"Loey"

"Park Chanyeol...Chanyeol ထ​ေတာ့ ထ"

"ဟင္​...အင္​းးးး"

ႏိႈး​ေနတဲ့သူ​ေတာင္​အားမနာပဲ အပ်င္​း​ေၾကာ​ဆြဲၿပီး ​ကုတင္​​ေအာက္​ျပဳတ္​က်​ေနတဲ့ ​ေစာင္​ကိုလိုက္​စမ္​း ​ေနတဲ့ သူ႔ကိုထုခ်င္​စိတ္​မ်ား
အ​ေမာင္​ Jonginတြင္​ ျဖစ္​​ေပၚလာသည္​
လက္​ကလည္​း ကုတင္​​ေပၚမွဆြဲခ်ၿပီးျဖစ္​တယ္​

ကြၽန္​​ေတာ္​ Jonginသည္​ အရပ္​သာ႐ွည္​မည္​
စိတ္​မ႐ွည္​ပါ

"ya!!!!!What the F*ck"

ဒါကိုပဲၾကည္​့ပါ Chanyeolဆိုတဲ့ ကြၽန္​​ေတာ့္​သူငယ္​ခ်င္​းဟာ ကြၽန္​​ေတာ္​့လိုယဥ္​​ေက်းမႈ့ မ႐ွိပါ

"ဘာလဲ f*ck ပဲ လဒ "

"ya!!ငါမင္​းထက္​အႀကီး​ေနာ္​ ကုတင္​​ေပၚကဆြဲခ်စရာလား"

"ဆြဲမခ်​ေစခ်င္​ရင္​ ဆြဲမခ်ခင္​ထ​ေလ ဆြဲခ်တဲ့အခ်ိန္​ထိ​ေစာင္​့ၿပီးအိပ္​​ေနရင္​​ေတာ့လည္​း ဆြဲခ်ရမွာ ဒီက.."

"​ေတာ္​​ေတာ့ ​ေတာ္​​ေတာ့ မင္​းပါးစပ္​ထဲမွာ ဆြဲခ်​တာ​ေတြႀကီးပဲျပည္​့​ေနၿပီ ငါအိပ္​​ေရးမဝရင္​ စိတ္​မၾကည္​တာသိရဲ႕သားနဲ႔ ဘာကိစၥ​ေစာ​ေစာစီးစီး လာႏိႈး​ေနရတာလဲ"

"ဒီ​ေန႔ Interview ႐ွိတယ္​ဆိုၿပီး ညက​ဘဲ​​ေျပာ​ေတာ့ မနက္​က်ႏိႈး​ေပးဆို"

"​ေအး​ေလ အခုဘယ္​ႏွနာရီ႐ွိ​ေသးလို႔လဲ"

ကုတင္​​ေအာက္​ျပဳတ္​က်​ေနတဲ့ ကိုယ္​လည္​း
ကုတင္​ေ​ပၚ ျပန္​တတ္​ၿပီးလွဲရင္​းျပန္​​ေမး​ေတာ့
အမည္​း​ေကာင္​ကလည္​း စာၾကည္​့စားပြဲက ကုလားထိုင္​ကိုယူၿပီး က်က်နန​ေျခခ်ိတ္​ထိုင္​​ေလရဲ႕ ၿပီးမွ

"8နာရီ​ေလ"

"ဪ...8နာရီလား...ဘာ!!!..အင္​တာဗ်ဴးက ဘယ္​ႏွနာရီ"

"9နာရီဆိုလား ဘာဆိုလား"

"​ေတာ္​​ေတာ့ ငါ့ကိုအခုမွႏိႈးရလား မင္​း​ေတာ့နာ​ေတာ့မယ္​"

​ေျပာၿပီးတယ္ဆို​ခ်က္​ခ်င္​း ကုတင္​​ေပၚကဆင္​းၿပီး
​ေရးခ်ိဳးခန္​းဆီအျမန္​​ေျပးသြားတဲ့သူ႔ကို
Jongin လက္​သည္​းခြံကို တတိတိကုိက္​ျဖတ္​​ေနရင္​း လိုက္​ၾကည္​့မိသည္​