Intersected Lines (R-18)

Line 32 ⚠

"ANO BA JEONGHAN!!!"

-I gave him one last punch on his shoulders at saka lumayo. Our intense staring was now going on fire. Ramdam na ramdam korin ang galaiti nyang saktan ako sa mga oras nato.

"Ano? Suntukan tayo? Gustong gusto kitang pigaan ang dugo alam moba yun?!"

"Suntukan? Ano ka highschool?!"

-itinulak nya ko na halos matumba nako sa sahig at biglang itinaas ang kamao nya malapit sa muka ko. I thought he was going to punch me kaya napayuko ako at parang bata na naupo sa sahig habang kayap yakap ang sarili. Hindi kona napigilang umiyak. Hindi ko alam kung anong nangyayari sakin. Galit na galit ako na gusto kong manakit at umiyak. Hindi kona maintindihan ang nangyayari sakin. Wala nakong maintindihan sa mga pangyayari.

"Ano ha?! Tumayo kadyan! Kalabanin moko!"

-Napaangat ang nanlilisik kong mga mata sa kanya. Hindi nya rin gustong magpatalo. Wala saming gustong sumuko kaya tumayo ako at nauna ng manguwelyo bago nya pa sakin gawin.

"Bakit? Guilty ka ba? Tama ako diba? Yun ang dahilan diba?!! Kung bakit hindi ka man lang nag abalang ipaglaban kung anong meron tayo noon! How far have you done? Is she better?"

"Yoon Jeonghan!"

-inalis nya ang kamay ko sa kwelyo nya at itinulak ako pabalik sa kama. He pinned me down and sat in between my legs.

"Gusto mobang ipaalala ko sayo kung ano tayo ha?! Gusto mobang iparamdamdam ko sayo ulit kung ano ka?!! Putang ina Jeonghan bakla ako! Baka nakakalimutan mo? O baka ikaw ang nakakalimot kung ano ka? Lalaki kana ba ha? Kasi ang huling pagkakaalala ko lalaki parin ang gusto mo!"

(Choi Seungcheol's PoV)

-hindi kona napigilan ang sarili kong magalit sa kanya. Nagpatong patong na ang lahat ng inis ko simula pa kaninang hapon at pinaapoy yun ng nakita ko kanina at inaakto nya ngayon. Hindi ko sya maintindihan. He's being so proud like there's nothing wrong at ako pa ang nagmukang masama sa panghalungkat nya ng naraan at pagdamay kay Cynthia. I held both of his wrist in one hand. Now he's under me, trying to free from my strong grip and looking so nervous with my actions.

"Seungcheol bitiwan moko"

-kalmado pero may pagbabanta ang tono ng boses nya. Tingin nya ba talaga may laban pa sya sakin sa sitwasyong ito?

"Hindi kita maintindihan! Ano bang nangyayari sayo ha?! Is that your hidden feelings? You keep on blaming me for what happened between us and I accepted all of your wrath as a punishment. But turns out na hindi lang pala talaga yun ang ikinakagalit mo sakin? Pati taong walang kilaman idinamay mo sa problema nating dalawa"

"Putang ina wag kang magmalinis. Alam mona noon pa na pinagseselosan ko sya. Proud mo pa nga akong ipinahiya diba?"

"WALANG NAMAGITAN SAMIN NI CYNTHIA!"

-pakiramdam ko puputok na ang litid ko sa kakasigaw kanina pa. Pero kinakailangan kong ilabas to sa dibdib ko para hindi na mapunta sa kamao ko.

"Talaga? Hindi ako tanga Seungcheol!"

"Anong hindi ka tanga? Tanga ka! Bobo! Sira ulo! IKAW LANG ANG MINAHAL KONG GAGO KA! Oo nagkamali ako sa pagiwan sayo! Tinanggap ko ang lahat ng pagsisi mo! I deserve it! Kasalanan ko naman talaga eh! Pero ni minsan ba pinakinggan moko?! Ni minsan ba naisip mo din ang nararamdaman ko?! JEONGHAN HINDI LANG IKAW ANG NAHIRAPAN! Pinilit kong ayusin ang sarili ko at ibalik ka pero mas nangibabaw sakin ang kapakanan mo! MAHAL NA MAHAL KITA NA NATATAKOT AKONG MASAKTAN KA ULIT KAYA HINDI KONA SINUBUKAN! Baka mas magiging masaya ka sa iba! Yun ang nasa isip ko!"

"SINUNGALING!"

"WAG MONA KONG SUMBATANG SINUNGALING DAHIL UMPISA PALANG NAMAN WALA KANANG TIWALA SAKIN! WALA KANG PINAPAKINGAN! WALA KANG PINANINIWALAAAN!"