Simplemente ya no podía avanzar, ya no podía sentir nada.
Ya no le importaba lo que su hermano le diga o haga.
Ya no siente dolor físico, y el dolor emocional ya no aumentaba más.
Ya no le importaba morir, el se dejaba golpear cada vez que lo atacaban, pero siempre lo defendían.
Estaba harto de vivir así.
Ahí estaba el.
En el borde de un precipicio cerca de Snowdin.
Miraba el otro lado con una mirada fria, pero llena de lagrimas.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
¿Cómo llegó a ese extremo?
Simplemente ya perdió esperanzas en ese mundo.
Estaba ya a tres pasos de saltar, estaba temblando ¿por qué? Finalmente iba a ser libre.
--No saltes. --escuchó una voz detrás de el.
Este volteo inconcientemente, encontrandose con uns figura desconocida.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
--¿Quién eres? No, olvidalo, no me importa.
--No saltes... Por favor...
--¿Por qué debería siquiera escucharte? No te conozco, ni tu me conoces, lo que yo haga no debe importarte.
--Tal vez no me conozcas, yo sí te conozco, y me importa lo que estás haciendo.
--Pues... A mi no me importa que te preocupes con lo que haga con mi vida.
--En eso tienes razón... --dijo aquella figura acercandose al esqueleto de baja estatura-- pero... Tal vez te importe lo que tus amigos piensen sobre lo que haces con tu vida...
El esqueleto solo apretó los dientes, esto le estaba desesperando.
--¿Amigos? Pff ¿Qué es eso? ¿Se come? Los amigos son solo una ilusión. Ahora dejame en paz, quiero acabar con esta mierda de vida tranquilo.