I GUESS ALL OF MY STORIES WILL BE A ONE SHOT. HERE WE GO AGAIN, BEAR WITH ME. YIKESSS HAHAHAHAHA
-
4:48 AM
Normal na saakin ang pangyayaring ito. Matutulog ng umaga at magigising ng hapon. Ngunit sa di malamang dahilan, magbabalik nanaman pala siya.
Alas-kwatro na ng madaling araw, madilim na din sa loob ng aming bahay at ito ako, sobrang naaliw sa pagiiscroll dito sa aking Facebook. Puno nanaman kasi ang aking newsfeed ng mga shared post mula sa aking mga kamag-aral.
Kalaunan, ako ay tila nababagot na din. Kaya labis akong natuwa ng tumunog ang aking cellphone hudyat na may nag-message dito.
"Andre waved at you. Click here to wave back." Muntikan na akong mahulog sa aking inuupan ng makita ko ito.
Si Andre, kasi ay ang kaisa-isa kong dating kasintahan. Ni wala akong maisip na dahilan kung bakit siya nag-wave saakin. Kaya upang isantabi ang pag-iisip ng kung ano-ano, kinumbinsi ko nalang akong aking sarili baka nagkamali lang siya.
Nagulat nalang ako ng tumunog ulit ang aking cellphone. Nakapikit ang isang mata, sinubukan ko itong tignan.
"Seen </3 " Dahil nakumpirma ko nga na ito'y para saakin, ay napagpasyahan kong replayan ito.
"Anong kailangan mo?" I answered back. Mula sa nanginginig kong mga daliri, I patiently wait for his reply.
Makalipas ang dalawalang minutong di niya pagsagot, ay tila mga patak ng ulan ang aking alaala sa sobrang bilis na pagbalik nito.
Flashback
I was 11 years old that time when he makes my heart beat faster than usual. I was stunned by the moment. Knowing Andre, the most popular here in our town waved at me. Who would have thought that a simple message or mistouch movement makes me nervous. Para maibsan ang kaba, I choose to wave back. Puppy Love. Ganon ang tingin ko dito, kaya sa mumunting pagpapakilig na ginawa ni Andre syempre sinabayan ko na. Well, I guess it's normal. Everyone in our class seems doing it. Sa pagpapatuloy ng palitan namin ng mensahe, sa tingin ko'y buong buo ako. Those times when I feel alone, Andre was there. We used to be a best buddy. Mula sa pagpaplano ng aming pagkikita hanggang sa dumating sa punto na, I was so content on what we have that time that I forgot to ask kung ano nga ba kami. Until one day, He ask me to be his girl. Who would decline Andre Villanueva? So I said yes. Sabay tingin sa aking cellphone, It was February 20, 4:48 AM. That time, I feel like I finally reached Heaven sa sobrang saya ko. Hanggang sa nagpatuloy yung pagchachat namin ni Andre. As days goes by, I feel secured whenever I talked to him. Alam mo yun? Yung kahit sa chat lang, solved na solved kana. Thus, he never failed to make me happy. First monthsarry namin yun that time and habang pauwi ako, nilapitan ako ng ka-school mate namin saying,
"Sam, pinabibigay ni Andre oh" Sabay abot sa akin ng isang color black na papel. I'm so excited to open it that I told myself na sa bahay nalang para mas lalo akong maexcite.
Pag-uwi ko ng bahay, I immediately lock the door of my room sabay tingin dun sa papel na kanina ko pa hawak. It was a handwritten love letter from the one who stole my heart. I felt so deeply loved and can't even contain the happiness.
My life feels surreal. At sabi nga nila, pag masyado kang masaya mabilis lumipas ang oras. Five months na kami and going strong though minsan nagaaway, ayaw niya pa kasing makipagkita and he says kuntento naman at masaya kami pareho kahit sa chat lang.
Pero nakalimutan kong tao nga pala tayo. We're humans and don't feel contented at all. We always want something even it is not for us.
October 28, 4:48 AM. Same time yet different date, You chose to break my heart. You said that it's you and not me. Nagsawa ka eh. You said you fall out of love. And syempre kapag mahal mo, pagbibigyan mo. You asked for a break up and I painfully accept that. Things are not easy. I started to questioned my self and even my worth. Ang sakit lang kasi. Tinanong naman kita kung may kulang and you said sobra pa. Pero kung sobra pa, bakit mo ko sinukuan? Bakit mo ko niligawan kung sa huli iiwan mo lang din pala ako. Bakit mo sinabing mahal mo ko kung sa huli mawawala lang din naman ito?
And syempre time passed so quickly, Ito ako ngayon. Okay na okay na. Magcocollege na kasi ako at masaya naman kasi finally maaaral ko na yung gusto kong course. Pero bakit ganun? Bakit bumalik ka nanaman? Ito kananaman. Kung iiwanan mo lang din ulit ako sa huli, sana wag na wag ka nang bumalik.
Naputol ang pagbabalik ng mga masasakit na alaala na minsan ko nang pilit ibinaon ng tumunog ang aking cellphone.
"Can we go back to the way we used to be? please, Samantha."
Ito ka nanaman. Bumabalik ka nanaman. Walang pagaalinlangan, mabilis akong nagtipa ng mensahe.
"Ayoko na Andre. Maayos na ako. I am now living a life na masaya. Not because someone makes me happy but today I now know the value of my self. And thank you cause it's you who taught that to me when you left me."
Matapos kong masend ang huling mensahe agad kong pinatay ang aking telepeno at nagpahinga.
Ganun naman kasi ang buhay. May dumarating at may umaalis. Minsan nga kung sino pa ang dumating, siya pa mismo ang aalis. Andre, who loved me dearly and then decided to leave me taught many things. Like, love is found not only in other people but can also be found in self. Choose to love yourself and do not relay on others. Because at the end of the day, It's YOU who will wave back to yourself and one who can finally save it.
-
HAPPY READING. YAY THANK YOU FOR REACHING HERE HAHAHAHHAHA. I HOPE U LIKE IT! MWAHHHH
