Chapter 47
Forever
-Shanela-
Wala na si Vince sa tabi ko paggising ko. Nang marinig ko ang agos ng tubig mula doon sa banyo ay napagtanto ko na nandoon siya. Marahan akong bumangon at tinignan ang orasan, it's 6:30 in the morning. Maaga pa naman. Muli akong bumagsak sa kama at hinatak palapit sa akin ang unan na malapit sa akin.
I almost inhaled Vince's manly smell. Nakakaantok. Parang gusto ko na lang tawagin si Vince para yakapin buong araw at huwag ng mag-isip ng kung anumang alalahanin.
My gosh, ano bang nangyayari sa akin? Pakiramdam ko nabaliw na rin ako sa kanya.
Halos mapabangon ako ng marinig kong bumukas ang pinto ng banyo. I turned to him. He's topless, wearing only a dark blue jeans and a towel around his shoulders. His hair is still damp.
"Good morning!" he greeted.
He walked towards me. Nang makalapit siya sa kama ay itinuko niya ang dalawa niyang kamay sa magkabilang gilid ko. He leaned towards me and kissed my forehead. Kaagad na sinakop ng amoy niya ang ilong ko. My gosh! Ayoko na! May mali talaga sa akin.
"Morning..." nahihiyang bati ko. Napagtanto kong sobrang basa pa ng buhok niya kasi may mga droplets ng tubig na tumulo mula doon hanggang sa balikat niya papunta sa akin.
"Are you still sleepy? Almusal na tayo then let's have a date..." aniya.
"May trabaho tayo. May trabaho ako, hindi ako pwedeng umabsent."
"So?" he ignored my statement. "Tayong dalawa naman..."
"Vince..."
"It's okay," he caressed my face. "We need to spend time together too, baby..." ramdam ko na ang bahagyang pagtatampo niya. I'm just looking at him properly. He looks like a little puppy waiting for his owner's attention.
I sighed. Fine. As if may magagawa pa ako. "Oo na sige na..." I gave up.
Mabilis niya akong hinalikan tapos ay lumayo na siya sa akin. "Bihis na ako. Mag-ayos ka na rin, baby. Baka mapagdesisyunan kong dito na lang tayo sa kwarto buong araw." halos ngumisi siya para itago ang malawak na ngiti niya.
I glared at him. "Ewan ko sa'yo!" singhal ko at bumangon na.
Mamaya ako pa ang magyaya sa kanyang dito na lang sa kwarto manatili at yakapin ko na lang siya buong araw. But of course hindi naman malakas ang loob kong sabihin sa kanya iyon, baka totohanin niya.
Pagkatapos kong mag-ayos ay sabay kaming lumabas ng kwarto. Kumakain na sila ng pumunta kami sa dining area. Abala sa pagkain si Vin at si Riley. Si Manang naman ay nandoon sa harapan ng T.V. at sinusubaybayan iyong zumba session ng isang channel tuwing umaga.
"Good morning, Mommy and Daddy!" masayang bati ni Vin sa amin.
"Good morning!" Vince greeted then he went to his son to pat his head.
"Good morning, baby!" I went to him and kissed him on his cheek. "How's your sleep?"
"Okay lang po, Mommy. Tito Riley and I watched a movie, hindi po kasi ko makatulog."
Umupo ako sa tabi niya. "What time kayo nag-sleep?"
"I don't know, Mommy. Di ko po natapos ang movie..." he pouted.
"Morning, love birds..." bati ni Riley. "Nag-order na kami ng almusal," aniya.
"Thank you, Ry." I smiled at him. Marahan siyang tumango at pinagpatuloy ang pagkain.
Umalis kami ng unit pagkatapos kumain ng almusal. Ayos lang naman kay Vin dahil sa kasama naman niya si Riley. Sila na rin naman ang susundo kina Mama at Tita Annalise mamaya sa airport. Mamayang hapon na kasi ang dating nila dito.
"Saan tayo?" tanong ko kay Vince na nagmamaneho ngayon.
"Di ko alam..." he shrugged his shoulders. "Sa mall. Kahit saan basta kasama kita."
"Ang korny nito!" halos hampasin ko siya sa braso.
