VERKANA

#1

به نام او...

_____________Year :تابستان 1399/2020
[تهران_کلانتری 123 الوند]
(راوی)______________________________

خانواده ها نگران بچه هاشون ، حالا به جای دبیرستان ، جلوی کلانتری جمع شده بودن. دیگه حتی تلاشی هم برای آروم نگه داشتن خودشون نمیکردن .

خبر ها به گوششون رسیده بود .

ترس و خشم توی دل هاشون زبونه میکشید .
همهمه ها تبدیل به داد و غرش های بلند شده بودند.

از هر گوشه کسی اسم فرزندش رو فریاد میکشید.

سرهنگ که از پنجره ی دفترش نظاره گر همه چیز بود هم دست کمی از اون ها نداشت.

_می خواین جواب اینا رو چی بدین ؟ هان؟ حالا می خواین چه غلطی بکنین ؟

عکس هایی که به دستش رسیده بودند رو با عصبانیت و بهت، دوباره نگاه کرد .

معلمی که سرش روی تخته وایت برد کلاسش ترکیده بود .

دانش اموزایی که بعضا روی صندلی هاشون، در جا کشته شده بودند .

اون هایی که قصد فرار داشتن و تبدیل به اجساد کف راه رو های مدرسه شده بودند ‌.

مدیر و ناظم...

سرایدار و نگهبان...

سرویس ها...

بعضی از پلیس ها...

و یک عالمه عکس دیگر از دبیرستانی که از هر گوشش خون میچکید .

سرهنگ هنوز هم چیزی رو که میدید باور نمیکرد .

فریاد کشید_ ینی حتی یدونه ‌.... حتی یدونشون هم نتونستین نجات بدین؟

سروان مقابلش با شرمندگی سر تکون داد و چیزی نگفت .
چیزی برای گفتن نمونده بود.

________________Year:پاییز1398/2019
11:40pm
[تهران _vivi کلاب]
(زامیار)_____________________________

عرق از سر و روم میچکید و قلبم جوری تالاپ و تولوپ میزد که انگار می خواست از قفسه سینم بپره بیرون .

اقا من به چه زبونی بگم غلط کردم ؟ به کودوم خری بگم که مث سگ میترسم ؟
اگه می تونستم، همین الان دکمه شکر خوردم رو فشار میدادم و به صورت سینه خیز از همه چیز لف میدادم.

خدایا تو رو به هفت اسمونت قسمت میدم، نذار امروز بمیرم.

همین جوری که داشتم با خدا راز و نیاز میکردم ، لرزون لرزون دنبال امیراینا راه افتاده بودم. با دست های منجمد شدم گوشیمو گرفته بودم و سعی داشتم از بهترین زاویه موجود ، ازشون فیلم بگیرم. یه گله ی ده نفره بودن که این خودش به تنهایی تعقیبشون رو بدون لو رفتن دشوار میکرد.

این که از بین این همه جا تشریف نامبارکشونو هم اورده بودن تو گیم نت به این ریزه میزه ای باعث میشد فکر کنم با نیروی الهی هنوز لو نرفتم.