Erasmus buddy

1. Πρόλογος

«Η Ιφιγένεια;»

Η κοπέλα, που είχε πλέξει τα ανοιχτόχρωμα μαλλιά της σε μια γαλλική κοτσίδα, σήκωσε τα μελί της μάτια μόνο για να αντικρίσει ένα ψηλό, όμορφο αγόρι να στέκεται απέναντί της.

«Ναι.»

«Είμαι ο Φάνης, χάρηκα.»

Τα ελαφρώς κερασί χείλη της εξαιτίας του Lip Balm μισάνοιξαν στην παρουσία του μπροστά της. Κοντοκουρεμένος, σκούρα μαλλιά και πυκνά φρύδια. Η Ιφιγένεια έπιασε τον εαυτό της να αναρωτιέται για την απόχρωση των ματιών του μιας που τώρα κρύβονταν πίσω από τα εντυπωσιακά μαύρα γυαλιά ηλίου.

Σε μία πρώτη εντύπωση έμοιαζε καθαρός από την κορυφή ως τα νύχια και μύριζε κάτι παραπάνω από υπέροχα· σανδαλόξυλο ή κάτι παρόμοιο και άγρια θάλασσα συγχρόνως.

«....το Erasmus buddy σου;!» της υπενθύμισε αφού έβλεπε πως δεν του απαντούσε και είχε χαθεί κάπου.

«Ναι...» ξερόβηξε κάπως αμήχανα. «Κι εγώ. Ε.. Χάρηκα εννοώ.» μπέρδεψε τα λόγια της ενώ έτεινε το χέρι της προς το μέρος του.

Αντάλλαξαν μία τυπική χειραψία. Από το πρωί σήμερα ο ήλιος έπαιζε κρυφτό με τα σύννεφα κάπου στα μέσα του Φλεβάρη. 

«Πεινάς; Για τι έχεις όρεξη γενικά;» ρώτησε ευγενικά.

Η Ιφιγένεια πάλι δεν απάντησε. Ήταν αρκετά απασχολημένη με το να τον παρατηρεί.

«Εγώ θα προτείνω τα κλασικά για αρχή και μου λες αν ψήνεις. Ξέρεις.. Μακαρόνια, πίτσα και τα συναφή.» της έδωσε safe επιλογές.

Τα τριμαρισμένα γένια δύο ημερών ήταν τώρα το κέντρο της προσοχή της.

«Ιφιγένεια; Είσαι εδώ;» κούνησε την παλάμη του μπροστά από το πρόσωπό της.

«Ε.. Ναι.»

Χαχάνισε με την αντίδρασή της.

«Πεινάς τελικά εσύ;» την ρώτησε. «Εγώ δεν κοιμήθηκα σπίτι μου σήμερα και ήρθα σκαστός χωρίς να φάω πρωινό οπότε πεινάω τέρμα....» εξήγησε.

Ένευσε καταφατικά.

«Κι εγώ πεινάω, ναι.»

Διάφοροι τουρίστες και μη συνέχισαν να τους προσπερνάνε.

«Μου αρέσουν τα μακαρόνια.» μίλησε ξανά με το που επέστρεψε στην πραγματικότητα.

Το γοητευτικό του χαμόγελο την έκανε στιγμιαία να ξεχάσει πως να αναπνέει κανονικά.