Sadece bekle

1- Boşluktaki ruh

5/10/20xx

Geçmişimiz bizi şimdiki biz yapan ruhumuzdur. Güzel veya kötü anılar ile oluşan bir geçmişe sahip olmak şimdiki zamanda oluşacak kişiliğimizi temsil eder. Seçimlerimiz, kararlarımız, davranışlarımız, konuşkanlığımız, unutkanlıklarımız, korkaklığımız bizi biz yapan ruhsal özelliklerimizdir. Dış görünüşün, yani fiziksel özelliklerimizin bana göre bir önemi yoktur onlar her zaman değişebilir. Mental olarak her zaman iyi bir ruh halimiz olmayabilir ama her zaman pes etmek için çok erken'dir, gün doğmadan neler doğar kim bilir ?

Ah şu yalnız ruhların ölümle dans etmek istemesi kadar bencil bir şey yok, Tanrı'nın onlara hediye kıldığı bir şeyi 1-2 aptal düşünce ile silmek istemeleri kadar..

Siz kimsiniz ? Ben benim, sen sen misin ? Hepimiz olduğumuzu düşündüğümüz kişi miyiz ? O zaman gelin sizinle birlikte yalnız bir ruhun bencilce ölmeyi, ölümle tanışmasını birlikte okuyalım. Kimdi bu ölüm ? Nasıldır görünüşü ? Nasıldır konuşması ? Sadece acımasız sadist bir köle mi yoksa işinden nefret eden korkak bir kedi mi ?
----------------------------------∞---------------------------------
"BENİ ÖLDÜRME LÜTFEN SANA YALVARIYORUM ! TANRIM !"
Diye bağırdı yerdeki ölümlü, tiz çığlıkları aptal yalvarışları ve son dileklerini hayatı boyunca inanmadığı o tanrı'ya yalvardı o sadece sadist bir ruhtu ve ölüm bu kişilerden çok fazla görmüştü aptal yalvarışlar, yakarmalar, dua etmeler son istek için aynı basit ve herkesin her zaman yaptığı aptal işe yaramaz şeyler.
"Bitti mi ?" Diye sordu ölüm, korkutucu yorgun sesi,tepkisiz bakışları ile. Sol elini zarif bir bilek haraketi ile birlikte havaya kaldırdı keskin ağır orağını eline aldı ve yerdeki ölümlü kişiye doğru hiza çekti.

"LÜTFE-" Diyemeden öldü ölümlü zaten ölüceği belliydi boşuna bu kadar çabalamıştı. "Tch.. Aptal bir ölümlü'den ne beklenirdi diğer hayat Tanrı'larının onunla uğraşması gerekecek en azından ben dinlenebilirim." Dedi ölüm kendi kendine. Elindeki kanlı orağ'ı havaya attı ve orağ'ın ölümlü'nün ruhunu alıp sonra ise yok oluşunu izledi. Sağ elini açtı ve siyah eski deri defterine baktı ve listeden bir ad daha silindi bugün ki 506'ncı kişinin adı ile birlikte bu da bittimişti. Ölmek isteyen yorulmuş ruhları saymazsak, Sonsuz evrenleri minik alternatif versiyonlarının ölmesi bu günlük belki bu kadar dı veya 1-2 saate yeniden ayaklanacak ve işine geri dönecekti. Tanrılar ona ölmesi gerek kişilerin adlarını verir oda onları öldürürdü. Ölümün korku dolu acımasız tanrısı oydu.
..
Yoksa değil miydi?
--------------------------------[π]----------------------------------
Sonsuz bir ölüm boşluğunda ölmeyi beklemek çok mu aptalca ? Kaç bin asır geçti kimse beni almaya gelmedi varlığımı, çığlıklarımı kimse bilmiyor birinin beni bu cehhenemeden çıkartmasını kaç asır daha bekleyeceğim ne zaman bende diğer au'lardaki versiyonlar gibi mutlu olabiliceğim. Tanrılar, kaç bin yıl daha duymazdan geleceksiniz benim ölümle yaşam arasında olduğumu, kim bilir ne zaman beni bu araftan alacaksınız kaç bin asır daha geçecek ? Neden bu işkenceyi çekmek zorundayım neden sadece kendi ölüm hikâyemi kendi mürekkebimle yazamıyorum neden acımı sonlandırmak varken neden zamanı bekliyorum.. " Ah doğru çünkü ben ölememek ile lanetlendim aptal sadist bünyem ile yalnız yaşamak zorundayım ! " Dedim, Kesik hata dolu hıçkırık seslerim kayıt ekranında yankılanıyorken, yanağımdaki masum göz yaşlarımın ruhumdaki sadistliğe işlemesine izin verdim.

Asla ölemeyeceğimi çok iyi biliyordum ama bu işkenceyi daha ne kadar katlanabilirdim ?

Sırt kemiklerimi dikleştirdim ve yavaştan doğruldum daha önceden birkaç keskin kemik sapladığım sol ayağımın üzerinde durmak biraz canımı yakıyordu ama bu hissi çok sevmiştim, her zaman kendi sonumu kendim getireceğime inandığım için bu bir çeşit kendimi cezallandırma yöntemimdi. Tanrıların bana yeteri kadar ceza verdiklerinden emin değildim bu yüzden kendi cezamı diğer tanrılara göre daha 'acımasız' bir yöntem ile vermiştim. Yani sanırım daha fazlasını hak ediyordum..