saatler içinde birden fazla kesebiliyordu emin değildi ama Taehyung bu hissi çok sevmişti

"Olur" Kısa bir cevapla onaylamıştı onu Taehyung, çok fazla konuşmaktan korkuyordu, çok fazla konuşup bilmeden yanlış bir şey demekten o sırada "Jimin!" diye bir ses gelmişti parkın girişinden

Jimin parkın girişine bakmış ve oturduğu yerden kalkmış, parkın girişine doğru koşmaya başlamıştı "Geliyorum anne!" Jimin koşarken arkasından izlemişti Taehyung yüzünden belli belirsiz gülümsemeyle.

Daha sonrasında Jimin annesinin elinden tutmuş ve parktan çıkmaya yönelmişlerdi anne-oğul. İşte o zaman arkasına son kez dönüp yeni arkadaşına gülümsemişti Jimin sonrasındaysa ise annesiyle beraber evlerinin yolunu tutmuştu,arkasında midesinde kelebekler uçuşan bir çocuk bıraktığını bilmeden...