Destiny's Flows

DF:1

"Why are you here!"

Nagulat ako sa pagsigaw ko. Probably, he will going to give me a very annoyed look, thats his usual statement on his face whenever he sees me.

"Stop shouting will you? First thing in the morning your mouth is bombarded with a bunch of beast, damn it!" Iritang baling niya sakin.

He fixed his messy hair. Hindi ko alam kung bakit magulo ang buhok niya samantalang umaga pa lang. At umagang umaga pa lang ang mukha niya hindi ko na mawari.

"Okay, sige. Whats the got?" ulit kong tanong sakaniya na nasa tamang boses ko na.

Nabwisit ako dahil sa taong nakakapuno na ng messages ko sa cellphone. Kaya parang naibuntong ko ang bwisit na umaga ko sakaniya hindi ko naman alam na siya ang unang taong bubungad pagkabukas ko ng pinto.

He never answer my question instead he got inside and then comfortably sat in the sofa. I don't know why I am wasting my time talking to this person despite he was reluctant talking to me.

Sumunod lang ako sa kinaroroonan niya at umupo kaharap siya. Hindi ako umiimik dahil wala naman akong sasabihin pwera na lang kung magtanong siya. I usually entertain guest whenever there are but him as a guest I don't think entertaining him was a good idea.

Hinihintay kong magtanong siya o ano pero wala akong narinig kahit na ano. Isang katahimikan lang ang bumubulabog sa pagitan naming dalawa. Tiningnan ko siya pero hindi sa akin nakatuon ang attensyon niya nasa ibang bagay. Wala siyang balak magsalita kahit na alam niyang naghihintay ako dito.

After a minute holding on the cumbersome silence might as well kill this exasperating atmosphere we feel. No. Ako lang pala hindi siya.

Tumikhim ako.

"My sister wasn't here kung siya ang pinunta mo dito. You can leave now" Sabi ko sakaniya.

Medyo bastos ang ginawa ko pero wala talaga dito ang kapatid ko.

Yes, He was my sister's boyfriend its hard to admit but I have nothing to do but accept the whole thing.

I remembered the vivid scene when we had our first conversation one year ago ng lumipat ako dito sa probinsiya. Ipinakilala siya at ang iba pa niyang kaibigan sakin. Lahat sila nagpakilala sakin na may ngiting pambungad pwera lang sa isa na kakadating lang dito galing sa ibang bansa. Oo, nagpakilala siya sakin pero sabat ang dalawang kilay.

Nginitian ko lang siya dahil baka napagod sa biyahe niya. Nag try ako ng light question sa kaniya. Biruin niyo ako na nga  ang unang nag iniate na magbukas ng  usapan dahil ang bait bait ko pa nga sakaniya noon dahil kaibigan siya ni kuya. Pero binigyan niya lang ako ng blangkong tugon sa tanong ko at tinalikuran ako. 

Napaka bastos! Samantalang tinanong ko lang naman siya kung anong pakiramdam na manatili sa Italy ng apat na taon dahil kakalipat lang niya noon dito sa pilipinas. Hindi ko mapunto kung anong mali sa tanong ko.

Naglalagablab sa init ang sistema ko noon dahil sa pagkapikon at sabayan mo pa ng pagkapahiya sa harapan ng mga kaibigan niya.

Hindi ba siya pwedeng magsabing 'fine', 'good' 'cool' kahit yun man lang.

And seemingly, It was my first time being blown by a man like him. I was being nice but he's being uncouth. Tell me, where's the justice?

Pagkatapos ng nangyaring eksena na yun noon hindi ko na siya kinausap pa. We rarely talk.

"Where did she go?" tanong niya sakin habang nakataas ang dalawang kilay.

"Hindi ko alam kung saang lupalop siya ng mundo nagpunta" I answered him while my attention is in my fingernails.