Dirty Dirty || Chanbaek.

DIRTY DIRTY

Kilisenin çanları çalıyordu.
Baekhyun terleyen ellerini heyecanla baldırlarına sildi. Ultra pahalı takımını daha düğün başlamadan batırmadığını umuyordu.
Sunakta cebinde duran yüzüklerin ağırlığıyla sevdiği adamın içeri girmesini bekliyordu.
Derin bir nefes aldı ve zihninin anılarla bulanmasına izin verdi.

Müziğin yüksek sesle hoparlörleri titrettiği, renkli ışıkların zeminde ve tavanda dans ettiği gece kulübünde onu ilk gördüğü anı anımsadı.
Kareli gömleğini dirseklerine kadar sıyırmış, bir eli viski bardağında diğeri ise kabarık kıvırcık saçlarını tarayan sevimli bir parçaydı.

Baekhyun iştahı açılmış bir pirana gibi dudaklarını yalamış ve müziğin ritmiyle uyumlu bir şekilde kıvrılarak barda sevimli oğlanın yanında almıştı soluğu.

“Bu acı şeyi içmek eğlenmene mani olmuyor mu? Sarhoş olmanın daha tatlı yolları da var!” diye şakıdı.

Şaşkın şaşkın Baekhyun’a bakan oğlan bir anda silkelendi ve derin sesiyle konuşmaya başladı;

“O tatlı yolları öğrenmek isterim…”

Baekhyun kendi ismini onun derin sesinde duymak için inanılmaz bir arzu duyuyordu. Dayanamadan hemen kendini tanıttı:

“Baekhyun, ismim Baekhyun.”

Gülümseyerek karşılık verdi kareli gömlekli çocuk:

“Memnun oldum Baekhyun, ben de Chanyeol.”

Aklı ilk tanışmalarından sonra bir potpuri gibi en iyi anılarının bazılarından seçmeler sunmaya başladı.

Baekhyun eve giden son otobüsü kaçırmamak için Chanyeol’ü de peşinden sürükleyerek şehir meydanına sağanak yağmurun altında koşmaya başlamıştı.
Yarıyola geldiklerinde Chanyeol nefes nefese kalmış Baekhyun’u kucaklayarak;

“Aptal… arabayla geldiğimi nasıl unutursun. Gel buraya, iyice sıçanlara dönmeden otoparka gidiyoruz-”

Nefes nefese de olsa her daim bir cevap üretebilen Baekhyun ise fırsattan istifade hemen lafa atlamıştı:

“Öncesinde ısınmak için bir çorba içmeye ne dersin?”

Chanyeol dayanamayıp gözlerini devirirken onu yanıtlamıştı:
“Bizi bu kılıkta içeri alacak bir restoran bulursak neden olmasın? Tabii ki bu halimizin sorumlusu sen olduğun için çorbaların senden olduğunu söylememe gerek yok değil mi?”

Baekhyun kilisenin ortasında aynı anda hem gülüp hem de ağlamamaya çalışarak zihninde başka bir anıya odaklanmıştı.

Ah. Ailesiyle Chanyeol’ün tanışacağı gün. Baekhyun’a bu farklı şehirde yardımcı olmuş, bir sürü zorluğun üstesinden birlikte geldiği genç adam birden sakarlar kralı olmuştu. Sanki Chanyeol’un heyecanı adım attığı, nefesini sürdüğü her yere ve her şeye işlemiş gibiydi. Geçtikleri yollar, elinin değdiği direksiyon, üzerinde oturduğu koltuk, her şey üzerinden yayılan dalga dalga gergin enerjiden nasibini almıştı.

Tabii ki evren bunca kararsız enerjiyi emdikten sonra her şeyin iyi gitmesini bekleyemezdiniz.
Keza öyle olmuştu. Otobana girerken ön lastiklerden biri patlamıştı.
Chanyeol ailesiyle tanışmanın heyecanı üzerine bir de geç kalacağı için heyecan yapmıştı. Her şey eline yüzüne bulaşmak için adeta hazır olda bekliyordu.

Baekhyun dayanamayarak olaya müdahale etmeye karar verdi. Bagajdaki stepneyi biraz zorlansa bile takım çantasındaki aletler yardımıyla eski lastiğin olduğu yere oturtmuştu.