Austria Academy (COMPLETED)

Chapter 2: Seatmate

Pagkatapos ko mag-ayos ng sarili ay bumaba na ako para kumain ng almusal. Second day ko na sa bago kong school at I'm so excited. Sana ay makita ko na siya.

Pumunta na ako sa dining area at naabutan ko roon sina mama at papa.

"Good morning papa at mama." Bati ko sa kanila saka ko sila niyakap at humalik sa pisngi nila.

"Good morning din, hija." Bati rin sa akin ni mama. Pinaghain naman ako ni Nanay Rosa at binigay niya ang gatas ko.

"Thank you, nanay Rosa. Kain na po kayo." yaya ko sa kanya.

Usually kapag almusal ay bread and milk lang talaga ang kinakain ko. Pero si papa kasi eh, sabi niya kailangan ko na raw masanay sa heavy breakfast dahil pumapayat na raw ako.

"Kamusta naman ang first day sa bago mong school? " Uminom muna ako bago ko sagutin si mama.

"Okay naman po, ma. Wala naman kaming gaanong ginawa kasi bukas pa po ang regular class."

"Bukas? Does it mean na pwedeng hindi ka pumasok?" Tanong ni papa pagkarinig niya sa isinagot ko kay mama.

"Baka in-orient lang sila kahapon Louijie, di ba anak?" sagot naman ni mama.

"Hindi po pwedeng lumiban, papa, dahil may mga activities din po kaming ginagawa o di kaya may post test kami. Parang ganun na nga rin po 'yung sinabi ni mama." Sagot ko kay papa. Napatingin naman ako kay mama at nginitian niya ako. Medyo nag-iba naman ang mood ni papa at napatikhim siya. Why o why naman kaya?

"Akala ko walang pinapagawa sa inyo ang Austria. Napag-iisipan ko kasing ilipat ka" nagulat naman ako sa sinabi ni papa.

Seryoso? Ang bilis magbago ng isip ng papa ko. Hindi ako pwedeng lumipat ng school. Hindi ko pa nga siya nakikita, eh. Mama, tulungan niyo ako.

"Ano ka ba naman, Louijie, hindi ba ikaw pa nga ang may gustong sa Austria natin pag-aralin si Loujille?" Tatango-tango ako kay mama bilang pagsang-ayon sa sinabi niya.

Ipaglaban niyo ako, mama. Kaya niyo 'yan.

"Napag-isipan ko lang naman Camille. Ayaw ko lang masayang ang perang binabayad natin sa Austria."

Sa tingin ko nagiging intense na ang pag-uusap. Ayaw ko lumipat ng school. Hindi pa ngayon, dahil hindi ko pa siya nakikila. Hindi ko nga man lang nakasalubong sa hallway kahapon.

"Papa, ganun naman po talaga sa Austria. Nakasaad naman po sa student handbook lahat ng schedule, program at kung ano pa ang kaganapan sa school. Kaya don't worry po. Saka hindi naman po magiging number one school ang Austria kung hindi sila magaling magturo, di ba?" Pagtatanggol ko sa school na pinapasukan ko.

Jusko! Saan ko nahugot 'yun? Hindi ko nga binabasa ang student handbook. 'Yung schedule lang 'yung tiningnan ko roon saka 'yung mga araw na walang pasok.

Tumango-tango naman si papa sa sinabi ko. Mukhang naconvince ko siya. Yehey! Magbunyi. Sabog confetti.

"By the way, may mga kaibigan ka na raw sa bago mong school?"

"Opo ma, dalawa po sila. Classmate ko nga rin po sila." Sagot ko kay mama.

Ang bilis naman kumalat ng balita na may new friends na ako.

"Ano nga pala ang pangalan nila?" Tanong naman sa akin ni papa.

"Si Janice po at Eunice, pa" Biglang kumunot ang noo ni papa at medyo nagulat si mama sa sagot ko. Bakit kaya? May mali ba sa sinabi ko?

"Ang sabi sa amin ng mama mo ay isang babae at isang lalake. Pero dalawang babae 'yung nabanggit mong pangalan." Medyo natawa ako sa sinabi ni papa. Nakalimutan ko pala sabihin ang tunay na katauhan ni Janice.