Wonderkind

I

Marrit Jansen werd wakker door verschrikkelijke buikpijn in haar onderbuik. De pijn was ondragelijk. Langzaam en voorzichtig krabbelde ze zich omhoog om rechtop te gaan zitten. Ze legde haar handen op haar buik, totdat ze besefte wat er echt aan de hand was. De buikpijn bleken weeën te zijn, wat betekende dat zij en Hans hun eerste kindje zouden krijgen. Haar ogen werden groot en ze schudde haar verloofde, Hans Verbeek, wakker. Hij begon te bewegen en mompelde iets onverstaanbaars binnensmonds. "Het gaat beginnen." zei Marrit. In een oogwenk was Hans klaarwakker.
Hij probeerde Marrit overeind te helpen, om zo vervolgens naar de auto te kunnen. Hans reed zo snel als hij kon naar het ziekenhuis, maar Marrit vroeg hem om rustiger aan te doen.

Eenmaal aangekomen bij het ziekenhuis kregen ze direct een kamer. Hans werd zenuwachtiger en begon te zweten. Marrit daarentegen had haar ogen dicht en kneep zo af en toe in Hans zijn hand. Ze probeerde zich op iets anders te concentreren. Ondertussen lichtte Hans iedereen in over dat de bevalling was begonnen.
Met regelmaat kwam de dokter langs, hij controleerde de hartslag van de baby en de ontsluiting.
Vijf uur later was er nog niks verandert, de dokter kwam opnieuw langs. Hij vertelde de laatste situatie van het kind en liep naar de deur. Hij reikte met zijn hand naar de deur, totdat de monitor, waar de hartslag van de baby op was weergegeven, een piepend geluid begin te maken. De dokter draaide zich om en jogde naar de monitor, terwijl hij om versterking vroeg via zijn intercom die aan zijn doktersjas was bevestigd. Marrit en Hans keken op en vroegen met grote ogen wat er aan de hand was. De hartslag van de baby ging naar beneden. Versterking kwam al snel de kamer binnen gelopen, de dokter was druk bezig en de zusters vertelde de situatie. "De hartslag van uw kindje is sterk naar beneden gegaan. We moeten een keizersnede uitvoeren. We gaan u nu klaarmaken voor de operatie.". "Mag ik er ook bij zijn?" vroeg Hans haastig. "Ja, dat mag. We geven u de kleding die u aan moet trekken en dan mag u erbij zijn."

Het ziekenhuisbed waar Marrit in lag werd weggereden naar een operatiekamer, Hans liep haastig er achteraan.
In de operatie kamer werd Marrit op de operatietafel getild en trokken Hans, de zusters en de dokter hun speciale operatiekleding aan en zetten een haarnetje op. Hans was als eerste klaar en liep direct naar Marrit toe, die vol zenuwen naar het plafond aan het staren was. Een van de zusters kwam aangelopen en legde een zuurstofslangetje in de neus van Marrit. Ook kreeg ze een haarnetje op. De operatie kon beginnen.

Na een uur was het een feit: Bart Verbeek was geboren. "Gefeliciteerd, het is een jongen!" zei de dokter tegen Hans en Marrit. Vrijwel gelijk ging zijn situatie terug naar stabiel. Een last viel van Marrit en Hans hun schouders, alles was goed gegaan. Eindelijk waren ze trotse ouders.
Marrit werd teruggereden naar haar ziekenhuiskamer. Hans liep er glunderend achter aan. Bart werd in een couveuse gelegd.
Nadat Marrit en Hans beide een beetje waren bijgekomen van de operatie, mochten ze Bart komen bekijken. Marrit werd door Hans in een rolstoel voortgeduwd naar de kinderafdeling waar Bart lag. De zuster begeleidde ze naar de kinderafdeling.
Ze reden naar een groot raam toe, via dat raam kon je naar binnen kijken. En daar lag hij, heel zoet te slapen. Hans en Marrit konden hun ogen niet geloven. "Wat is hij mooi." zei Marrit, terwijl ze haar tranen van geluk wegveegde. "Klopt. Hij is prachtig." zei Hans, terwijl hij tranen in zijn ogen kreeg. "Kunnen we ook naar binnen om hem van dichtbij te zien? En kunnen we hem ook vasthouden?" vroeg Hans aan de zuster. "Ik zal het de dokter even vragen. Ik kom zo bij jullie terug." zei de zuster en ze liep weg. Marrit hield haar hoofd scheef zodat ze Bart echt goed kon zien en zwaaide lieflijk. Ze sloeg een arm om Hans heen en keek hem gelukkig aan. Hans keek naar beneden en gaf Marrit een kus.
De zuster kwam weer aangelopen. "Het is prima, zei de dokter. Alleen krijgen jullie tien minuutjes met hem, Bart heeft nog een heel zwak immuunsysteem. Dus hij kan snel ziektes oplopen." Marrit en Hans keken elkaar aan en glimlachten. "Volg mij maar." zei de zuster. 
Ze reden naar de deur van de kinderafdeling, die goed op slot zat. Als eerste kwamen ze in een klein kamertje waar een kraan stond. Naast de kraan hing een ontsmettende zeeppomp. "Als eerste moeten we onze handen even wassen. Dit zorgt ervoor dat u geen eventuele ziektes aan de baby overdraagt." Marrit, Hans en de zuster wasten hun handen met de ontsmettende zeep. Daarna reden ze naar binnen.