Secret Identities Series#1: Randolf Zaltega (COMPLETED)

Prologue

Author's note:

This is a work of fiction. Names, characters, places, and incidents either are products of the Author's imagination or are used fictitiously. Any resemblance to actual persons, living or dead, events or locales is purely coincidental.

⚠PLAGIARISM IS A CRIME⚠

A/n: This is My new story, sana magustuhan niyo😅 you might encounter typographical errors and wrong grammars, sorry in advance Hihihi. Enjoy.

*****

Prologue:

MASAYA siyang nag lakakad papunta sa k'warto at dahan-dahang pinihit ang seradura ng pinto. Sinigurado niyang hindi ito mag lilikha ng ingay dahil gusto niyang surpresahin ang nasa loob.

"Good morning!" masayang bati niya dito nang makapasok siya.

Napansin niyang walang emosyon ang mukha nito at sa uri rin ng titig nito parang may ginawa siyang malaking kasalanan. Bigla naman siyang kinabahan dahil dun.

Tumayo ito mula sa pagkakaupo sa kama at hinarap siya habang hindi pa rin nito inalis ang matalim na titig sa kaniya.

"A-ayos ka lang ba?" Kinakabahang tanong niya dito.

Imbes na sumagot, tinanong rin siya nito. "Ba't ka nag sinungaling sa'min— sak'in?" Seryosong tanong nito at dama niya ang lamig ng bawat salita nito.

Pasimple niyang hinagod ang dibdib para pakalmahin ang puso niya dahil sa biglaang pag bilis ng tibok nito.

Pilit siyang ngumiti at sinalubong ang titig nito. "A-ano bang ibig m-mong sabihin?" Utal-utal niyang tanong dito at gusto niyang kutusan ang sarili dahil sa pagkakautal.

Calm down will you!

Pagak itong natawa at napapantastikuhang napatingin sa kaniya. "Seriously? Sobrang obvious na nang tanong ko mag mamaang-maangan ka pa rin!" Singhal nito sa kaniya na ikinagulat niya.

Tinignan niya ang lalaki na puno nang pagtataka.

Does he know already?

"Stop pretending!" Malamig nitong sabi.

"W-wait, l-let me explain, please..." pag susumamo niya at lalapitan niya sana ito pero umatras ito palayo sa kaniya.

Parang biglang may kumurot sa puso niya dahil sa ginawa nitong pag layo sa kaniya.

Ayaw niya na ba sa'kin dahil nalaman niya na ang totoo?

"Why did you lied to me?" Malamig nitong tanong.

Mahina siyang humihikbi sa harap nito. Hindi niya alam kung saan siya mag sisimula.

"Answer me Goddamnit!" Galit nitong sabi at malakas na ibinato sa pader ang vase na nadampot nito.

Napatakip siya na lang siya sa tenga niya dahil sa linikha nitong ingay. "I'm s-sorry! Patawarin mo ako," humahagolgol niyang sabi dito.

Linapitan niya ito at pilit na hinahawakan ang kamay nito pero tinatabig lang nito ang kamay niya.

Marahas itong napasuklay ng buhok at galit na nakatitig sa kaniya.

"Pinagmukha mo akong tanga! Lahat ng sinabi mo puro kasinungalingan lang pala!"

Puro "I'm sorry" lang ang nasasabi niya sa binata at pakiramdam niya ilang beses siyang sinaksak ng konsensya niya dahil sa pag sisinungaling niya.

"You should have told me immediately!"

"P-patawarin mo ako. Natakot akong sabihin ang totoo, natakot ako na baka hindi niyo ako tanggapin," pag papaliwang niya rito habang umiiyak, "At kung sinabi ko ba agad ang totoo tatanggapin niyo ako dito?" Tanong niya at sobra-sobrang kaba ang nararamdaman niya sa isasagot nito.

"Hindi."

Pakiramdam tumigil ang mundo dahil sa sinagot nito at parang nasampal siya nang malakas dahil sa sinabi. Sandali siyang napatitig sa lalaki at biglang natawa nang malakas kasabay ng pag uunahan ng luha niya sa mga mata niya.

"You always have the chance to tell me everything! Pero imbes na sabihin mo ang totoo, pinagpatong-patong mo lang ang mga kasinungalingan mo!"

Mariin muna siyang napapikit bago mag salita. "I'm so sorry if I didn't tell you the truth... It's because I love you so much."

Natigilan naman ito at napatingin sa kaniya. "I really do love you to the point that I became selfish. Ayokong malaman mo ang totoo, gusto ko kasi na hindi mag bago ang turing mo sa'kin. I really love it when you're being sweet and the way you cared for me... Simula kasi nung mag bago ang buhay ko, ikaw lang ang lalaking trumato sa'kin nang ganun at gusto ko na hindi mag bago yun kaya naman mas pinili ko na lang na mag sinungaling sa'yo," umiiyak niyang sabi dito.

Ang pagsusumamo niya napalitan ng galit. Napakuyom ang mga palad niya at matalim na napatingin sa lalaki. "Pero kung alam ko lang sana na ganito pala ang magiging reaksyon mo. Edi sana nga sinabi ko na agad ang totoo para hindi na ako nasasaktan ng ganito!" Pilit na tinutuyo ang pisngi niya,
"Pare-pareho lang pala kayo! Pare-pareho lang kayo na hinuhusgahan agad ang pagkatao ko! Kahit hindi niyo naman alam kung ano ang totoong nangyari!" Singhal niya dito at marahas na sinuklay ang buhok niya. "Pero naiintindihan ko." Pagak siyang natawa habang tumatango-tango, "Naiintindihan ko, kilala kang businessman at baka kumalat pa ang tsismis na may tinatago kang baliw dito sa teretoryo mo. Masisira pa ang reputasyon mo ng dahil sa'kin kaya naiintindihan kita..."

"It's not what you think!" Giit nito.

Mapait siyang papangiti at tinignan ulit ang binata. "Okay lang," nakangiti niyang saad dito at napagdesiyunan ng umalis baka hindi niya na kayanin pa mga sasabihin nito.

Matagal niya ng tanggap na wala na siyang pag-asa pang mamuhay ng normal kasama ang taong mahal niya...