You left...

First met

Daar kwam ik dan met Kelly en onze volle koffers. Een week overleven op het weiland. Dit was het derde jaar oprij. Kelly mijn beste vriendin van de basisschool en ik zaten samen in een tent met twee meiden die we niet kende. Een was ziek dus bleef er nog maar een over. Zij was een beetje apart maar ook zij was binnen een dag alweer onderweg terug naar huis. De eerste dag verliep alles redelijk wat kamp spelletjes enzo.

En daar begon alles. We moesten in onze tenten groep ons zelf voorstellen en iets kort's over ons zelf vertellen. En daar zat je dan met je diep donker bruine ogen. Je sliep twee tenten van die van mij vandaan. En vanaf het moment dat ik je aan keek werd ik verliefd. En ik wist niet eens je naam. Sterker nog ik had je nog nooit eerder gezien. En dat voor een meisje van 12, het zal wel over gaan. Na deze week zie ik je nooit meer. Dat dacht ik tenminste... jij kwam aan de beurt. Je naam was Samuel, je woont een dorp van mij vandaan en gaat ja hoor na deze zomer vakantie naar dezelfde middelbare school dan ik. Hoe kon dit? Zelfs ik en Kelly hartsvriendinnen moesten zien te overleven op twee verschillende scholen zonder elkaar. Maar hoe kon jij wel bij mij komen. Betekende dit iets? Voor ik het wist was het mijn beurt. "Uhmmm hey ik.. ik ben Summer..ik woon in Zwijndrecht en ben 12 jaar." Ik haat het om voor een groep te praten en al helemaal als zoon gast naar me zat te kijken met ogen die mij lieten verdrinken in gedachten.

Het werd donker en tijd om naar bed te gaan, stuurde snel mijn moeder een berichtje en klapte mijn telefoontje dicht. Probeerde maar wat te slapen. Maar zonder succes, ik kon niet stoppen met denken aan die schattige stem, Dat fluffie haar en die perfecte ogen. Zo raar had ik me nooit eerder gevoeld, mijn buik kriebelde elke keer als ik aan zijn lach dacht.

Die ochtend had ik het moeten weten. Ik had slaap problemen dus sliep met een knuffel, welke meid van 12 slaap er nog met een knuffel. De gene die werd verlaten door haar vader en er niet voor uit wilde komen, bang er mee gepest te worden. En ja hoor de rits van de tent ging open, ze namen mijn hondje mee en ik durfde niets. Wat als ze hem uit elkaar zouden trekken? Wat als ze me er de rest van de week mee zouden pesten? Wat als jij hem zou zien? Of eigenlijk was die vraag te laat, jij had hem in je handen. Ik rende op je af, me groot houdend, proberend niet te huilen. Sprong je om ver en snokte haar uit je handen en rende weg zonder iets te zeggen. In de tent zelf was ik alleen. Ik begon te huilen ik wilde naar huis. Kelly deed er niets aan en lachte er maar een beetje om, moest ik haar knuffels naar buiten gooien? Zo dat iedereen die kon zien en ze wist hoe ik me moest voelen. Al zou niemand ooit beseffen hoe het voelt om achter gelaten te worden door je vader. Na dat je jaren lang bent mishandeld, mijn knuffel was het enige wat ik nog echt had van mijn vader. En ze zien het als iets om mee te pesten.

Ik miste een vader best wel heel erg in mijn leven, al heb ik nooit echt de papa-dochter-liefde gehad. Ik ben jaloers op al die mensen die dat wel kregen. Terwijl ik steeds verder weg zakte in gedachten ging de rits open. Ik keek om en wreef snel de tranen van mijn gezicht, daar stond je dan. Ik keek weg en voelde me rood worden en tegelijk boos. Ik wilde niet dat hij mij zo ziet en ook niet dat hij nog in mijn tent kwam. "Wat kom je precies doen?" ik vroeg het zo emotieloos als ik kon terwijl mijn ogen zich al weer aan het vullen waren met tranen hoe had hij het lef in zijn donder gekregen?  Ik wist dat hij er nog stond, ik voelde zijn ogen branden in mijn rug. "ik kom alvast sorry zeggen" fluisterde hij. Zijn fluwelen stem brand zich een weg door mijn gehoor gang. "Al vast?" ik vroeg het misschien op de verkeerde manier want hij ritste de tent weer dicht en rende weg. Ik dacht dat jongens stoer waren lachte ik slapjes in mezelf. 

Tijd om de tent uit te gaan en tanden te gaan poetsen, ik rits de tent open en zie de groep jongens uit mijn tent groep voetballen. Ik loop langs ze en doe of ik ze niet zie. Tot Wouter mijn naam schreeuwt over het veld en alle ogen op mij worden gericht. Waarom deed hij dat, ik keek hem alleen aan en liep toen door als of ze er niet waren. Mama zei altijd dat je die dingen moest negeren. Dat lukte me wel toch? Het was maar voor een week. En toen voelde ik een hand vol op mijn kont kletsen. Het gloeide zo erg dat de tranen in mijn ogen sprongen. Ik draaide me om op het punt echt kwaad te worden, maar daar stond meneer 'kijk mij perfect zijn' met zijn midden bruine fluffie haar, zijn perfecte kaaklijn, zijn geweldige lichaam en zijn diep donker bruine heldere ogen. Ik betrapte mezelf weer op het staren. Hoe ga ik dit een week volhouden bedacht ik me. Ik volgde maar gewoon mijn route  naar de wasbakken.  Dit was nog maar het begin van dag twee. En ik moest dus nog vijf dagen.