He is Territorial

Chapter 1: I N T R U D E R

"Consider yourself lucky that I haven't killed him."

Bigla akong nagising dahil sa kamay na tumakip sa bibig ko. Mangiyak-ngiyak na ako dahil sa takot pero alam kong wala rin namang magagawa ang pag-iyak ko. Napansin kong madilim parin sa kwarto ibig sabihin gabi palang. I could see someone's cold eyes staring down into my own. Kumikinang iyon na para bang may ilaw na nagpapakislap mismo rito na tumatagos sa akin. Alam kong hindi ko kilala kung kanino ang pares ng matang nakatingin sa akin, pero sa tingin ko hindi na 'yon ang importante ngayon. Kailangan kong makatakas at iyon ang ginawa ko. Sinubukan ko siyang itulak pero masyado siyang malakas na parang hindi manlang natinag sa pagkakadagan sa 'kin. I whimpered softly, realizing that I couldn't escape whoever the intruder was.

"Hindi tayo babangon sa kama na 'to until you stop moving around, sweetheart. Nasasayang narin ang oras, so I suggest you cooperate." sabi niya.

I bend farther down in my bed at the man's soft yet commanding voice. Makalipas ang ilang minuto, nasa ilalim parin niya ako pero hindi na gumawa pa ng anumang ingay. Naalala ko ang pinsan kong si Kelvin na natutulog sa kabilang kwarto, mukha namang hindi niya ito sinaktan and I don't want this man to change that.

"Good girl...now, we're going to slowly stand, okay?"

Tiningnan ko siya ng nagmamakaawa, but he gradually gets up and pulls me with him.

"Ayaw mo naman sigurong may masaktan hindi ba?, kaya wag kang gumawa ng anumang ingay or else your little friend in the next room might just have to stop breathing."

Hindi ko napansing may tumulo na palang luha sa mga mata ko. Humakbang ako ng kaunti palayo sa kanya dahil sa takot. Pero hindi niya ata nagustuhan ang ginawa ko dahilan para hawakan niya ako sa bewang at hilahin palapit sa kanya, napasinghap ako sa gulat.

"Consider yourself lucky that I haven't killed him."

Napapikit ako ng mariin sa sinabi niya. Hindi ko alam ang gagawin ko kapag may ginawa siyang masama kay Kelvin. Binuhat niya ako bigla at inilagay sa balikat niya na parang sako. Ginawa niya 'to ng walang kahirap-hirap na para bang isang balahibo lang para sa kanya ang timbang ko. Though I was scared and I didn't want to be near this man, hinawakan ko ang laylayan ng shirt niya ng mahigpit dahil baka biglang ihulog niya nalang ako. Buhat niya ako pababa sa sala, dumaan sa kusina at sa hallway bago tuluyang lumabas sa bahay. Sinarado niya pa ng dahan dahan ang likod na pintuan. Nakarinig ako ng mga pag-iyak galing sa mga taong hindi ko nakikita dahil sa posisyon ko kasabay ng mga pagalit na bulong. Nanginig ako ng maramdaman ko ang malamig na hangin na dumampi sa balat ko, naka tank top at short pa naman ang suot ko at malamang konting parte lang ng katawan ko ang natatakpan. Nakarinig ako ng mga hakbang sa tabi ng lalaking nagbubuhat sa'kin, tumigil siya at nakarinig ako ng susi para ata sa sasakyan. I crane my neck to see what he was doing, then I realize we were standing behind a car and he was trying to unlock the trunk. Naalarma ako kaya naglikot at pinalo-palo ko ang likod niya hanggang sa nahulog niya ang susi sa daan. After letting out a small growl, he puts me down and pin me against the car in front of him.

"Ano sa tingin mo ang ginagawa mo?" sabi niya sa'kin ng nakakunot noo.

Mukha namang hindi siya galit pero makikitang iritado siya sa ginawa ko. Dahan-dahan lang ang paghinga ko dahil sa naisip na ikukulong niya ako sa trunk ng sasakyan with a limited air to breathe. I can't take that ofcourse. Tumitig ako sa kanya ng kinakabahan, inisip ng mabuti ang mga salitang dapat kong isagot sa kanya.

"Please, wag mo akong ilagay diyan." pagmamakaawa ko sa kanya. Sa wakas nagkalakas din ako ng loob na magsalita.

Tumigil siya at napatawa ng kaunti dahil sa pagkamangha. He picks up the keys and holds them for me to see. Inikot niya ako paharap sa trunk at hinila palapit sa kanya, na nakalapat ang likod ko sa dibdib niya. Bumilis ang tibok ng puso ko kasabay ng panginginig ng katawan dahil sa takot. He unlocks the trunk and I struggle some more, trying to break away from his strong grip again. Tuloy parin ako sa pagmamakaawa sa kanya na wag niya akong ilagay doon when he places his hand on the trunk at bubuksan niya na iyon.

"Bubuksan ko 'to at may kukunin ka sa loob para sa akin, naiintindihan mo?" sabi niya.

I shake my head no, at pilit na lumalayo sa trunk.

"I'm not going to put you in a trunk. Baka patay kana bago pa tayo makarating sa'min kapag ginawa ko yon". He said.

Binuksan na niya ng tuluyan ang trunk at nagulat ako dahil mga kumot ang nasa loob non. Bigla ko na naman tuloy naramdaman ang ginaw sa labas.

"Pick them for me." utos niya.

Nagdadalawang isip pa ako kung susundin ko siya o hindi pero sumunod nalang ako. Pagkakuha ko ng kumot ay mabilis akong lumayo sa trunk. Baka mamaya magbago ang isip niya at ikulong ako don. Sinarado niya na ang trunk at in-lock iyon, then he guides me to the passenger side of the door and opens it, pushing me inside. He shuts the door with ease and I take the opportunity to look around at the things outside the car. Maraming tao ang nakasuot ng itim na nagbubuhat o kaya naman umaakay ng mga babae. Ang iba sa kanila ay ipinapasakay sa malaking van nang nakatali ang kamay sa likod at pinapaupo sa sahig dahil wala ng bakanteng upuan.  I stare in shock, my breath getting caught in my throat. Anong mangyayari sa kanila? Anong mangyayari sa akin? Oh my I don't wanna die.

[author's note: so what do you think of this chapter? gusto kong malaman kung anong tumatakbo sa utak niyo. I am very please to read your comments either negative or positive. What do you think will happen to Azelea?]
Pahabol Note,hehehe kindly vote if you think this chapter deserves it. Kamsahamnida chinggus 😀