Perfectly Imperfect

Prologue

This is work of fiction. Names, characters, bussinesses, places and incidents are product of the author's imagination and are use fictitiously. Any resemblance to actual events, places or person, living or dead is purely coincidental.

All rights reserved. No part of this story may be used or reproduced in any manner without the permission from the author. Thank you.

***
Prologue

"Forget about me please" he pleaded nangingilid na yung luha ko habang sinasabi nya ang mga salitang yan

"No,no I can't." Kanina pa nya sinasabi na kalimutan ko na sya pero hindi ko kaya, ang hirap at ang sakit marinig sa kanya mismo ang mga salitang yan.

"I want you to be happy again" crap that bullsh*t tingin ba nya sasaya ako ng wala sya. Siya lang ang buhay ko sa kanya lang ako kumukuha ng lakas ng loob para mabuhay.

"Pero sayo lang ako sasaya hindi mo ba naiintindihan yon?" Sigaw ko sa kanya at hindi ko na napigilan ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan.

"I known na may mahahanap ka pang iba na mas better sakin pero lagi mong tatandaan na kahit nasan man ako mahal na mahal kita." Iling lang ako ng iling sa mga sinasabi nya hindi na kayang iproseso ng utak ko ung mga sinasabi nya ang hirap hirap tanggapin para sakin kaya pumikit na lang ako.

Naramdaman ko ang labi nya na dumampi sa noo ko at muli syang nagsalita habang nakapikit at nag uunahan sa pag-agos ang aking mga luha.

"Masaya na ako kaya dapat sumaya ka na din. From now on i'll setting you free."

Tumalikod na siya at nagpatuloy sa paglalakad pero hinabol ko siya at hinawakan ang kanyang mga bisig. Siya lang yung taong nakakaintindi sakin at laging nandyan sa mga oras na down ako kaya hindi dapat siyang mawala at hindi ko hahayaan na mangyari yun.

Sa huling pagkakataon pinunasan nya ang aking mga luha at ngumiti.

"I known that you can do it." He embraced me and a genuine smile flash in his face.

"Until we meet each other again, bye Rain" Unti-unti na siyang lumalayo sakin habang napasalampak na ako sa sahig tawag ako ng tawag sa pangalan nya pero hindi nya ako pinapansin patuloy lang siya sa paglalakad hanggang mawala na siya sa aking paningin.

Bigla nalang akong nagising na tumutulo na pala ang luha ko ng hindi ko namamalayan. Tinignan ko ang buong kwarto ko pero wala na sya. Wala ang taong na mahal ko.

The door opened I saw my mom looking at me. Lumapit sya sakin and said. "Why are you crying baby ?"

"Ah wala po ito nanaginip lang po ako" I said in a tame voice

"Okay baby, let's go downstair and have a breakfast." Naramdaman ata nya na wala ako sa mood magkwento kaya inaya nya ako at tuluyan na kaming lumabas ng kwarto.

***

A/N: I hope that you enjoy my story. Wag po sana kayong mag expect ng medyo maganda dahil first story ko ito pero i'll try my very best :) Yon hahaha keep reading and voting Labyah all :*