De Fandom ➸ Diabolik Lovers [NL]

De Fandom

De Fandom

Vandaag was een verschrikkelijke dag, want er moesten mensen samenwerken. Oh nee, wacht het zijn vampieren. De mensen, uh bedoel vampieren, waren twee hele bijzondere gevalletjes. En dan niet op de goede manier. De één zat achterover geleund terwijl hij de ander het werk liet doen. Deze vampieren waren bekend onder de naam Ayato en Laito Sakamaki.

Ayato was een beetje rond aan het staren, maar verloor al snel zijn geduld en draaide zijn roodharige hoofd naar zijn broer, die bezig was met de computer opstarten. "Ben je al bijna klaar?" In de grote school hadden ze een mediatheek en dat was de plek waar ze zich bevonden. "Hey, gaan we dit serieus doen?" Zijn broer, met dezelfde haarkleur negeerde zijn ergernis. Laito klikte alvast op het Google symbool, alsof hij Ayato de tijd gaf om na te denken. "Tch, tuurlijk niet." Ondertussen zat hij aardig rechtop, ligt er maar net aan hoe je het bekijkt. Plots ging hij over het toetsenbord hangen en typte vlug iets in de zoekbalk. "Ik dacht dat je niet mee zou helpen." Zei Laito plagend met zijn optimistische stem.

Ayato is natuurlijk Ayato en nam het schoolopdracht die ze hadden gekregen niet serieus. Hij typte zijn eigen naam in. Hij heeft namelijk erg veel bewondering voor zichzelf. Wat op het scherm verscheen, waren afbeeldingen van hem. Met een verbijsterde blik keek hij naar zichzelf terwijl hij zei, "Laito, kijk hiernaar. Kijk naar mij! Ben zo mooi!" Luisterend naar Ayato en vol nieuwsgierigheid keek hij naar het computerscherm, bedekt met plaatjes van Ayato. "Eh~?" Ayato was ondertussen bezig met omlaag scrollen. "Zijn er ook plaatjes van mij?" Vroeg Laito na een korte stilte. Met zijn ogen gefixeerd op het scherm, gaf Ayato antwoord door de naam van zijn broer in te tikken in de zoekbalk. En ja hoor, er verschenen ook vele afbeeldingen van Laito. Hele leuke plaatjes natuurlijk. Maar daar bleef het niet bij. Al snel kwamen een site tegen, de 'Diabolik Lovers wiki'. Op deze site stonden de meest merkwaardige dingen, over hun persoonlijkheid, verleden én toekomst. "Wat is dit?" Met verwijden ogen las hij over de vele woorden heen. Laito daar en tegen had een vrolijke grijns op zijn gezicht, ligt eraan wat je vrolijk noemt. "Hoe de fack weten mensen van ons bestaan?" De gehele familie moest geheim houden dat ze vampieren waren, tenminste, voor de buitenwereld. De school en dergelijke was geen probleem. Hoe was dit verspreid? "Eheh, het zijn vast een stel meisjes. Ben je daar niet blij mee, Ayato-kun~?" Voor het eerst sinds de hele zoekopdracht, keek Ayato zijn broer aan. "Hah! Iedereen vind Ore-sama geweldig. Dat is niks nieuws!" Toen, nam Laito het over. Op de draaistoel rolde hij dichterbij de tafel en legde zijn hand op de muis.

Terug naar alle resultaten, plaatste hij het pijltje naast 'ayato sakamaki' in de zoekbalk. Door Ayato's elleboog die naast het toetsenbord was geplaatst, kwam er per ongeluk een spatie. En die spatie, veroorzaakte de verschrikkelijke gevolgen.

Ayato Sakamaki x Reader

"Eh~?" Terwijl Laito zijn verbazing uitte, was Ayato stil. Een wonder. Helaas, duurde dat maar even. Want al gauw, schreeuwde hij door de mediatheek. "Wat de fack?!" Laito gaf geen aandacht aan het uitkramen van zijn egoïstische broer. Nonchalant keek hij naar de resultaten en ééntje sprak hem erg aan. Een verhaal, genaamd 'τhøṡε вløøḋÿ ṉïģhτṡ'. Het gene wat hem aansprak, was niet zo zeer de titel, maar de descriptie eronder.

DESCRIPTIVE SEXUAL CONTENT

En, Laito kennende, is het logisch dat hij daarop klikte. Hij gaf een tikje op de schouder van Ayato, om zijn aandacht te krijgen. Want hij was momenteel bezig met zichzelf eren. "Ayato-kun~. Heb een kleine verrassing voor je, fufu." Het ondeugd sprankelde in zijn ogen. Dit beloofde niks goeds. Nadat Ayato weer rustig op de stoel zat, had Laito het hele hoofdstuk al afgelezen. En vertelde Ayato, met plezier, waar het allemaal over ging. "Heh, die idiote mensen kunnen toch nog iets." Hierop moest Laito lachen. "Zijn meer geweldige hoofdstukken over Ore-sama?" Er waren meerdere hoofdstukken, zelfs over Ayato. Maar de andere hoofdstukken, waren wat vreemd. Zo had je bijvoorbeeld, een hoofdstuk over Subaru en Reiji, de jongste en één na oudste broers van de familie. Dit verhaal was erg intiem. En schokkend, traumatiserend misschien. Maar ondanks dat het over hun eigen broers ging, vond Laito het geen probleem. Met een erg vrolijk gezicht en rode wangen las hij vlug het verhaal. Ayato aan de andere kant, ging niet mee lezen. De afbeelding bovenaan het hoofdstuk vertelde hem al genoeg. Opeens werd er op de deur geklopt van de mediatheek. En er is maar één iemand die aanklopt. Vlug schoten de hoofden van de beide broers in de richting van de deur. "Snel! Klik weg!" Maar, ze waren te laat. De computer was te traag. Ondertussen was Reiji naar binnen gelopen, een stapeltje papieren in de hand. Reiji keek niet naar zijn broers, maar naar het beeld op de computer. Vele woorden kon hij nog lezen, voordat hij zijn werkstuk in leverde. Ayato en Laito dachten dat ze veilig waren, maar het tegendeel was waar. Opgelucht keken ze elkaar aan, al wisten ze diep van binnen dat er nog gevaar op de loer lag. Wat de broers niet wisten was dat de pagina niet was weg geklikt, maar verkleind.