"I'm serious!" giit niya. "If you want, doon na lang tayo sa condo ko. Solo natin 'yun."
"H'wag na! Sa mall na lang!"
True enough, we ended up in a mall in BGC. Buti na lang din at tama lang ang sinuot ko na pastel pink na off shoulder na dress. And he also looks casual habang nakasuot ng dark blue jeans at black v-neck shirt. Hinawakan niya ang kamay ko habang naglalakad kami.
"Anong gagawin natin dito?" tanong ko ulit.
"Maglalandian." simpleng sagot niya.
Hinampas ko siya sa braso. He laughed at my reaksyon. "Umayos ka nga!"
"Maayos ako. Gusto kong mahuli tayo ng media at malaman ng mundo ang tungkol sa ating dalawa. Please cooperate, Shanela..." halos matawa siya sa sariling sinabi.
Hinatak niya ako palapit sa kanya at hinalikan ako sa noo. Napatingin naman sa amin ang mga taong nakakita sa akin. Pakiramdam ko ay pinag-uusapan na kaming dalawa. I wonder if they recognize us. Hinapit niya ang bewang ko palapit sa kanya.
"Talk about us... pag-usapan niyo pa kami." nanghahamong bulong ni Vince.
"Tumahimik ka nga," mariing bulong ko.
Naramdaman ko ang labi niya sa tenga ko. "Flirt with me, baby..."
Pakiramdam ko ay lahat ng mata ay nakatingin na sa akin. Ano bang nakain ng lalaking 'to para maging ganito siya? Pakiramdam ko umakyat na lahat ng dugo sa mukha ko sa mga pinasasabi niya.
Nanuod na lang kami ng movie. Nakaakbay sa akin si Vince habang nakapatong ang ulo ko sa balikat niya. I'm also holding his hand tightly, like I don't want to let him go. I feel so contented and very at peace. Kasi alam kong nasa tabi ko lang si Vince.
Aminado ako na noong magkahiwalay kami ay natakot ako na baka kalimutan na lang niya ako. Na baka maghanap siya ng ibang magpapaligaya sa kanya. Pero ngayon ay wala na ang mga pangamba ko. To know that he's with me and he chose me gives me a sense of security.
Any problem that we'll face, I know that we can overcome it.
Hindi ko tuloy alam kung saan ako kinikilig, kung sa movie ba o sa aming dalawa.
"I hate you for doing this, Vince." inirapan ko siya dahil sa malawak na ngiti niya.
"I know, baby, you love me more..." he confidently said then he winked.
Ang taas naman talaga ng confidence ng isang 'to!
After watching a romantic comedy movie, nagyaya pa siyang manuod ng horror movie dahil maaga pa naman daw. Kaya halos magtitili ako sa loob sinehan kapag may mga nakakagulat na scenes. Nakatakip na nga 'yung buong mukha ko pero napapasigaw na rin ako kapag sumisigaw 'yung mga bida o di kaya 'yung mga tao.
"You're so funny, baby!" tawa naman ng tawa ang katabi ko.
"I really really hate you!" singhal ko sa kanya. Halos maiyak na nga ako sa gulat eh!
Hinigpitan niya ang pagkakaakbay sa akin tapos ay hinapit ako palapit sa kanya.
"I love you..." bulong niya at hinagkan ako sa noo.
I sighed. My love for him weights more than anything. It's unbreakable. At walang horror movie ang makakatibag doon. I sighed again. Fine.
Hinuli niya ang tingin ko at tsaka ako binigyan ng ngiti. I glared at him for a while before I smiled at him. Lalong lumawak ang ngiti niya.
"Nakakainis ka." hinawakan ko ang magkabila niyang pisngi at pinisil. "Ang gwapo mo talaga! Kainis!"
It's a normal date but what makes it special is because it's the two of us. We're together. And we're happy. A love story will never be a love story without trials, heartaches, tears and sacrifices. Because those can make the person... the relationship stronger.
Vince made me understand how it is to risk something just to love someone. To be bold enough to love someone beyond the boundaries. To step out in your comfort zone just to reach someone far away from you. To be strong enough to get hurt and to sacrifice.
