Red moon

1

Eadun's zwarte haar glansde in het maanlicht, zijn rode ogen fonkelend van genoegen. Zijn leger verzamelde zich rond hem heen en knielden neer, en de zwarte Wolven bogen hun grote koppen. De zwaarden weerkaatsten het rode maanlicht, en het zacht tikkende geluid van regen op hun pantser deed hem plezier. Oh wat genoot hij hiervan. Het enige licht op de binnenplaats van zijn kasteel kwam van fakkels, en donkere schaduwen dansten over de muren. Schimmen schoten snel weg van het licht. Eadun stond langzaam op van zijn troon en zette een stap naar voren.

'Luister goed. Vandaag zullen we dansen in het bloed van Ilidas en zijn onderdanen, zijn Rijk zal de onze worden, zoals het altijd al behoorde te zijn. De Witte Maan heeft te lang te veel macht gehad, en het is tijd om het licht eens en voor altijd te doen verdwijnen!' Zijn leger brulde en huilde hem toe terwijl hij zijn vuist krachtig in de lucht stak. De laatste wolken trokken weg en de rode maan stond vol aan de hemel, sterk aftekenend tegen de gitzwarte lucht. Een glimlach trok over zijn witte gezicht toen zijn leger voor de laatste keer naar het slagveld trok. Hij had hier zolang op gewacht, na jaren oorlog was het eindelijk zover. Aan het einde van deze nacht zou Ilidas voor hem buigen terwijl Eadun zijn zwaard door zijn hart stak, en het Rijk zal eindelijk van hem zijn.

'Je mag best wel wat vrolijker kijken Sadie, het is niet elke dag je 18e verjaardag.' Ik schrik op uit gedachten. Ze heeft wel een punt en ik glimlach naar mijn vriendin, Kenzie. 'Ik weet het, alleen zou ik liever een kleinschalig feestje houden.' Het is traditie om de 18e verjaardag van het kind van de Alpha groots te vieren. Kenzie vlecht mijn blonde haren in en prikt in mijn zij. 'Ik snap je wel, maar het is maar voor een paar uurtjes. Je overleeft het wel. Plus,  Aidan zal er zijn.' Kenzie, Aidan en ik zijn al beste vrienden sinds dat we kleuters zijn, maar ik heb het idee dat hij me op een andere manier leuk vindt. Ik weet niet zo goed wat ik er van moet vinden, en dus reageer ik er niet op.  'Klaar!'
Dankbaar geef ik haar een knuffel en kijk in de spiegel. De diamanten op mijn lange witte jurk glinsteren in het licht, en mijn vlecht hangt over mijn rechter schouder. Jurken zijn niet echt mijn ding maar ik moet toegeven dat deze wel heel mooi is. Mijn zilveren ogen worden geaccentueerd door een smokey eye look. 'Meid, je ziet er prachtig uit.'

De klok slaat 8 keer en dat is mijn teken. Om mijn zenuwen in bedwang te houden haal ik diep adem en strijk de stof van mijn jurk glad. Om mijn nek hangt een zilveren hangertje in de vorm van een wolf met een smaragd oogje. Het was een cadeau van mijn moeder. Ik omklem het kettinkje stevig en een steek van verdriet schiet door me heen als ik aan mijn moeder denk. Dit soort sociale evenementen waren haar ding, niet de mijne. Ze had een glimlach waar de hele kamer van oplichtte. Met een zachte zucht doe ik de eikenhouten deuren open, en ik word verwelkomd door een grote groep mensen. Mijn vader heeft de zaal groots aangekleed. Witte bloemen hangen sierlijk van het plafond, aan de zijkanten staan tafels met enorme hoeveelheden eten. Mooie zacht witte lichten schijnen over de vloer, ze lijken net te glinsteren. Zoals van me verwacht wordt loop ik naar een iets verheven plateau en schraap mijn keel.

'Als eerste wil ik mijn vader bedanken voor de geweldige aankleding. Persoonlijk had ik het iets minder opvallend gehouden...' In de hoek zie ik mijn vader zijn armen over elkaar slaan, ik slik de rest van mijn woorden in en werp hem een grote glimlach toe. '..maar bij nader inzien past dit veel beter bij mijn 18e verjaardag. Ten tweede wil ik iedereen hier bedanken voor het opdagen en dat jullie in me geloven als aanstaande Alpha. Ik beloof dat ik mijn uiterste best zal doen.'

