Το Κλειδί

Σπίτι

Ήταν μελαγχολικό εκείνο το πρωί. Ο ουρανός ήταν γκρι και ψιχαλιζε, ο ήλιος άφαντος. Έτσι μου άρεσε ο καιρός, ταίριαζε με την ψυχολογία μου. Ποτε δεν μου άρεσαν τα ανοιχτά και τα χαρούμενα χρώματα, ίσως επειδή δεν πίστεψα ποτε μου οτι η χαρά και η φωτεινοτητα όντως υπάρχουν. Το σπίτι ήταν άδειο ευτυχώς, και χάρηκα επειδή μαζι με τον καιρό έτσι και αυτο ταίριαζε με μένα. Άδεια και μελαγχολική, ο καλύτερος συνδυασμός για Σάββατο πρωί. Σήμερα ή θα έβγαινα έξω ή θα καθομουν μέσα, ή θα φορούσα μάσκα ξεχνοντας τα προβλήματα μου κάνοντας βόλτα ή θα καθομουν με τον εαυτό μου γράφοντας ποιήματα, ιστορίες και βλέποντας ταινίες. Οπως και να 'χει, ήξερα οτι στο τελος θα βγω. Ένα Σάββατο υπάρχει την βδομάδα, σωστά; Αναστέναξα και περίμενα την ώρα να περάσει για να αρχίσω να ετοιμάζομαι. Θα έβαζα κατι ζεστό και μαύρο φυσικά, δεν υπάρχει χρωμα που να με αντιπροσωπεύει καλύτερα. Πολλοί θα λέγανε πως το μαύρο ειναι στεναχωρο χρωμα, αλλα για μένα το μαύρο ειναι ενα χρωμα άδειο, παρεξηγημένο από τον κόσμο, ενα χρωμα που λίγοι άνθρωποι το θέλουν δίπλα τους ή πανω τους. Σαν εμένα δηλαδή. Καιρός, σπίτι, χρωμα: βρήκα ήδη τρία πράγματα που σήμερα μου θύμιζαν εμένα. Ντύθηκα, βάφτηκα και βγήκα έξω. Χαιρόμουν που δεν είχε ζέστη, δεν μαρεσε ποτε. Το κρύο με έκανε να νιώθω ζωντανή, τρυπουσε τα κόκκαλα μου και μου θύμιζε πως κατι υπάρχει μέσα μου. Άναψα ενα τσιγάρο, και καθώς το καπνιζα ευχόμουν να με αντιπροσωπευε και εκείνο. Σκοτώνει τους ανθρώπους σιγά σιγά όμως εκείνοι το θέλουν, δεν μπορούν χωρίς αυτο ούτε μια μερα. Δεν είμαι δολοφόνος, δεν μαρεσει να σκοτώνω. Τόσες φορές όμως με έχουν σκοτώσει, δεν αξίζει να πάρω το αίμα μου πίσω; Οι ωρες περάσανε γρήγορα και η προθεσμία μου για να γυρίσω σπίτι έληξε. Τώρα πια δεν ήταν άδειο, αλλα δεν πειράζει. Έβγαλα την μάσκα από πανω μου και φόρεσα τις μαύρες μου πιτζαμες. Ξάπλωσα στο κρεβάτι μου και σκέφτηκα την καθημερινή μου ρουτίνα. Σχολείο -ψεύτικα χαμόγελα και συζητήσεις με ανθρώπους που δεν με νοιαζουν και δεν τους νοιαζω-,σπίτι -κατι που ποτε δεν βρήκα σαν στέγη και δεν μεγάλωσα εκεί, συνήθως δεν ήταν άδειο και δυστυχώς δεν θύμιζε εμένα-, και οι βόλτες του Σαββατοκύριακου -ένας τρόπος να αποφύγω τα προβλήματα μου για λίγες ωρες την μερα νιώθοντας το κρύο να με τρυπάει, μα ταυτόχρονα την ζεστασιά των ανθρώπων δίπλα μου, ίσως επειδή επέλεγα με ποιον θα βγω οποτε ήξερα οτι στο τελος θα περάσω καλα-. Μετα όμως σκέφτηκα οτι η καθημερινότητα μου δεν συμπεριλαμβάνει πολλά στοιχεία που θα ήθελα, οπως εσένα για παράδειγμα, ή την πεθαμένη γιαγια μου, ή τον μπαμπά μου, ή τον παππου και την γιαγια μου που μαζι τους μεγάλωσα και αγαπάω σαν γονείς μου. Δεν πειράζει, σκέφτηκα αναστεναζοντας. Έχω εμένα. Μελαγχολική ήταν αυτή η σκέψη στο μυαλό μου, αλλα δεν πειράζει, οπως είπα και πριν ήταν μελαγχολικό εκείνο το πρωί, συνεπώς η μερα μελαγχολικά θα τελείωνε.