Pagkatapos naming manuod ng movie ay kumain kami sa isang restaurant. Naggala sa buong mall at namili ng ilang mga damit. Kahit ganoon lang ang ginawa namin ay hindi namin namalayan ang oras. Papalubog na ang araw ng makalabas kami ng SM Aura.
"Hindi pa tayo uuwi?" I asked when I noticed that we're going to a different way.
He didn't answer me. Diretso lang ang tingin niya sa daan habang nagmamaneho siya. But I noticed that he's biting his lip. He looked tense and happy at the same time. Bakit?
"May problema ka ba?" I asked, again. He just shook his head.
My mouth parted when I realized that we're going to a familiar path. Napasandal ako sa backrest ng upuan sa sasakyan ni Vince at napatingin sa labas. My heart automatically beats but I'm sure it's not because of fear anymore...
Huminga ako ng malalim. "Are we..." my voice shook. "Are we going home?"
I turned to see him. He looked at me and gave me a soft and heartfelt smile. "Yes..."
Namuo ang luha sa mga mata ko. I smiled at him. After all those years, sa kanya talaga ako babalik. Sa kanya ako.
When he parked his car in front of his house, all the memories I had here filled me. Good and bad memories. It's very overwhelming. To go back here again means a lot to me. To go back here again with him means we're finally closing the darkest chapter of our story. And to start again...
Ginala ko ang tingin ko sa buong lugar. Malaki na ang pinagbago ng buong bahay. The tweaks made on the structure makes the house looks very modern. Most parts are now surrounded with glass. Pati na rin ang ibang parte ng second floor at third floor ay gawa na rin sa salamin. Few shades of brown were used as a color scheme for the house. Kita ko na rin ang malawak na garahe at ang malawak na daan papunta doon sa garden.
Nilahad niya ang isang kamay niya sa akin. Bumaba ang tingin ko doon. "Let's go?"
I accepted it. Sabay kaming naglakad papunta doon sa garden nila.
"Tumira ka na rito?"
"Hindi pa... gusto ko kasama ko na kayo kapag bumalik ako dito."
When we reached the garden, my lips slightly parted when I saw that many lights were placed on the different areas of the garden. Meron pang mga maliit na ilaw na nakasabit doon sa mga puno at maraming bulaklak sa paligid. The ambiance of the whole place is very romantic.
Natingin ako kay Vince, he's looking at me then he placed his arm around my waist.
"Anong meron?" nanginig ang boses ko ng itanong ko iyon.
He shrugged his shoulders. "I don't know..." pero kita ko ang pagpigil niya ng ngiti.
"Ano nga?" tanong ko ulit. Hinatak-hatak ko pa ang t-shirt niya.
Bahagya siyang tumawa at hinapit ako palapit sa kanya. "Di ko nga alam!" tumawa pa siya lalo. Napalabi ako at inirapan siya.
"Mommy! Daddy!"
Napatingin ako kung saan nanggaling ang boses na iyon. Nakita ko si Vin kasama sina Mama, Tita Annalise, Riley, Yaya Anna at Kaye. They're all smiling at me as if they know the reason why I'm here... why we're all here...
Mabilis na kumalabog ang puso ko at humarap kay Vince. He bit his lower lip to hide his smile then he held my hand. Inakay niya ako papunta doon sa maliit na lamesang nasa gitna ng garden. When he reached the side of the table, he let go of my hand. Unti-unti kong napagtanto ang gagawin niya.
Kinuha niya ang malaking sketch pad na nakapatong doon sa table. He placed it in front of his chest then he opened it.
'Shanela...'
Inilipat niya ito sa sunod na pahina. He's looking at me intently using his eyes that are full of so many deep emotions. Bumaba ang tingin ko doon sa sketch pad.
'I know you don't deserve to have me in your life. You're too precious. You're too good to just settle your life with me. I hurt you so much. I caused you too much pain. I broke you.'
Oh my gosh. Oh my gosh.
My hands flew on my mouth. Hindi ko na alam kung anong nararamdaman ko lalo na ng nasigurado kong ito ang gagawin niya. My tears fell because of too much happiness. It's very overwhelming.
He turned the page again.