Na mijn speech loop ik regelrecht naar het eten toe. Begrijp me niet verkeerd, dit is allemaal heel leuk, maar ik houd niet zo van alle aandacht. Er begint muziek te spelen en mensen verspreiden zich over de zaal. 'Je ziet er geweldig uit vandaag Sadie. Gefeliciteerd.'
Aidan glipt voor me en pikt een chocoladekoekje van de schaal. De koekjes zijn in de vorm van een halve maan, hoe origineel. 'Je ziet er bezorgd uit,' merkt hij op. Ik stop een aardbei in mijn mond en knik. 'Yup, goed gezien.'
'Gaat het om de Rode maan?' Waarschuwend kijk ik hem aan. Ik bespreek al heel lang dingen met Aiden terwijl dat eigenlijk niet mag, en het is belangrijk dat niemand daar achter komt. 'Ja, ik heb wat gesprekken van mijn vader gehoord. Onze troepen hebben een paar Rode wolven net op de grens gespot voor het eerst in jaren.' Ik demp mijn stem. 'Ze denken dat het iets met de vermissing van Hunter te maken heeft.' Hij is even stil. Hunter is de afgelopen winter verdwenen. Hij was een soldaat in opleiding, en was nooit echt voorzichtig. Na een avond proef patrouille is hij nooit meer teruggekomen. Ze vermoeden dat hij uit nieuwsgierigheid te ver naar de grens is gegaan. Aidan wrijft over zijn gezicht. 'Het komt vast wel goed, en ik wil je verjaardag niet verpesten. We praten er later wel over. Kom mee.' Hij trekt me mee naar de uitgang. De koele lucht komt als een verademing, ik merk nu pas hoe warm het binnen was. 'Waar gaan we heen?'
'Dat zie je vanzelf wel.' Na een poosje lopen zie ik lichtjes flikkeren tussen de bomen.

Onder een met sneeuw bedekte boom staat een houten bankje en een klein tafeltje met daarop een mandje met brood en fruit. Daar omheen staan kaarsjes. Het kaarslicht doet Aidans blauwe ogen oplichten en zijn blonde haren lijken net goud. Ik glimlach en geef hem een knuffel. 'Dank je wel, Aidan.' Hij slaat een arm om me heen.
'Geen probleem prinses.'
Ik ga naast hem zitten op het bankje en kijk omhoog naar de heldere sterrenhemel. 'Ik weet nog waar je die bijnaam vandaan hebt. Vroeger wilde ik zo graag een prinses zijn, en ik was zo verdrietig dat ik dat nooit kon worden.' Ik pauzeer even. 'En toen deed je er alles aan om me ervan te overtuigen dat ik een prinses was en jij mijn prins. Je maakte zelfs een kroon van bloemen. ' Hij lacht. 'Je geloofde het nog ook, en ik was trouwens heel trots op die kroon.'
'Ik was 8!' Glimlachend kijk ik hem aan.

'Er is zo veel verandert, vroeger was alles zo relaxed, en nu...' Ik maak mijn zin niet af. 'Je wilt helemaal geen Alpha worden, of wel?' Langzaam schud ik mijn hoofd. 'Ik heb mezelf altijd verteld dat dit is wat ik wil, maar wat ik het liefst wil is rondreizen. Plezier maken. Ik word de eerste vrouwelijke Alpha ooit, sommige mensen accepteren me misschien niet.'
'Sadie, ik weet zeker dat je een geweldige leidster zal worden. De mensen zijn dol op je. Maar niemand heeft gezegd dat je geen plezier kan maken. Je bent nog geen Alpha, wordt wat losser. Kom met mij mee als ik op jacht ga.'
'Mijn vader..' Ik kom niet ver met mijn protest. 'Het is jouw leven Sadie. Als je meer wilt zien dan dit dorp mag je altijd meekomen.' Hij heeft een blik in zijn ogen die ik niet precies kan plaatsen. Langzaam blaas ik mijn adem uit en leun tegen hem aan. Hij ruikt naar kaneel en bos. 'Bedankt dat je er altijd bent om mijn gezeur aan te horen.'
'Met alle genoegen.' De rest van de avond breng ik buiten door, lachend, en voor even vergeet ik mijn zorgen.
——————————
Hoi,
bedankt voor het lezen van het eerste deel. Het spijt me als het nog niet zo leuk is, dit is mijn eerste boek en ik moet nog heel veel leren.
Fijne dag! :)
X