I am her

PROLOUGE

"I am her"

Copyrights ©, TransHeart, 2020

All rights reserved.

This is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events, incidents are either the products of the author's imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

Do not distribute, publish, transmit, modify, display, or create derivative works from or exploit the contents of this story in any way. Please obtain permission.

PLAGIARISM IS A CRIME.
--------------------------------------------------------------------------------------------

Ilang minuto nalang at lalanding na ang eroplano na sinasakyan namin sa "Ninoy Aquino International Airport"

"Flight attendants, prepare for landing please."
"Cabin crew, please take your seats for landing." Captain announcement.

"At last we finally arrived, I missed this place, I can literally feel the humidity and smell the pollution of this area hahaha! Im expecting some fresh air actually, too bad for me." I chuckled from my crazy thoughts.

"Reighn anak!" Tawag saakin ni mommy, habang pinagmamasdan ko ang siyudad, maraming ng nagbago parang ako, ngunit biglang sumagi sa isipan ko ang imahe ng isang lalaki, na matagal ko ng gustong makita, at masilayan ang kanyang ngiti at mapupungay na mata, na nagpahulog saakin, sampung taon na ang nakakaraan.

"Kamusta na kaya siya? Okay lang kaya siya simula nung panahon na ako'y lumisan?"

"Natatandaan pa rin niya kaya ako?" Yan ang mga katanungan na sumasagi sa utak ko ngayon, habang pamuni muni at pasulyap sulyap sa paligid iniisip na baka anjan lang siya.

"Reighn Frances Flores!!!" Sabay na hiyaw ng mga magulang ko, na agad ko naman ikinagulat. Na ngayon ay natawa sa aking naging reaksyon.

"Hahaha! Anak? Ano na? Andito na si Mang Caloy, siya ang sundo natin, siya ang maghahatid sa atin pauwi ng mansion." Hiyaw saakin ni Daddy

"Okay Daddy coming!!!" Hiyaw ko pabalik habang nagmamadaling maglakad patungo sa aming kotse na medyo may kalayuan, hayyst di ko napansin na nakarating na pala sila dun habang ako'y nagmumuni kanina.

Makalipas ang limang oras ng byahe mula maynila, nakarating na din kami sa aming Mansion.

Pagbukas ko palang ng pintuan ng kotse, ay naamoy ko na ang napakasariwang hangin ng aming lugar, napakasarap sa pakiramdam at napakasarap langhapin, malayong malayo sa dinatnan ko sa maynila.

Ang aming mansyon ay wala paring pinagbago gantong ganto parin ang itsura nito nung bago umalis ako, laking pasalamat ko sa mga tauhan ni daddy at napangalagaan nila ito nung mga panahong nasa Amerika kami.

"Parang kelan lang" bulong ko sa aking sarili, habang papasok sa napakagarang pintuan, sapagkat dito sa mansyon na to naganap halos lahat ng masasayang araw namin magkasamang dalawa, magkahalong tuwa at lungkot ang aking nararamdaman, masaya dahil sa wakas nakabalik na ako, malungkot dahil wala siya sa tabi ko.

Bagong buhay ito ulit para saakin, sapagkat ako na ang bagong CEO ng "Flores Incorporation" at sa oras na magkita kami handa na ako.