Panandalian (COMPLETED)

CHAPTER I

"Anong ginagawa mo dito?"

Tanong niya agad ng pagbuksan niya ako ng pintoan.

"pwede ba tayong mag-usap?"

"Calvin Please" sagot ko sa kanya while his staring at me with his cold eyes.

"tol' gaguhan ba to?" tanong niya sa mga kaibigan niya na kasalukuyang nag-iinom sa sala.

"excuse us muna" paalam nong isa niyang kaibigan.

"sa graden lang kami bro~"

"I'm sorry bro but, she beg mag-usap muna kayo"

"sa garden lang kami"

"Aya" paalam nila tsaka kami naiwan ni Calvin dalawa dito sa sala ng bahay ng kaibigan niya.

"umalis kana ALEXANDRA wala na tayong pag-uusapan" he said using my real name at di ang palyaw ko na Aya. Aktong tatalikoran na niya ako ng hawakan ko ang braso niya ngunit kinuha niya ang kamay ko at inalis ito sa kanyang braso.

"please stop this" mahina niyang sabi.

"ayoko na"

Di ko makita ng mabuti ang kanyang buong mukha kasi everything is blurry because my eyes is full of tears already.

"mag-usap muna tayo please" I said while sobbing.

Pinunasan niya lang ang mga nag-uunahang mga luha ko.

I can't stop crying pano niya nagawang maging mabait parin sa akin after what I did to him.

"Please forgive me" tugon ko tsaka siya huminto sa pagpupunas ng mga luha ko.

Ba't ba kasi ang hina-hina mo Aya sa mga ganito at umiiyak ka agad.

"I'm so sorry"

"I'm sorry" paulit-ulit ko at agad naman siyang humakbang paatras na parang di makapaniwala sa nakikita niya.

"Shut up Aya, I don't need you're damn sorry right now"

"kaya please stop this"

"Please forgive me" pagmamakaawa ko

"you're so pathetic Alexandra"

"Just go home" sabi niya tsaka niya nilagok ang laman ng hawak niyang beer.

"Please---"

"Please—just forgive me"

"F*ck! Aya wala ka bang pride HA!" sigaw niya tsaka niya tinapon sa sahig ang bote ng beer na dala niya at tumilapon ang mga parte nito ngunit dugoan ang kanyang kamay.

Nabigla ako sa pagsigaw niya kaya napatigil ako sa pag-iyak ko at parang na estatwa sa kinatatayoan ko. I saw blood dropping from his hand pero di ako makalapait sa kanya sa sobrang pagkabigla. He never shouts at me not even once when we are together ngayon lang pero hindi na nga kami.

"Stop being so pathetic"

"I can't just give you my forgiveness after what you did to me"

"Bu—but it's been 3 months" mahina ko namang sagot.

"Yah—it's been 3 mos and I'm still so f*cked up and broken you know that" he said while pointing finger on me with his hand with blood on it.

I let out a sob but, I'm holding myself not to cry kasi ngayon pinapapaalala na niya sa akin kung gaano kasakit ang nagawa ko sa kanya.

"I trust you"

"Bu—But f*ck you Aya you broke me into pieces"

"Please umalis kana at di na kitang kailangan"