'How you were able to forgive me is beyond my comprehension... hindi ko maintindihan kung paano mo nagawang patawarin. Hindi ko rin alam kung paano mo ako nagawang mahalin. It's amazing but I couldn't understand.'
'When the visions around you
Bring tears to your eyes
And all that surround you
Are secrets and lies
I'll be your strength
I'll give you hope
Keeping your faith when it's gone
The one you should call
Was standing here all along...'
Lalo akong naiyak ng marinig ko siyang kumanta. I looked at him, he's just smiling at me but his eyes twinkled because of tears. I wiped my tears then smiled at him.
Hindi mo lang alam, you're the one who made me love to that extent. You're the person who made me realize that I can still love a man too much despite of all the brokenness he caused me. Hindi ko alam na kaya ko pala iyon... hanggang sa dumating ka, Vince.
'Pakiramdam ko ay wala akong karapatan sa'yo. Kahit ang hilingin ka na mapasaakin ay hindi ko kaya kasi pakiramdam ko hindi iyon mangyayari. But I'm very thankful to God that he heard my prayer. Na ibigay ka niya sa akin. I'm very blessed to have you in my life.'
'And I will take
You in my arms
And hold you right where you belong
Till the day my life is through
This I promise you
This I promise you...'
'Baby, I'm giving you my heart, my life and my everything. The only promise that I can surely give you is that I'm all yours. Let's change all bad memories we had into good and unforgettable memories. I'll shower you with my love every single day...'
'I've loved you forever
In lifetimes before
And I promise you never...
Will you hurt anymore
I give you my word
I give you my heart
This is a battle we've won
And with this vow
Forever has now begun...'
"Vince..." I want to hug him.
'You're my first love. And you'll definitely my last and forever love. You're my Patty and you're my Shanela. You're my best friend and my wife. I want to start a lifetime journey with you, baby.'
'Just close your eyes
Each loving day
I know this feeling won't go away
Till the day my life is through
This I promise you...
This I promise you...'
'Shanela...'
He turned it to another page again. Nag-angat ako ng tingin sa kanya. He's still smiling at me. Muli kong tinignan ang sketch pad para basahin ang nakasulat doon.
'I'm so sorry for everything and thank you very much... for everything.'
Ibinaba niya ang sketch pad at ibinalik ito sa ibabaw ng table tapos ay may kinuha siya doon. My whole attention was directed to him as he slowly walked towards me. Tuluyan ng bumuhos ang masaganang luha mula sa mga mata ko dahil sa labis na kasiyahan.
"Baby..." he called me. He grinned but his lips are quivering. "It's not too late for me to fix the fairytale that I destroyed, right?" he asked.
Mariin kong nakagat ang ibabang parte ng labi ko at marahang tumango.
"Shanela, I'm so sorry for hurting you. Thank you for forgiving me. Thank you for loving me..." malumanay na sambif niya at unti-unti siyang lumuhod sa harapan ko at tiningala ako. Inilahad niya sa akin ang isang pulang box. "I want to spend my forever with you, baby. Please..."
He opened the box and it revealed a diamond ring. "Please, marry me..." his voice broke.
You don't need to ask. It's a yes. I'm giving my forever with you.
I slowly nodded. "Yes..." I answered. "I'll spend this lifetime and forever with you, Vince."
Lumawak ang ngiti niya at mabilis niyang kinuha iyong singsing sa box. Naramdaman ko pa ang panginginig ng kamay niya habang isinusuot niya sa daliri ko ang singsing.
"Thank you..." he stood up then hugged me tightly. He repeatedly kissed my forehead.
Mahigpit ko siyang niyakap pabalik. Ayoko na siyang pakawalan pa.
Lumapit sa amin si Vin. Binuhat siya ni Vince at hinalikan siya sa pisngi. His chuckling when he turned to me. I smiled at him and kissed him too. Vince opened his free arm and gestured me to go near him. I followed him and walked closer, he rested his hand on my waist. I placed my left hand on his back.
I looked at my family and they're happily smiling at us.
Even if he caused me too much pain and brokenness. He owns me. At the end of all of these, he's my home. My heart belongs to him. I belong to him. Forever.